Στον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο, τα καμπαρέ, τα night clubs και τα νυχτερινά κέντρα

 Στον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο, τα καμπαρέ, τα night clubs και τα νυχτερινά κέντρα αποτέλεσαν το ιδανικό σκηνικό για να ξεδιπλωθούν μελόδραματα, φιλμ νουάρ, αλλά και εμβληματικές κωμωδίες. Η νύχτα λειτούργησε ως ο χώρος όπου συγκρούονταν ο υπόκοσμος, ο έρωτας, η κοινωνική ανισότητα και η διασκέδαση.

Οι πιο χαρακτηριστικές ταινίες και κατηγορίες που συνδέθηκαν με αυτό το σκηνικό περιλαμβάνουν:

1. Τα Καμπαρέ της Τρούμπας (Νουάρ & Ρεαλισμός)

Η κακόφημη συνοικία του Πειραιά με τα καμπαρέ για τους ναυτικούς ενέπνευσε μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του ελληνικού σινεμά: 

«Τα Κόκκινα Φανάρια» (1963): 
Η κορυφαία ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη (υποψήφια για Όσκαρ), που διαδραματίζεται στο καμπαρέ «Φρύνη» της Τρούμπας. Καταγράφει τις δραματικές ιστορίες των γυναικών που εργάζονταν εκεί.






«Ο Δράκος» (1956): 
Το αριστούργημα του Νίκου Κούνδουρου. Ένα μεγάλο μέρος της ταινίας εξελίσσεται σε ένα λαϊκό νυχτερινό κέντρο/καμπαρέ, όπου συχνάζει ο υπόκοσμος, αποτυπώνοντας μια μοναδική, υποβλητική ατμόσφαιρα.






«Λόλα» (1964): 
Ο Νίκος Κούρκουλος υποδύεται τον Άρη, ο οποίος βγαίνει από τη φυλακή και επιστρέφει σε ένα καμπαρέ της Τρούμπας για να βρει τη Λόλα (Τζένη Καρέζη) και να ξεκαθαρίσει λογαριασμούς με τον υπόκοσμο. 

2. Τα Κοσμοπολίτικα Night Clubs (Κωμωδίες & Μιούζικαλ)

Στον αντίποδα της Τρούμπας, οι ταινίες της Φίνος Φιλμ και άλλων παραγωγών παρουσίαζαν τη «μεγάλη ζωή» της Αθήνας, τα σικ night clubs της παραλιακής ή των μεγάλων ξενοδοχείων:

«Νύχτα Γάμου» (1967): 
Μια κλασική σκηνή night club όπου η Μάρθα Καραγιάννη χορεύει ένα εντυπωσιακό σέικ, αποτυπώνοντας τη μόδα της δεκαετίας του '60.





«Οι Θαλασσιές οι Χάντρες» (1967): 
Το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου η Φαίδρα (Ζωή Λάσκαρη) φτάνει με την μπάντα της από την Αμερική για να παίξει μοντέρνα μουσική σε ένα club της Πλάκας, προκαλώντας «πόλεμο» με το παραδοσιακό μπουζουξίδικο της περιοχής.









«Κάτι να Καίει» (1964):
Επίσης του Δαλιανίδη, με χαρακτηριστικές χορευτικές και μουσικές σκηνές σε νυχτερινά κέντρα της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.

3. Το Cult Σινεμά της Νύχτας

«Όλα είναι Δρόμος» (1998): 
Αν και μεταγενέστερη (του Παντελή Βούλγαρη), η τρίτη ιστορία της ταινίας με τον Γιώργο Αρμένη στο επαρχιακό σκυλάδικο «Βιετνάμ» αποτελεί την απόλυτη κινηματογραφική ωδή στη νύχτα και τη νεοελληνική κουλτούρα των νυχτερινών κέντρων.