Σε κάποιες πόλεις για να βρεθεί κανείς χρειάζεται μια αφορμή, καθώς δεν είναι ιδιαίτερα συνυφασμένες με εκδρομικές εξορμήσεις. Για εμάς η Λάρισα ανέκαθεν ήταν απλώς μια ένδειξη για το πόσο απέχουμε από τη Θεσσαλονίκη, ενώ ακόμα θυμόμαστε τη φορά που −προαπάτε τα μουσεία, η Λάρισα δεν θα σας απογοητεύσει.
Η Δημοτική Πινακοθήκη-Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα στεγάζει σε ένα μοντέρνο κτίριο την πλούσια συλλογή Κατσίγρα, που περιλαμβάνει 780 έργα του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Εδώ θα δείτε και τα έπιπλα του γραφείου του Ερρίκου Σλήμαν, που αγόρασε το 1955 ο γιατρός Γεώργιος Κατσίγρας, «κλέβοντάς τα» από τη βασίλισσα Φρειδερίκη που τα ζαχάρωνε.
Πιο κλασικό είναι το Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Λάρισας, που είναι αναγνωρισμένο από το υπουργείο Πολιτισμού ως ένα από τα τρία μεγαλύτερα του νεότερου πολιτισμού της χώρας και αποτελεί έργο ζωής του Γιώργου και της Λένας Γουργιώτη.
Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το Μουσείο Σιτηρών και Αλεύρων, που στεγάζεται στον Μύλο του Παππά, ένα διατηρητέο κτίριο του 1893, που λειτουργούσε ως εργοστάσιο αλευροποιίας και διέθετε ατμοκίνητο μύλο, γεγονός σημαντικό για την εποχή του.
Επειδή μετά τα θεάματα ακολουθεί ο άρτος, να ενημερώσω ότι στη Λάρισα θα φάτε, αλλά και θα πιείτε, καλά. Η ιεροτελεστία του τσίπουρου −Τυρνάβου, παρακαλώ− με τον κάθε φορά διαφορετικό μεζέ τηρείται και εδώ. Το ενδιαφέρον είναι ότι, εκτός από καλά θαλασσινά πάσης φύσεως, θα βρείτε και νόστιμα κρέατα, ενώ για τους λιχούδηδες υπάρχει ο παραδοσιακός χαλβάς Φαρσάλων.
Δεύτερη ημέρα
Την επόμενη μέρα αξίζει μια βόλτα στο Μεταξοχώρι, έναν από τους παραδοσιακούς οικισμούς του νομού Λάρισας, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα πλήρως. Δεν ξέρω αν πρόκειται για κρυμμένο μυστικό, πάντως στον ευρύτερο κύκλο μου είμαι η μόνη που όχι μόνο το γνωρίζω αλλά φρόντισα να επανέλθω και για τις καλοκαιρινές μου διακοπές
Το χωριό είναι σχεδόν ενωμένο με την Αγιά, που φαντάζομαι ότι την ξέρετε για τα μήλα της. Για να φτάσουμε σε αυτό διασχίσαμε κτήματα με μηλιές −προφανώς−, καστανιές και ροδακινιές – αυτά τουλάχιστον αναγνώρισα.
Δεν χρειάστηκαν πολλά για να το ερωτευτούμε, η πλατεία του έφτανε: πάνω στη ρεματιά που διασχίζει το Μεταξοχώρι, με μεγάλα πλατάνια, ένα μικρό γεφυράκι και τον ποταμό Άμυρο να κυλάει δίπλα της, είναι ό,τι ποθεί η καρδιά μας σε ένα ορεινό χωριό.
Πιείτε έναν καφέ, ένα τσίπουρο, κάτι τέλος πάντων, και στη συνέχεια περπατήστε στο χωριό των καλλιτεχνών, όπως το αποκαλούν, μιας και στο Μεταξοχώρι βρίσκονται τα σπίτια της Άννας Βαγενά, του Μποστ −που επί δικτατορίας αναζήτησε εδώ καταφύγιο−, του Θανάση Παπακωνσταντίνου και άλλων που δεν το μαρτυράνε.
Ο πλούτος που έφερε στο χωριό το μετάξι βρίσκεται αποτυπωμένος στα πέτρινα αρχοντικά του −στα οποία συμβίωναν άνθρωποι και… μεταξοσκώληκες−, στις βυζαντινές εκκλησίες του, στο μοναστήρι των Εισοδίων της Θεοτόκου (18ος αι.) αλλά και στο παλιό Παρθεναγωγείο (1881), που σήμερα έχει μετατραπεί σε Πολιτιστικό Κέντρο.
Αναζητήστε το ερειπωμένο αρχοντικό των Φαβρ, το υπέροχο κτίριο με τις τοιχογραφίες και τα πολυτελή έπιπλα που έχτισε το 1876 ο Ελβετός βαρόνος Ευγένιος Φαβρ, για να στεγάσει τον έρωτά του με τη «Μαντάμα», όπως αποκαλούσαν οι ντόπιοι τη Στεφανία, μια χορεύτρια των Μουλέν Ρουζ.
Η Στεφανία απάτησε τον Φαβρ με τον Ιταλό οικονόμο τους, ο βαρόνος αυτοκτόνησε πέφτοντας «στης Λαρίσης το ποτάμι που το λένε Πηνειό», το θετό τους κοριτσάκι δεν απέκτησε απογόνους και κάπως έτσι το «διατηρητέο» αρχοντικό απόμεινε να ρημάζει στην είσοδο του χωριού.
Διατηρητέο είναι και το μεταβυζαντινό υδραγωγείο, που βρίσκεται λίγο πιο έξω, και από το οποίο έχουν απομείνει 8 καμάρες.
Αν έχετε διάθεση για λίγο περπάτημα, αξίζει να πάρετε το μονοπάτι για το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που χτίστηκε τον 17ο αιώνα, είναι «πνιγμένο» στο πράσινο και έχει πανοραμική θέα.
Λίγα χιλιόμετρα ψηλότερα βρίσκεται το Μεγαλόβρυσο, που χτίστηκε από Ηπειρώτες μάστορες γύρω στον 12ο αιώνα, υπήρξε παραθεριστικός προορισμός επί Τουρκοκρατίας, έχει μια ωραία μεγάλη πλατεία και φημίζεται για τα ψητά του – σε περίπτωση που σας συγκινεί η πληροφορία.
Μια ακόμα ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι και η ύπαρξη, σε απόσταση λίγων λεπτών, της παραλίας του Αγιόκαμπου: εκτείνεται σε μήκος χιλιομέτρων, έχει ξανθιά χοντρή άμμο και γαλαζοπράσινα κρυστάλλινα νερά, διαθέτει τα πάντα όλα και ο καθένας μπορεί να βρει αυτό που ψάχνει – ακόμα και την ησυχία του.
ΠΗΓΗ https://www.lifo.gr/
