Η απώλεια της μεγάλης Μαρινέλλας βύθισε στο πένθος όλη την Ελλάδα και τους Έλληνες. Η απώλεια της αγγίζει, έστω και έμμεσα, και έναν άλλο κόσμο βαθιά ριζωμένο στην ελληνική ταυτότητα: τη ναυτιλία και τον Έλληνα ναυτικό.
Και αυτό γιατί ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια που ερμήνευσε, το «Εγώ θα πάρω καπετάνιο», κατάφερε να περάσει πολύ πέρα από τα όρια της μουσικής και να γίνει σχεδόν σύμβολο.
Το τραγούδι, που κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, φέρει την υπογραφή δύο μεγάλων δημιουργών: του Πυθαγόρα στους στίχους και του Χρήστου Νικολόπουλου στη μουσική. Δεν βασίστηκε σε μια συγκεκριμένη ιστορία, αλλά θέλησε, μέσα από τη μορφή του καπετάνιου, να εκφράσει μια ολόκληρη κοινωνία.
Σε μια ναυτική χώρα όπως η Ελλάδα, όπου ο καπετάνιος —και γενικότερα ο ναυτικός— δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα, αλλά κάτι που συμβολίζει μια ολόκληρη εποχή, το τραγούδι αυτό αποτυπώνει με σχεδόν ωμή ειλικρίνεια τη διπλή του διάσταση.
Από τη μία πλευρά υπάρχει η γοητεία του ταξιδιού, η δύναμη και η ανεξαρτησία. Από την άλλη, η απουσία, η φθορά της σχέσης, η αβεβαιότητα. Δεν πρόκειται για εξιδανίκευση· πρόκειται για μια ρεαλιστική ματιά σε μια ζωή που πολλοί στην Ελλάδα γνωρίζουν καλά.
Ίσως γι’ αυτό το τραγούδι αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους ναυτικούς και τις οικογένειές τους, που έχουν ζήσει από κοντά αυτό το ιδιαίτερο επάγγελμα. Μέσα από απλούς στίχους, κατάφερε να αποτυπώσει κάτι βαθύτερο: τη διαρκή ισορροπία ανάμεσα στη θάλασσα και τη στεριά, ανάμεσα στην επιθυμία και την απουσία.
Και τελικά, αυτό είναι που μένει. Η Μαρινέλλα, χωρίς να το επιδιώκει απαραίτητα, άφησε το δικό της αποτύπωμα και στη ναυτική κουλτούρα της χώρας. Ένα τραγούδι που ακόμη και σήμερα ακούγεται και ξυπνά εικόνες από λιμάνια, αποχωρισμούς και επιστροφές — ακριβώς όπως είναι, δηλαδή, η ίδια η ζωή στη θάλασσα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου