Περιφερική αρτηριοπάθεια: Διάγνωση και σύγχρονες θεραπευτικές επιλογές

 Η περιφερική αρτηριοπάθεια (ή περιφερική αρτηριακή νόσος) είναι μία αγγειακή πάθηση που προσβάλλει κυρίως τις αρτηρίες των κάτω άκρων. Επηρεάζει περισσότερους από 100 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, με τις γυναίκες να αποτελούν σχεδόν το 50% των ασθενών.

 «Οφείλεται στην αθηροσκλήρωση, ή με απλά λόγια συσσώρευση λιπιδίων στο τοίχωμα των αγγείων, και προκαλεί μειωμένη αιμάτωση των ποδιών, με αποτέλεσμα πόνο, δυσκολία στη βάδιση και σε προχωρημένα στάδια απειλή για το άκρο. Η έγκαιρη διάγνωση και η σωστή επιλογή θεραπείας παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της λειτουργικότητας και της ποιότητας ζωής», επισημαίνει ο κ. Γεώργιος Τζαβέλλας, Αγγειοχειρουργός, Διευθυντής Ε΄ Αγγειοχειρουργικής Κλινικής Metropolitan General.

Πώς εκδηλώνεται η περιφερική αρτηριοπάθεια;

Η περιφερική αρτηριοπάθεια μπορεί να παραμείνει σιωπηλή για πολύ καιρό πριν την εκδήλωση συμπτωμάτων. Η πιο συχνή κλινική εκδήλωση της νόσου είναι η διαλείπουσα χωλότητα, δηλαδή πόνος ή κράμπες στις γάμπες και στα κάτω άκρα κατά τη βάδιση, που υποχωρούν με ξεκούραση. Σε πιο προχωρημένα στάδια μπορεί να εμφανιστεί πόνος ακόμα και σε ηρεμία, ψυχρότητα του άκρου, αλλαγή χρώματος του δέρματος, καθώς και έλκη ή πληγές που δεν επουλώνονται με κίνδυνο ακρωτηριασμού.

Η περιφερική αρτηριοπάθεια δεν αφορά μόνο τα πόδια, αλλά αποτελεί ένδειξη γενικευμένης καρδιαγγειακής νόσου και σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος και εγκεφαλικού επεισοδίου.

Παράγοντες κινδύνου

«Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη περιφερικής αρτηριοπάθειας σχετίζονται άμεσα με την αθηροσκλήρωση και τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Το κάπνισμα αποτελεί έναν από τους κυριότερους παράγοντες, επιταχύνοντας  την αθηροσκλήρωση, ενώ ο σακχαρώδης διαβήτης αυξάνει σημαντικά τόσο τη συχνότητα όσο και τη βαρύτητα της νόσου. 

Η αρτηριακή υπέρταση και η υπερλιπιδαιμία συμβάλλουν στη δημιουργία και εξέλιξη αθηρωματικών πλακών, περιορίζοντας τη ροή του αίματος. Παράλληλα, η παχυσαρκία και η καθιστική ζωή επιδεινώνουν τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, ενώ η προχωρημένη ηλικία σχετίζεται με την προοδευτική εμφάνιση της νόσου. Τέλος, το οικογενειακό ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου, αυξάνει περαιτέρω την πιθανότητα εμφάνισης της περιφερικής αρτηριοπάθειας», αναφέρει.

Γυναίκες και περιφερική αρτηριοπάθεια

Στις γυναίκες, η περιφερική αρτηριοπάθεια παρουσιάζει ιδιαιτερότητες που δυσχεραίνουν την έγκαιρη αναγνώρισή της. Τα συμπτώματα είναι συχνά λιγότερο τυπικά ή πιο ήπια, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε υποτίμηση της σοβαρότητας της νόσου. Ως αποτέλεσμα διαγιγνώσκεται σε πιο προχωρημένο στάδιο. Η καθυστέρηση αυτή στη διάγνωση σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών, όπως επιδείνωση της ισχαιμίας και μειωμένη λειτουργικότητα των κάτω άκρων.

Διάγνωση της περιφερικής αρτηριοπάθειας

«Η διάγνωση της περιφερικής αρτηριοπάθειας βασίζεται αρχικά στη λεπτομερή κλινική εξέταση και στη λήψη πλήρους ιστορικού, ενώ συμπληρώνεται από εξειδικευμένες απεικονιστικές εξετάσεις. Η μέτρηση του σφυροβραχιόνιου δείκτη (ABI) στο ιατρείο αποτελεί την πιο απλή, μη επεμβατική και αξιόπιστη μέθοδο αρχικής εκτίμησης, επιτρέποντας τον έγκαιρο εντοπισμό της νόσου. 

Ανάλογα με τη βαρύτητα των συμπτωμάτων και τα κλινικά ευρήματα, ακολουθεί πιο λεπτομερής απεικονιστικός έλεγχος με υπερηχογράφημα triplex αρτηριών, το οποίο παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τη ροή και τις στενώσεις. Σε περιπτώσεις που απαιτείται ακριβής χαρτογράφηση του αγγειακού δέντρου, χρησιμοποιείται αξονική (CTA) ή μαγνητική αγγειογραφία (MRA), ενώ η επεμβατική αγγειογραφία εφαρμόζεται κυρίως πριν από επεμβατική ή ενδαγγειακή θεραπεία, καθώς επιτρέπει ταυτόχρονα διάγνωση και θεραπευτικό σχεδιασμό», εξηγεί ο ειδικός.

Θεραπευτικές επιλογές

«Η αντιμετώπιση της περιφερικής αρτηριοπάθειας είναι εξατομικευμένη και βασίζεται στη βαρύτητα της νόσου, τα συμπτώματα και το συνολικό καρδιαγγειακό προφίλ του ασθενούς. Η συντηρητική και φαρμακευτική θεραπεία αποτελεί τη βάση της αντιμετώπισης και περιλαμβάνει τη διακοπή του καπνίσματος, τη ρύθμιση του σακχαρώδους διαβήτη, της αρτηριακής πίεσης και της υπερλιπιδαιμίας, τη χορήγηση αντιαιμοπεταλιακής αγωγής, καθώς και προγράμματα άσκησης και βάδισης, τα οποία συμβάλλουν ουσιαστικά στη βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας και στη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου.

Σε ασθενείς με εμμένουσα ή προοδευτική συμπτωματολογία, η ενδαγγειακή θεραπεία αποτελεί μία ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση. Περιλαμβάνει τεχνικές όπως αγγειοπλαστική με μπαλόνι, τοποθέτηση stent, χρήση μπαλονιών και stents επικαλυμμένα με φάρμακο, καθώς και αθηρεκτομή ή λιθοτριψία σε επιλεγμένες περιπτώσεις, προσφέροντας το πλεονέκτημα της ελάχιστης επεμβατικότητας, του μικρού χρόνου νοσηλείας και της ταχείας αποκατάστασης. Το χειρουργείο διατηρεί σημαντικό ρόλο σε περιπτώσεις εκτεταμένων ή πολύπλοκων βλαβών, και περιλαμβάνει επεμβάσεις όπως το bypass των κάτω άκρων, με στόχο τη μακροχρόνια αποκατάσταση της αιμάτωσης.

Η επιλογή μεταξύ συντηρητικής, ενδαγγειακής και ανοιχτής χειρουργικής αντιμετώπισης γίνεται εξατομικευμένα από τον αγγειοχειρουργό, με στόχο το καλύτερο δυνατό μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα», τονίζει.

«Η περιφερική αρτηριοπάθεια δεν αποτελεί μόνο νόσο των κάτω άκρων, αλλά ένδειξη γενικευμένης αθηροσκλήρωσης και αυξημένου καρδιαγγειακού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένου του εμφράγματος και του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Η έγκαιρη διάγνωση και η ολιστική αντιμετώπιση των παραγόντων κινδύνου είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόγνωση. 

Η αλλαγή του τρόπου ζωής με τη σωστή φαρμακευτική αγωγή καθώς και οι σύγχρονες ενδαγγειακές τεχνικές, και, όπου απαιτείται, το ανοιχτό χειρουργείο, επιτρέπουν αποτελεσματική αποκατάσταση της αιμάτωσης και βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η συστηματική παρακολούθηση από εξειδικευμένο αγγειοχειρουργό αποτελεί βασικό πυλώνα για τη μακροχρόνια αγγειακή και καρδιαγγειακή προστασία», καταλήγει ο κ. Τζαβέλλας.

ΑΠΕ ΜΠΕ