Το καλοκαίρι του 1936 η πρωτεύουσα απέκτησε τον πρώτο φωτεινό σηματοδότη, σε μια προσπάθεια να μπει τάξη στους χαοτικούς δρόμους της πόλης.

Η σημερινή εικόνα της κυκλοφορίας στην Αθήνα, με φανάρια, διαγράμμιση και εκατομμύρια αυτοκίνητα, φαντάζει αυτονόητη. Όμως πριν από σχεδόν έναν αιώνα, οι δρόμοι της πρωτεύουσας λειτουργούσαν χωρίς καμία φωτεινή ρύθμιση.

Το πρώτο φανάρι τοποθετήθηκε το καλοκαίρι του 1936 στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Πεσματζόγλου, σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας εποχής στην οδική κυκλοφορία.

Ο τότε διευθυντής της Τροχαίας, Αλέξανδρος Θεοφανίδης, βλέποντας την επικίνδυνη κατάσταση που επικρατούσε στους δρόμους, ταξίδεψε στην Ευρώπη για να μελετήσει λύσεις. Επιστρέφοντας, πρότεινε την εγκατάσταση φωτεινών σηματοδοτών.

Έτσι, το πρώτο φανάρι (η φωτογραφία είναι δημιουργημένη με TN) αγοράστηκε από τη Γερμανία έναντι 70.000 δραχμών και λειτουργούσε καθημερινά από τις 8 το πρωί έως τις 10 το βράδυ. Οι χρόνοι λειτουργίας ήταν απλοί: πράσινο 20 δευτερόλεπτα, κίτρινο 5 και κόκκινο 10.

Η ανάγκη για μια τέτοια παρέμβαση ήταν επιτακτική. Τη χρονιά εκείνη κυκλοφορούσαν περίπου 29.000 οχήματα διαφόρων τύπων σε ολόκληρη τη χώρα, αριθμός που σήμερα μοιάζει αμελητέος. Για να γίνει η σύγκριση, σήμερα κυκλοφορούν στην Ελλάδα πάνω από 5,6 εκατομμύρια επιβατικά αυτοκίνητα (στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ 2024), δηλαδή σχεδόν 200 φορές περισσότερα από ό,τι το 1936.

Παρά τον μικρό αριθμό οχημάτων, τα τροχαία ήταν συχνά, με περίπου 950 ατυχήματα ετησίως. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ο όγκος της κυκλοφορίας, αλλά κυρίως η παντελής έλλειψη κανόνων και οργάνωσης.

Η εμφάνιση του πρώτου φαναριού δεν πέρασε απαρατήρητη. Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε για να δει το «καινούργιο τεχνολογικό θαύμα» που έφτασε στην Ελλάδα. Σύντομα ακολούθησε και δεύτερο φανάρι στη διασταύρωση Σταδίου και Αιόλου, ενώ μέχρι το 1937 είχαν τοποθετηθεί ήδη τέσσερα στον πυρήνα της πόλης.

Η εισαγωγή των φωτεινών σηματοδοτών αποτέλεσε ένα από τα πρώτα βήματα για την οργάνωση της κυκλοφορίας στους ελληνικούς δρόμους. Μια αλλαγή που σήμερα θεωρείται αυτονόητη, αλλά τότε έμοιαζε με καινοτομία.

https://www.newsauto.gr/

  ΕΛΛΑΔΑ Αγκαζέ «"Αγκαζέ" στα Ιωάννινα λέμε τα ναυλωμένα δρομολόγια μέσα στην πόλη», μου απαντάει. «Και γιατί "αγκαζέ" κι όχι "ρεζερβέ"; Επειδή κινείται;», επιμένω εγώ. «Τι να σου πω, αδελφέ μου, αυτές είναι ιστορικού τύπου ερωτήσεις.  

Καθόμουν σε ένα από τα κυλικεία της εστίας φοιτητών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ήταν μεσημέρι, ο ήλιος έκανε περίεργα παιχνίδια με το φως. Παρά τη ζέστη, είχε δροσιά. Χάζευα τα φύλλα να χαϊδεύονται από τον αέρα μεταξύ τους, ώσπου η ματιά μου έπεσε πάνω του. 

Η ηλεκτρονική του ταμπέλα έγραφε με κεφαλαία γράμματα «ΑΓΚΑΖΕ». Λέω, δεν μπορεί, είμαι κουρασμένος. Τσέκαρα ξανά, δεν έκανα λάθος. «Τι σόι δρομολόγιο είναι τούτο;», αναρωτήθηκα και κατέβηκα γρήγορα τις σκάλες για να το πλησιάσω. Ήταν σταθμευμένο στην άκρη του πάρκινγκ με ανοιχτές τις πόρτες. 

φωτ - Chania Crete by Nikos 

Έφτασα μπροστά στο λεωφορείο. Ο οδηγός του με κοιτούσε παράξενα. Παράξενα τον κοιτούσα κι εγώ. Πού, άραγε, να πηγαίνει το δρομολόγιο «ΑΓΚΑΖΕ»; Μήπως ήταν κάποιο νέο τύπου μαγαζί στα Γιάννενα; «Σαν το ΙΚΕΑ θα ’ναι», σκέφτηκα, το οποίο αναγράφεται στα δρομολόγια πολλών πόλεων. Καλά, κι αν είναι μαγαζί, τι μπορεί να πουλάει με αυτό το όνομα; Προικιό; Μήπως είναι κανένα προχωρημένο στριπτιζάδικο; Δεν άντεχα άλλο την συζήτηση εντός μου, οι απορίες με βασάνιζαν. 

Αποφάσισα να ρωτήσω τον οδηγό περί τίνος πρόκειται. «"Αγκαζέ", εδώ πέρα, λέμε τα ναυλωμένα δρομολόγια μέσα στην πόλη», μου απαντάει. «Και γιατί "αγκαζέ" κι όχι "ρεζερβέ"; Επειδή κινείται;», επιμένω εγώ. «Τι να σου πω, αδελφέ μου, αυτές είναι ιστορικού τύπου ερωτήσεις. Γιατί δεν παίρνεις την εταιρεία;». 

Έτσι κι έκανα. Λοιπόν, η εταιρεία «Αστικό ΚΤΕΛ Ιωαννίνων Α.Ε», τα λεωφορεία δηλαδή της πόλης, νοικιάζουν τα οχήματά τους σε ενδιαφερόμενους για μικρές αποστάσεις. Τα δρομολόγια, τα οποία εκτελούνται σε ακτίνα τριάντα χιλιομέτρων από το κέντρο, για να θεωρούνται αστικά, κοστίζουν από 55 έως 85 ευρώ, ανάλογα την απόσταση. Συνήθως, τα χρησιμοποιούν σχολεία που θέλουν να μετακινηθούν εντός πόλης και δεν τους συμφέρει να νοικιάσουν πούλμαν. 

Όπως με πληροφόρησαν από την εταιρεία, νυχτερινά δρομολόγια δεν υπάρχουν, ενώ η περίοδος που έχει τη μεγαλύτερη κίνηση είναι ο χειμώνας. Παρά τη διάθεση του υπαλλήλου να με εξυπηρετήσει, δεν κατόρθωσα να μάθω ποιος εμπνεύστηκε το «ΑΓΚΑΖΕ». Τον ρωτάω αν, όσο καιρό δουλεύει, του έχει τύχει καμιά περίεργη ιστορία που αξίζει να γράψω, π.χ. να το πήρε ο γαμπρός για να πάει στην εκκλησία. 

«Όχι, τίποτα περίεργο», μου απαντάει αργά, σαν να σκεφτόταν κάτι, και προσθέτει επιφυλακτικός. «Κοιτάξτε, το χρησιμοποιούν στις κηδείες, για να μεταφέρουν τους συγγενείς από το σπίτι στην εκκλησία, αλλά αυτό είναι συνηθισμένο…». 

https://www.protagon.gr/

 Το λεωφορείο σαν συγκοινωνιακό μέσο στην Δυτική Κρήτη ξεκίνησε από το 1927. Στην αρχή υπήρχε υποτυπώδης εξυπηρέτηση με τα πρώτα χειροποίητα λεωφορεία, εκείνης της εποχής.

Η ανάγκη για ουσιαστική βελτίωση υπηρεσιών, και η όσο το δυνατόν καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού, υπέβαλε την θέσπιση νομικών διατάξεων και έτσι άρχισαν να λειτουργούν με διάφορες μορφές μέχρι και το 1952 όπου με Νομοθετικό διάταγμα ιδρύθηκε το Νομαρχιακό ΚΤΕΛ και το 1973 υπήρξε η ουσιαστική αρχή λειτουργίας του ΚΤΕΛ με την σημερινή του μορφή.

Επιτελώντας κοινωνικό έργο, μεταφέροντας με μειωμένα εισιτήρια τους πολύτεκνους, τους μαθητές από και προς τα σχολεία τους, καλύπτοντας και τα πιό δυσπρόσιτα χωριά των Νομών μας , Χειμώνα  - Καλοκαίρι, επεκτείναμε τα δρομολόγια μας και προς την Ηπειρωτική Ελλάδα με δύο νέους προορισμούς όπου σπουδάζουν και εργάζονται συντοπίτες μας: την Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα, με σταθμούς σε όλες τις ενδιάμεσες μεγάλες πόλεις των παραπάνω προορισμών.

Τα ΚΤΕΛ λειτούργησαν με βάση του Νόμου 102/73. Είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και  υπάρχουν μέτοχοι οι οποίοι έχουν στην ιδιοκτησία τους τα λεωφορεία.

Η λιμουζίνα με αμάξωμα τύπου Sedanca de Ville φτιάχτηκε μετά από παραγγελία του Έλληνα Μεγιστάνα της Ναυτιλίας.

Παρά το τέλος της παραγωγής του το μοντέλο ήταν διαθέσιμο για παραγγελίες για λίγους πελάτες της μάρκας.

Το αυτοκίνητο έχει το στυλ και τη χάρη της «Jackie O» και εκφράζει την κομψότητα και την κλάση της.

Αυτή η Rolls Royce Silver Wraith του 1952 είναι μία λιμουζίνα δύο επιβατών, με οδηγό και το τιμόνι στην αριστερή πλευρά.

Είναι θωρακισμένη (για επίθεση με περίστροφο μεγάλου διαμετρήματος) και με όλες τις πολυτέλειες της εποχής της (μπαρ και μπουντουάρ).

Είναι μοναδικό και δηλώνει κυριαρχία μέχρι και στο έμβλημα της μάρκας. Αν προσέξετε θα δείτε η «Spirit of Ecstasy» στο καπό να είναι… γονατιστή. Η kneeling spirit of ecstasy, τοποθετούνταν μόνο στα αυτοκίνητα της Βασιλικής Οικογένειας.

Το ζευγάρι, Αριστοτέλης και Τζάκι Ωνάση, χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο αποκλειστικά για τα ταξίδια τους από το Παρίσι στο Μόντε Κάρλο και έμεινε στην ιδιοκτησία του Έλληνα Μεγιστάνα της Ναυτιλίας μέχρι το θάνατό του το 1975.

Η Rolls Royce έχει εμφανιστεί σε πολλές φωτογραφίες των παπαράτσι να μεταφέρει όχι μόνο μέλη της οικογένειας Ωνάση αλλά και καλεσμένους της, όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ.  

www.newsauto.gr

 Ενημέρωση επιβατών για ενδεχόμενες καθυστερήσεις λόγω εκτελούμενων έργων στον ΒΟΑΚ

Η ΚΤΕΛ Ηρακλείου-Λασιθίου ενημερώνει το επιβατικό κοινό ότι, λόγω των εκτελούμενων έργων στον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ), ενδέχεται να σημειώνονται καθυστερήσεις στην κυκλοφορία και, κατ’ επέκταση, στην εκτέλεση των δρομολογίων.

Δεδομένου ότι οι συγκεκριμένες εργασίες πρόκειται να πραγματοποιούνται για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, οι χρόνοι μετακίνησης ενδέχεται να παρουσιάζουν διακυμάνσεις, ανάλογα με την περιοχή, την εξέλιξη των εργασιών, τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και την κίνηση στους δρόμους.

Για τον λόγο αυτό, η ΚΤΕΛ Ηρακλείου-Λασιθίου συνιστά στους επιβάτες να υπολογίζουν επιπλέον χρόνο κατά τον προγραμματισμό της μετακίνησής τους, ιδιαίτερα όταν το ταξίδι περιλαμβάνει:

· ανταπόκριση με πτήση ή άλλο μέσο μεταφοράς,

· 🚌 σύνδεση με άλλο δρομολόγιο,

· 🚢 ανταπόκριση με πλοίο,

· 📅 σημαντικά ραντεβού ή προγραμματισμένες υποχρεώσεις,

· ή γενικότερα μετακινήσεις στις οποίες η έγκαιρη άφιξη είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Στις παραπάνω περιπτώσεις, συνιστάται η επιλογή νωρίτερου δρομολογίου, ώστε να υπάρχει επαρκής χρονικό περιθώριο και να περιορίζεται ο κίνδυνος προβλημάτων λόγω απρόβλεπτων καθυστερήσεων.

Η ΚΤΕΛ Ηρακλείου-Λασιθίου καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την ομαλή και ασφαλή εκτέλεση των δρομολογίων, ωστόσο οι χρόνοι μετακίνησης επηρεάζονται από τις κυκλοφοριακές συνθήκες και τις προσωρινές ρυθμίσεις που εφαρμόζονται λόγω των έργων.

Παρακαλούμε το επιβατικό κοινό να δείχνει κατανόηση και υπομονή για το χρονικό διάστημα που θα διαρκούν οι εργασίες.

Για την καλύτερη εξυπηρέτησή τους, οι επιβάτες μπορούν να ενημερώνονται για τα διαθέσιμα δρομολόγια και να προγραμματίζουν εγκαίρως τη μετακίνησή τους.

Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση και τη συνεργασία σας.

ΚΤΕΛ Ηρακλείου-Λασιθίου Α.Ε.

 Το ZIL-111 ήταν μια λιμουζίνα που παρήχθη από τη σοβιετική αυτοκινητοβιομηχανία ZIL το 1958–1967. Ήταν η πρώτη μεταπολεμική λιμουζίνα που σχεδιάστηκε στη Σοβιετική Ένωση. Μετά από δοκιμές με το βραχύβιο πρωτότυπο ZIL-Moscow το 1956 το ZIL-111 εισήχθη από τη ZIL το 1958. 

Το στυλ του αμαξώματος ήταν στην αμερικανική παράδοση της εποχής και έμοιαζε με τα αυτοκίνητα των μέσων της δεκαετίας του 1950 που κατασκεύασε η Packard, αν και, εκτός από το ότι ήταν σε αρμονία με τις τρέχουσες τάσεις, ήταν μια πρωτότυπη σχεδίαση και δεν είχε τίποτα κοινό μαζί τους, εκτός από τη γενική διάταξη.

Οι εσωτερικοί χώροι ήταν διακοσμημένοι με κορυφαίας ποιότητας δέρμα και πανί και πήραν ομορφιά με χοντρό πέλος και γυαλισμένα ξύλινα εξαρτήματα.

Διέθετε ένα ολοκληρωμένο σύστημα εξαερισμού και θέρμανσης και ένα ραδιόφωνο 5 ζωνών, τα οποία μπορούσαν να ελεγχθούν όλα από το πίσω μέρος,

Ηλεκτρικά παράθυρα, πλύσιμο οθόνης με ηλεκτρική σκούπα, απόψυξη παρμπρίζ και μπροστινής πόρτας

Τροφοδοτήθηκε από ένα 6.0 λίτρο κινητήρα V8 παραγωγής 201 ίππων συνδεδεμένο με ένα αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων (παρόμοιο με αυτό του PowerFlite της Chrysler και επηρεασμένο από αυτό, αλλά διαφορετικό στη σχεδίαση δίνοντας τελική ταχύτητα 170 χιλιόμετρα την ώρα, υδραυλικά φρένα τυμπάνου με σερβοενισχυτή κενού, πηνίο και ψαλίδια IFS. Το αυτοκίνητο κέρδισε ένα κορυφαίο βραβείο στην Παγκόσμια Έκθεση Expo των Βρυξελλών το 1958.

Εκτός από μια βασική έκδοση ZIL-111, ο κατασκευαστής παρήγαγε το ZIL-111A με κλιματισμό, το οποίο είχε μικρότερο και επίπεδο πίσω παράθυρο λόγω σωλήνων αέρα, και το καμπριολέ ZIL-111V (ЗИЛ-111В στα ρωσικά), εκ των οποίων μόνο 12 είχαν χτιστεί.

Τον Δεκέμβριο του 1962 το αυτοκίνητο ανακαινίστηκε πλήρως, τώρα εναρμονισμένο με τις τελευταίες τάσεις και έχοντας μια φαρδιά χρωμιωμένη μάσκα με τετραπλούς προβολείς παρόμοιους με αυτόν που χρησιμοποιήθηκε στο Cadillac Fleetwood Seventy-Five του 1961,  και ήταν διαθέσιμο και ως σεντάν ZIL -111G και καμπριολέ ZIL-111D.

Τοποθετήθηκε μια μηχανή 201 ίππων  5,980 κυβικών εκατοστών V8.Για την επίσκεψη του Προέδρου των ΗΠΑ Dwight D. Eisenhower, ο Yevgeny Molchanov σχεδίασε μια ειδική έκδοση αυτού του αυτοκινήτου. Ο κλιματισμός ήταν στάνταρ

Το ZIL-111G βγήκε από την παραγωγή το 1966. Το πρώτο ZIL-111D κατασκευάστηκε το 1963, έξι μήνες μετά την εμφάνιση του νέου ZIL-111. Μόνο περίπου οκτώ κατασκευάστηκαν, τα μισά με γκρι εξωτερικούς χώρους, και όλα ήταν εξοπλισμένα με μικρόφωνα. Ο Φιντέλ Κάστρο έλαβε ως δώρο ένα ZIL-111D.

Κατά κανόνα, το ZIL-111 ήταν διαθέσιμο μόνο ως κρατική μεταφορά για μέλη του Πολιτικού Γραφείου Το 1958-1967 κατασκευάστηκαν 112 από όλα τα μοντέλα, από αυτά τα 26 ZIL-111G.

Ένα μίνι λεωφορείο βασισμένο στο ZIL-111, το ZIL-118 (Νεολαία), αναπτύχθηκε επίσης και παρήχθη σε μικρούς αριθμούς.

Το ZIL-111 θα αντικατασταθεί το 1967 από το ZIL-114.

ΠΗΓΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ