Έρευνα ΙΝΕ ΓΣΕΕ :

Χρόνος Εργασίας και Εργασιακή Καταπόνηση

Η υπέρβαση του ωραρίου εργασίας αναδεικνύεται σε σταθερή πραγματικότητα για σημαντικό τμήμα των εργαζομένων.

Ο πρόσθετος χρόνος εργασίας δεν συνοδεύεται συχνά από αντίστοιχη αμοιβή.

Η υπερεργασία, η απλήρωτη πρόσθετη εργασία και η ένταση του φόρτου συνδέονται με αυξημένη εργασιακή καταπόνηση.

Το άγχος, η σωματική επιβάρυνση και η συνολική κόπωση αποτελούν τις συχνότερες επιπτώσεις στην υγεία των εργαζομένων.

Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ παρουσιάζει το δεύτερο μέρος των ευρημάτων της μεγάλης πανελλαδικής έρευνας για την εργασία, τις δεξιότητες, τη συνεχιζόμενη επαγγελματική κατάρτιση και την ποιότητα της εργασίας των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 6.000 εργαζομένων από όλη τη χώρα, με τηλεφωνικές συνεντεύξεις και στρωματοποιημένη τυχαία δειγματοληψία. Η συλλογή δεδομένων έγινε από 3 Νοεμβρίου έως 9 Δεκεμβρίου 2025 από τις εταιρείες Alco, Metron Analysis και Prorata.

Το πρώτο μέρος της έρευνας κατέγραψε ένα εργασιακό τοπίο όπου η επένδυση στη γνώση και τις δεξιότητες δεν αποτυπώνεται στις θέσεις εργασίας που καταλαμβάνουν οι εργαζόμενοι, ενώ η πρόσβαση στη συνεχιζόμενη κατάρτιση παραμένει προνόμιο των λίγων. Το δεύτερο μέρος μεταφέρει την ανάλυση από τη σχέση δεξιοτήτων και θέσης εργασίας στις πραγματικές συνθήκες άσκησής της. Τα ευρήματα αποτυπώνουν την υπέρβαση του ωραρίου εργασίας χωρίς αντίστοιχη αμοιβή, πίεση χρόνου, σωματική και ψυχική καταπόνηση που

συνθέτουν μια εικόνα που αναδεικνύει τα διαρθρωτικά προβλήματα της αγοράς εργασίας.

1. Η υπερεργασία ως κανονικότητα: χρόνος εργασίας και υπερωριακή απασχόληση

Η έρευνα αναδεικνύει ότι η υπέρβαση του κανονικού ωραρίου αποτελεί σημαντική πλευρά της καθημερινής εργασιακής εμπειρίας. Οι επιπλέον ώρες δεν αφορούν μόνο τη διάρκεια της εργασίας αλλά και την αμοιβή της. Τα ευρήματα δείχνουν ότι ένα σημαντικό τμήμα των εργαζομένων εργάζεται πέρα από το ωράριό του, ενώ η υπερεργασία αναδεικνύεται ως διαφοροποιημένη, αλλά οριζόντια διάσταση του συνόλου των επιχειρήσεων και των επιμέρους σχέσεων εργασίας.

· Η υπέρβαση του κανονικού ωραρίου αφορά σημαντικό τμήμα των εργαζομένων και δεν συνοδεύεται πάντα από άμεση χρηματική αποζημίωση. Σχεδόν ένας στους τρεις εργαζομένους, 35,5%, δηλώνει ότι εργάζεται πέρα από το κανονικό του ωράριο. Από όσους εργάζονται επιπλέον ώρες, περισσότεροι από τους μισούς, 54,7%, δηλώνουν ότι πληρώνονται για αυτές, ενώ 34,5% δεν πληρώνεται και 8,9% δεν λαμβάνει χρηματική αμοιβή, αλλά άδεια ή ρεπό. Συνολικά, 43,4% δεν λαμβάνει άμεση χρηματική αμοιβή για την πρόσθετη εργασία του. [διαφ. 3, 14]

· Η υπέρβαση του κανονικού ωραρίου αυξάνεται όσο μεγαλώνει το μέγεθος της επιχείρησης, ενώ η ένταση των υπερωριών παραμένει υψηλή και στις μεσαίες επιχειρήσεις. Στις επιχειρήσεις έως 9 εργαζομένων, το 32% δηλώνει ότι εργάζεται πέρα από το κανονικό ωράριο τουλάχιστον μερικές φορές, ενώ στις επιχειρήσεις 250 εργαζομένων και άνω το ποσοστό φτάνει το 45,4%. Ωστόσο, μεταξύ όσων απασχολούνται επιπλέον ώρες, το υψηλότερο ποσοστό έντονης υπερωριακής απασχόλησης, δηλαδή 6 και πάνω επιπλέον ώρες την εβδομάδα, καταγράφεται στις επιχειρήσεις 50–249 εργαζομένων, με 35,6%, και στις επιχειρήσεις 10–49 εργαζομένων, με 35,5%. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η υπερεργασία δεν αφορά μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά διατρέχει διαφορετικά μεγέθη επιχειρησιακής οργάνωσης. [διαφ. 6, 12]

· Η αποζημίωση της υπερωριακής απασχόλησης διαφοροποιείται σημαντικά ανά φύλο. Από τους εργαζομένους που απασχολούνται επιπλέον ώρες, οι άνδρες δηλώνουν συχνότερα ότι πληρώνονται για

αυτές, με ποσοστό 58,8%, έναντι 48,9% των γυναικών. Αντίθετα, οι γυναίκες δηλώνουν συχνότερα ότι δεν πληρώνονται για τις επιπλέον ώρες εργασίας, με 41,1%, έναντι 29,9% στους άνδρες. Το εύρημα αποτυπώνει έμφυλη διαφοροποίηση στην οικονομική αναγνώριση της πρόσθετης εργασίας. [διαφ. 15]

· Η μη άμεση χρηματική αποζημίωση των υπερωριών παραμένει υψηλή σε διαφορετικά μεγέθη επιχειρήσεων. Συνολικά, 43,4% των εργαζομένων που απασχολούνται επιπλέον ώρες δηλώνει ότι δεν λαμβάνει άμεση χρηματική αμοιβή, είτε επειδή δεν πληρώνεται είτε επειδή λαμβάνει άδεια ή ρεπό. Το υψηλότερο ποσοστό καταγράφεται στις επιχειρήσεις 10–49 εργαζομένων, με 46,5%, και ακολουθούν οι επιχειρήσεις 250 εργαζομένων και άνω, με 45,3%, καθώς και οι πολύ μικρές επιχειρήσεις έως 9 εργαζομένων, με 44,5%. [διαφ. 18]

· Το ποσοστό μη πληρωμής των επιπλέον ωρών είναι υψηλότερο μεταξύ των εργαζομένων που δηλώνουν συχνότερη υπέρβαση του κανονικού ωραρίου Από όσους εργάζονται πολύ συχνά πέρα από το ωράριό τους, σχεδόν ένας στους δύο, 45,6%, δηλώνει ότι δεν πληρώνεται για τις επιπλέον ώρες εργασίας. Το αντίστοιχο ποσοστό είναι 38% για όσους εργάζονται συχνά πέρα από το ωράριο, 33,5% για όσους το κάνουν μερικές φορές και 31,8% για όσους το κάνουν σπάνια. [διαφ. 20]

2. Παράγοντες εργασιακής επιβάρυνσης και επιπτώσεις στην υγεία.

Η έρευνα αποτυπώνει επίσης τη στενή σύνδεση ανάμεσα στον χρόνο εργασίας και την υγεία των εργαζομένων. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ποιότητα της εργασίας δεν αποτυπώνεται μόνο με βάση τον μισθό ή τον χρόνο εργασίας, αλλά και στις σωματικές και ψυχικές επιπτώσεις που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι συνδέουν με την εργασία τους.

· Η εργασιακή καταπόνηση εμφανίζεται ως ευρύ φαινόμενο και δεν περιορίζεται σε ακραίες περιπτώσεις. Οι συχνότεροι παράγοντες επιβάρυνσης είναι η ισχυρή πίεση χρόνου ή ο μεγάλος φόρτος εργασίας, που αναφέρεται από το 60,1% των εργαζομένων, και η παρατεταμένη όρθια ή καθιστική στάση, με 58,8%. Ακολουθούν οι επαναλαμβανόμενες σωματικές κινήσεις, με 31,3%, και άλλες αιτίες που προκαλούν εργασιακό άγχος, με 22,2%. [διαφ. 22]

· Στους εργαζομένους που εργάζονται 11 και πάνω επιπλέον ώρες την εβδομάδα, το 86,2% δηλώνει πίεση χρόνου ή μεγάλο φόρτο εργασίας, το 80,8% παρατεταμένη όρθια ή καθιστική στάση, το 56,3% εργασία στον ελεύθερο χρόνο και το 49,8% επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Το εύρημα δείχνει ότι η υπερεργασία δεν αυξάνει μόνο τη χρονική διάρκεια της εργασίας, αλλά συμβάλει και στην ποιοτική της επιδείνωση. [διαφ. 29]

· Η μη αμειβόμενη υπερωριακή εργασία συνδέεται με υψηλότερη ψυχοκοινωνική επιβάρυνση. Οι εργαζόμενοι που δεν αμείβονται για τις επιπλέον ώρες δηλώνουν συχνότερα εργασία στον ελεύθερο χρόνο, 38,4% έναντι 18% όσων αμείβονται, άλλες αιτίες εργασιακού άγχους, 34,3% έναντι 22,1%, περιορισμένη επικοινωνία ή συνεργασία, 25% έναντι 15,5%, και σωματική ή φραστική βία, 17,6% έναντι 9,4%. Η απλήρωτη υπερωριακή εργασία, επομένως, δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα· συνδέεται με πιο επιβαρυμένες συνθήκες εργασίας. [διαφ. 30]

· Το άγχος αναδεικνύεται στο συχνότερο πρόβλημα υγείας που οι εργαζόμενοι συνδέουν με την εργασία τους, καθώς το 42,1% δηλώνει ότι εμφάνισε ή παρουσίασε επιδείνωση άγχους τους τελευταίους 12 μήνες. Ακολουθούν οι πόνοι σε οστά, αρθρώσεις ή μύες, με 29,4%, οι πονοκέφαλοι ή η κόπωση ματιών, με 28,9%, και η συνολική κόπωση, με 27,3%. [διαφ. 31]

· Οι εργαζόμενοι σε μεγάλες επιχειρήσεις, 250 εργαζομένων και άνω, εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά επιδείνωσης σε βασικούς δείκτες υγείας που σχετίζονται με την εργασία. Το άγχος φτάνει το 46,5%, οι πόνοι σε οστά, αρθρώσεις ή μύες το 35,9%, οι πονοκέφαλοι το 39,1% και η συνολική κόπωση το 33%. Αντίθετα, οι πολύ μικρές επιχειρήσεις, έως 9 εργαζομένων, καταγράφουν χαμηλότερα ποσοστά στους περισσότερους δείκτες. [διαφ. 35]

· Οι εργαζόμενοι που σκέφτονται πολύ συχνά να αλλάξουν εργασία εμφανίζουν συστηματικά υψηλότερα ποσοστά προβλημάτων υγείας που σχετίζονται με την εργασία. Η μεγαλύτερη απόκλιση καταγράφεται στο άγχος, όπου το ποσοστό φτάνει το 63,3%, έναντι 36,2% για όσους δεν σκέφτονται ποτέ την αλλαγή εργασίας. Υψηλότερα είναι επίσης τα ποσοστά στους πόνους σε οστά, αρθρώσεις ή μύες, 45% έναντι 27%, στους πονοκεφάλους, 42,8% έναντι 23%, αλλά και στη συνολική κόπωση, 37,4% έναντι 21,6%. [διαφ. 37]

Οι εργαζόμενοι που εργάζονται 11 και πάνω επιπλέον ώρες την εβδομάδα εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά επιδείνωσης σε βασικούς δείκτες υγείας. Η μεγαλύτερη απόκλιση καταγράφεται στους πόνους σε οστά, αρθρώσεις ή μύες, όπου το ποσοστό φτάνει το 48,8%, έναντι 30,7% στους εργαζομένους που εργάζονται 1 έως 5 επιπλέον ώρες. Υψηλότερα είναι επίσης τα ποσοστά στο άγχος, 57% έναντι 47,7%, και στη συνολική κόπωση, 45,3% έναντι 29,4%. [διαφ. 38]

· Η επιβάρυνση της υγείας αυξάνεται όσο αυξάνεται ο εβδομαδιαίος χρόνος υπερωριακής απασχόλησης και γίνεται εντονότερη όταν οι επιπλέον ώρες δεν αμείβονται. Στους εργαζομένους που εργάζονται 11 και πάνω επιπλέον ώρες την εβδομάδα, το άγχος φτάνει το 57%, οι πόνοι σε οστά, αρθρώσεις ή μύες το 48,8% και η συνολική κόπωση το 45,3%. Αντίστοιχα, όσοι δεν αμείβονται για τις υπερωρίες δηλώνουν υψηλότερα ποσοστά άγχους, 57,1% έναντι 45,6% όσων αμείβονται, πονοκεφάλων ή κόπωσης ματιών, 44% έναντι 28%, και συνολικής κόπωσης, 40,1% έναντι 27,6%. [διαφ. 39–40]

Συνολικά, τα ευρήματα δείχνουν ότι η ποιότητα της εργασίας δεν μπορεί να αποτιμηθεί μόνο με βάση την ύπαρξη απασχόλησης ή το ύψος των αποδοχών. Ο χρόνος εργασίας, η αμοιβή των επιπλέον ωρών, η ένταση του φόρτου, η εργασιακή ανασφάλεια και οι επιπτώσεις στην υγεία συγκροτούν ένα ενιαίο πεδίο που απαιτεί σοβαρή θεσμική και πολιτική προσοχή. Η υπερωριακή απασχόληση, όταν συνδυάζεται με άνιση ή μηδενική αποζημίωση, αυξημένη πίεση και επιδείνωση της σωματικής και ψυχικής υγείας, δεν αποτελεί απλώς ατομική δυσκολία των εργαζομένων, αλλά ένδειξη βαθύτερων προβλημάτων στην οργάνωση της εργασίας και στο πλαίσιο προστασίας των εργαζομένων. Η συζήτηση για την παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη οφείλει να συνδεθεί πιο ουσιαστικά με το ζήτημα του χρόνου εργασίας, την πραγματική αμοιβή της πρόσθετης εργασίας, την πρόληψη της εργασιακής καταπόνησης και τη διαμόρφωση θέσεων εργασίας που δεν υπονομεύουν την υγεία και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.

*Επιστημονική Ευθύνη Έρευνας : Χρήστος Γούλας, Γιώργος Αργείτης.

*Επιστημονικά στελέχη : Κώστας Μπουκουβάλας, Δημήτρης Παϊταρίδης.

 Η Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδας (ΕΕΚΕ) παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο θέσεων και προτάσεων για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, που πλήττει ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά.

Η στέγαση αποτελεί θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα, το οποίο οφείλει να προστατεύεται από την Πολιτεία με δίκαιες και βιώσιμες πολιτικές.

Η μελέτη της ΕΕΚΕ επισημαίνει ότι η κρίση στέγασης δεν είναι μόνο ζήτημα προσφοράς κατοικίας, αλλά και αποτέλεσμα ανισοτήτων, ανεπαρκούς κοινωνικής πολιτικής και στρεβλώσεων της αγοράς. Γι’ αυτό, οι προτάσεις της στηρίζονται σε τέσσερις βασικούς μεθοδολογικούς άξονες:

1. Τμηματοποίηση των αναγκών – διαφορετικές πολιτικές για φοιτητές, νέους, υπερήλικες, δημοσίους υπαλλήλους, ενοικιαστές και ιδιοκτήτες.
2. Εφαρμογή της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης – όσοι ωφελούνται από τη στεγαστική αγορά (π.χ. βραχυχρόνιες μισθώσεις) να συμβάλλουν στην ενίσχυση της κοινωνικής κατοικίας.
3. Πολυμορφικοί φορείς υλοποίησης – συνδυασμός δημόσιων, δημοτικών και κοινωνικών φορέων που προσαρμόζονται στις τοπικές ανάγκες.
4. Χρηματοδοτικές καινοτομίες – όπως η αναχρηματοδότηση στεγαστικών δανείων και η δημιουργία Ομολόγων Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
5. 
   

Με βάση αυτούς τους άξονες, η ΕΕΚΕ διατυπώνει έξι συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής:

1. Αύξηση της προσφοράς κατοικιών μακροχρόνιας ενοικίασης μέσω φορολογικών κινήτρων, μηδενισμού ΕΝΦΙΑ και ενδιάμεσων φορέων που θα διασφαλίζουν τη σωστή χρήση των ακινήτων.
2. Υποβοήθηση της επαναγοράς κατοικιών από πολίτες που έχασαν το σπίτι τους λόγω πλειστηριασμών, μέσω κοινωνικών ταμείων ή ομολόγων αλληλεγγύης.
3. Αξιοποίηση των ακινήτων του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για τη στέγαση φοιτητών, υπερηλίκων, ατόμων με αναπηρία και εργαζομένων εκτός έδρας.
4. Ενίσχυση της κατασκευής προσιτών νεόδμητων κατοικιών μέσω οικοδομικών συνεταιρισμών, με εγγυοδοσία του Δημοσίου για ευκολότερη πρόσβαση σε χρηματοδότηση.
5. Αναβίωση μεγάλων αστικών διαμερισμάτων των δεκαετιών ’50–’60 μέσω προγραμμάτων συγκατοίκησης ειδικών ομάδων (νέοι, ηλικιωμένοι, δημόσιοι υπάλληλοι).
6. Εξισορρόπηση μεταξύ βραχυχρόνιων και μακροχρόνιων μισθώσεων κατοικιών, με υποχρέωση διάθεσης ποσοστού κλινών σε μακροχρόνια χρήση από τους ιδιοκτήτες βραχυχρόνιων ακινήτων.

Η ΕΕΚΕ τονίζει ότι οι προτάσεις αυτές είναι ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες και κοινωνικά δίκαιες, καθώς μπορούν να ενεργοποιηθούν τόσο από την Κεντρική Διοίκηση όσο και από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους ίδιους τους πολίτες.

Η υλοποίηση ενός συνεκτικού σχεδίου στέγασης μπορεί να μετατρέψει τη στέγη από πηγή κοινωνικής ανασφάλειας σε πυλώνα κοινωνικής συνοχής και οικονομικής σταθερότητας.

Διαβάστε αναλυτικά το πλήρες κείμενο των προτάσεων της ΕΕΚΕ για τη στέγαση εδώ

 Πώς αμείβεται η εορτή της 28ης Οκτωβρίου

H ΓΣΕΕ, μέσω του Κέντρου Πληροφόρησης Εργαζομένων & Ανέργων της Συνομοσπονδίας (ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ), www.kepea.gr ενημερώνει τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα για τον τρόπο αμοιβής της 28ης Οκτωβρίου.

Η 28η Οκτωβρίου περιλαμβάνεται στις υποχρεωτικές αργίες (άρθρο 60 Ν. 4808/2021), κατά τις οποίες απαγορεύεται η απασχόληση των μισθωτών, καθώς και η λειτουργία των επιχειρήσεων εκτός από εκείνες που νόμιμα λειτουργούν τις Κυριακές και κατά τις υποχρεωτικές αργίες.

Φέτος η 28η Οκτωβρίου συμπίπτει με ημέρα Τρίτη, έτσι ισχύουν τα εξής:

α) Για τις επιχειρήσεις που δεν λειτουργούν:

1) Όσοι εργάζονται με πενθήμερο σύστημα και δεν απασχοληθούν την Τρίτη 28/10/2025, εάν αμείβονται με ημερομίσθιο, θα λάβουν ένα ημερομίσθιο επιπλέον, ενώ στους αμειβόμενους με μισθό, καταβάλλεται κανονικά ο μηνιαίος μισθός τους.

2) Όσοι εργάζονται με εξαήμερο σύστημα και δεν απασχοληθούν την Τρίτη 28/10/2025, εάν αμείβονται με ημερομίσθιο, θα λάβουν κανονικά το αναλογούν ημερομίσθιο (6 ημερομίσθια συνολικά την εβδομάδα), ενώ στους αμειβόμενους με μισθό, καταβάλλεται κανονικά ο μηνιαίος μισθός τους.

β) Για τις επιχειρήσεις που νόμιμα λειτουργούν κατά τις Κυριακές και αργίες, οι εργαζόμενοι που θα απασχοληθούν την Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2025:

1) αν αμείβονται με ημερομίσθιο, δικαιούνται το σύνηθες καταβαλλόμενο ημερομίσθιό τους και προσαύξηση 75% που θα υπολογισθεί στο νόμιμο ωρομίσθιό τους για όσες ώρες απασχοληθούν.

2) αν αμείβονται με μηνιαίο μισθό, δικαιούνται προσαύξηση 75%, που υπολογίζεται στο 1/25 του νομίμου μισθού τους για όσες ώρες απασχοληθούν.

3) εάν παρασχεθεί εργασία σε επιχειρήσεις, που αργούν κατά τις Κυριακές και ημέρες αργίας και για έκτακτο λόγο λειτουργήσουν, με τις νόμιμες διατυπώσεις, την Τρίτη 28/10/2025, τότε για πλήρη απασχόλησή τους οι εργαζόμενοι που αμείβονται με μισθό δικαιούνται πρόσθετης αμοιβής ίσης με το 1/25 του μηνιαίου μισθού τους και οι αμειβόμενοι με ημερομίσθιο ένα ακόμα ημερομίσθιό τους, προσαυξημένων και στις δύο περιπτώσεις κατά 75% για την εργασία σε ημέρες αργίας.

Η ΓΣΕΕ επισημαίνει εκ νέου τα εξής:

◾ Κατά τις Κυριακές και τις ημέρες υποχρεωτικής αργίας, απαγορεύεται κάθε βιομηχανική, βιοτεχνική, εμπορική εργασία και κάθε επαγγελματική γενικά δραστηριότητα, πλην των εξαιρέσεων που αναφέρονται ρητά στη νομοθεσία. Συνεπώς κατά τις ημέρες αυτές απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο απασχόληση των εργαζομένων.

◾ Δεν είναι νόμιμος ο συμψηφισμός ημέρας οφειλόμενης ανάπαυσης (ρεπό), με ημέρα υποχρεωτικής αργίας.

◾ Το ημερομίσθιο της 28ης Οκτωβρίου το δικαιούνται και οι μισθωτοί που βρίσκονται σε άδεια, χωρίς να προσμετρηθεί όμως η μέρα αυτή στις εργάσιμες μέρες της άδειάς τους.

◾ Σε περίπτωση που ισχύουν ευνοϊκότεροι όροι (πχ από ΣΣΕ, Κανονισμό Εργασίας, επιχειρησιακή συνήθεια ή έθιμο) ως προς τις προσαυξήσεις της αμοιβής για την εργασία σε ημέρα υποχρεωτικής αργίας ή Κυριακής, αυτοί υπερισχύουν.

◾ Οι διατάξεις της νομοθεσίας για την Κυριακή αργία, τις υποχρεωτικές αργίες, το χρόνο εβδομαδιαίας ανάπαυσης των εργαζομένων και τις εξαιρέσεις από αυτές (ανάλογα με τη δραστηριότητα και τη φύση των εργασιών) περιέχονται στα άρθρα 203-219 του Κώδικα Ατομικού Εργατικού Δικαίου (ΠΔ 62/2025, Α’121)

◾ Όσες επιχειρήσεις δεν υπάγονται στις εξαιρέσεις του νόμου, δεν μπορούν να λειτουργήσουν νόμιμα και συνεπώς δεν μπορούν να απασχολούν εργαζόμενους, χωρίς να έχουν λάβει ειδική άδεια από την αρμόδια Επιθεώρηση Εργασίας και σε περίπτωση επείγουσας ανάγκης (κίνδυνος καταστροφής προϊόντων ή βλάβης εγκαταστάσεων ή υλικών), ύστερα από αναγγελία στην Αστυνομία.

◾ Για την παράνομη απασχόληση εργαζομένων κατά την Κυριακή ή τις ημέρες υποχρεωτικής αργίας προβλέπονται σοβαρές ποινικές και διοικητικές κυρώσεις.

 Η ήσυχη παραίτηση (quiet quitting) είναι μια κατάσταση όπου ένας εργαζόμενος δεν παραιτείται επίσημα από τη δουλειά του, αλλά περιορίζει την προσπάθειά του στα απολύτως απαραίτητα, έχοντας χάσει το κίνητρο και τη θέληση να προσφέρει και να είναι δημιουργικός.

Τα σημάδια της εγκατάλειψης – αναστεναγμός, ανυπομονησία να φύγει, έλλειψη ενδιαφέροντος – μπορεί να είναι εμφανή, αλλά δεν παραδέχεται ανοιχτά ότι ζει για την ώρα που θα φτάσει το σαββατοκύριακο. Παράλληλα, μπορεί ν’ αποφεύγει τους φίλους του και να έχει μια διάχυτη αδιαφορία για τη ζωή.

Τα 9 σημάδια που μαρτυρούν κάποιοι άνθρωποι απεχθάνονται τη δουλειά τους

• Μετρούν αντίστροφα για το Σαββατοκύριακο
• Δεν βρίσκουν κανένα θετικό στη δουλειά τους
• Φεύγουν πρώτοι απ’ τη δουλειά
• Δεν πηγαίνουν σε διοργανώσεις της δουλειάς
• Πέφτει η απόδοσή τους
• Δεν επενδύουν στις σχέσεις με τους συναδέλφους
• Έχουν χάσει το πάθος τους
• Είναι υπερβολικά επικριτικοί
• Δεν τους ενδιαφέρει η εξέλιξή τους
• 
  

Μετρούν αντίστροφα για το σαββατοκύριακο

Το σημάδι είναι διακριτικό, αλλά μαρτυρά βαθιά δυσαρέσκεια από τη δουλειά. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να είναι υποσυνείδητη – το άτομο να μην καταλαβαίνει ότι την εκφράζει και για ποιον λόγο. Πρόκειται για αυτόματη απόκριση προς μια δουλειά που απεχθάνονται.

Δεν βρίσκουν κανένα θετικό στη δουλειά τους

Όλοι έχουν και κάποιο παράπονο απ’ τη δουλειά τους. Οι άνθρωποι που είναι πολύ δυσαρεστημένοι μ’ αυτή, βλέπουν μόνο τα αρνητικά. Κάθε συζήτηση είναι γεμάτη με παράπονα και αρνητικότητα. Εστιάζουν στις δυσκολίες και τα αρνητικά της δουλειάς.

Δεν είναι φυσιολογική συμπεριφορά, αλλά μια ξεκάθαρη ένδειξη βαθιάς δυσαρέσκειας.  Αν κάποιος συνάδελφός σας φέρεται ανάλογα, είναι καιρός να γίνει κάποια αλλαγή.

Φεύγουν πρώτοι απ’ τη δουλειά

Ορισμένοι άνθρωποι φεύγουν συστηματικά πρώτοι με το που ολοκληρωθεί το ωράριο. Οι άνθρωποι που απεχθάνονται τη δουλειά τους, κατά κανόνα είναι οι πρώτοι που φεύγουν. Η τάση αυτή εντάσσεται γενικά στο πλαίσιο των “συμπεριφορών αποφυγής”, μαζί με τα μεγάλα διαλείμματα ή τις συχνές αναρρωτικές.

Το γεγονός ότι είναι οι πρώτοι που φεύγουν δεν είναι άλλο από την ανάγκη τους να περνούν όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο γίνεται σε μια δουλειά που βρίσκουν ανούσια.

Δεν πηγαίνουν σε διοργανώσεις της δουλειάς

Οι συναθροίσεις είναι μια ευκαιρία ώστε οι συνάδελφοι να καλλιεργήσουν τις σχέσεις τους εκτός δουλειάς. Όσοι απεχθάνονται τη δουλειά τους, θεωρούν τις διοργανώσεις αυτές αγγαρεία και, κάνουν τα πάντα να τις αποφύγουν.

Για τον λόγο αυτό, απορρίπτουν προσκλήσεις για διασκέδαση, δραστηριότητες που διοργανώνονται από συναδέλφους. Δεν είναι αντικοινωνικοί. Πρόκειται για την ασυνείδητη προσπάθειά τους να απομακρυνθούν από οτιδήποτε τους θυμίζει τη δουλειά που μισούν.

Πέφτει η απόδοσή τους

Όταν ένας άνθρωπος νιώθει ευχαριστημένος από την εργασία του, η απόδοσή του αυξάνεται.  Είναι αδύνατον κάποιος να αποδώσει σε μια δουλειά που δεν βρίσκει ικανοποιητική ή ουσιαστική. Γι’ αυτό και όλα μπορεί να μοιάζουν με αγγαρεία.

Η μείωση της αποδοτικότητας σπάνια αποδίδεται σε έλλειψη ικανοτήτων αλλά οφείλεται στο κίνητρο και το ενδιαφέρον. Είναι ένα ασυνείδητο σημάδι εργασιακής δυσαρέσκειας. Ο ίδιος ο εργαζόμενος μπορεί να μην το έχει συνειδητοποιήσει.

Δεν επενδύουν στις σχέσεις με τους συναδέλφους

Οι σχέσεις ανάμεσα στους συναδέλφους δεν χτίζονται μόνο από αναγκαιότητα. Είναι μια ανθρώπινη κατάσταση που προέρχεται από την ανάγκη της σύνδεσης με τους γύρω μας.

Οι άνθρωποι που μισούν τη δουλειά τους, μπορεί να μην είναι αγενείς, ωστόσο δεν επενδύουν χρόνο και ενέργεια στην καλλιέργεια ουσιαστικών σχέσεων με τους συναδέλφους τους. Οι συζητήσεις μαζί τους είναι αυστηρά επαγγελματικές, ενώ αποφεύγεται κάθε προσωπική συζήτηση.

Είναι πολύ θλιβερό γιατί οι άνθρωποι μπορεί να μην συνειδητοποιούν τη συμπεριφορά τους και ότι δεν απομακρύνονται μόνο από τη δουλειά, αλλά τους ανθρώπους. Προκαλείται από την υποσυνείδητη προσπάθειά τους να απομακρυνθούν συναισθηματικά από τη δουλειά που τους καταπιέζει.

Έχουν χάσει το πάθος τους

Το πάθος είναι κινητήριος δύναμη για κάθε εργασία. Τροφοδοτεί τη δημιουργικότητα, τη δύναμη και δίνει νόημα σε κάθε δουλειά. Το πάθος εξαφανίζεται όταν κάποιος νιώθει δυστυχισμένος στη δουλειά του. Αυτό που άλλοτε μπορεί να ενθουσίαζε τους ανθρώπους, τώρα μοιάζει με Γολγοθάς.

Η έλλειψη αυτή είναι ένα από τα σημαντικότερα σημάδια που μαρτυρούν ότι κάποιος είναι δυστυχισμένος. Είναι μια ένδειξη που μαρτυρά βαθύτερη δυσαρέσκεια.

Είναι υπερβολικά επικριτικοί

Ενώ η εποικοδομητική κριτική είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε δουλειάς, όσοι είναι πραγματικά δυστυχισμένοι, γίνονται υπερβολικά επικριτικοί. Μπορεί να παραπονιούνται για ασήμαντες λεπτομέρειες, να επισημαίνουν διαρκώς λάθη, ή πάντα να βρίσκουν κάτι αρνητικό.

Ουσιαστικά, δεν επικρίνουν τους συναδέλφους τους, αλλά την ίδια τη δουλειά τους. Ωστόσο, μπορεί να το κάνουν ασυνείδητα.

Δεν τους ενδιαφέρει η εξέλιξή τους

Η ανέλιξη στη δουλειά είναι ένα σημαντικό κίνητρο για την προσπάθεια των περισσοτέρων. Οι εργαζόμενοι προσπαθούν συνήθως προκειμένου να πάρουν προαγωγή, αύξηση, και γενικά να αξιοποιήσουν κάθε ευκαιρία ανέλιξης.

Όταν ένας άνθρωπος μισεί τη δουλειά του, δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για όλα αυτά.  Δεν αναζητά νέες ευκαιρίες, απορρίπτει προτάσεις ανέλιξης, είναι αδιάφορος ακόμη και για την επίδοσή του.

Οι άνθρωποι που απεχθάνονται τη δουλειά τους, δεν ενδιαφέρονται να εξελιχθούν. Πασχίζουν μόνο να καταφέρουν ν’ αντέξουν. Η απουσία ενδιαφέροντος δεν μαρτυρά ούτε τεμπελιά, ούτε αυταρέσκεια.

Ίσως να είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημάδια της εργασιακής εξουθένωσης. Αν το παρατηρήσετε σ’ εσάς ή σε άλλους, είναι καιρός να σκεφτείτε σοβαρά.

Tip

Κανείς δεν μπορεί να προσποιηθεί πως είναι χαρούμενος με την εργασία του. Αν “σέρνετε τα πόδια σας” για να πάτε στη δουλειά σας, αν όταν είστε εκεί, μετράτε τα λεπτά μέχρι να σχολάσετε, όλα αυτά είναι σημαντικές ενδείξεις.

Η διαίσθησή σας προσπαθεί να σας πει κάτι. Όλοι αξίζουν να κάνουν μια δουλειά που τους προσφέρει περισσότερα απ’ τη χρηματική αμοιβή. Δεν αξίζει να μένει κανείς σε μια δουλειά που τον εξουθενώνει και τον καταπιέζει.

Μπορεί να είναι αναγκαία μια αλλαγή ή κάποια αναδιάταξη. Αξίζει να το προσπαθήσετε. Η δουλειά σας είναι κομμάτι της προσωπικότητας. Σας αξίζει να νιώθετε ότι κάνετε κάτι σημαντικό.

https://www.enikos.gr/