Ο εγκαταλελειμμένος σήμερα συνοικισμός του Πέρα Μετόχι ή Τσαγκαριανό στη Μυρσίνη του δήμου Σητείας

 

Ο εγκαταλελειμμένος σήμερα συνοικισμός του Πέρα Μετόχι ή Τσαγκαριανό, που αποτελούσε ένα από τα «Μετόχια» της Μυρσίνης, βρίσκεται επτακόσια μέτρα νότια από το σημερινό χωριό, τριακόσια μέτρα νότια από την Αγία Μαρίνα και διακόσια μέτρα από το Κεφαλοβρύσι. 

Τα ερείπια των σπιτιών που βλέπει ο επισκέπτης σήμερα δείχνουν πως ο οικισμός κατοικούταν μέχρι σχετικά πρόσφατα. 

Αν και δεν είναι γνωστό ούτε για αυτό το συνοικισμό το πότε πρωτοκατοικήθηκε, οι Μυρσινιώτες που είχαν γεννηθεί γύρω στο 1880 μαρτυρούν πως στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα το Πέρα Μετόχι ήκμαζε περισσότερο από όλα τα άλλα ώστε να φαίνεται πως θα αποτελέσει το κέντρο των «Μετοχίων».

Οι κάτοικοι του Πέρα Μετοχιού έπαιρναν νερό από το Κεφαλοβρύσι που ήταν σε απόσταση λίγων λεπτών με τα πόδια. Όπως και οι κάτοικοι της Αγίας Μαρίνας έπλεναν τα ρούχα τους επιτόπου και τα άπλωναν να στεγνώσουν στους γύρω βάτους και πλατάνους.

Για πολλά χρόνια οι περισσότεροι από τους κατοίκους ήταν Τσαγκαράκηδες και για αυτό το λόγο το Πέρα Μετόχι πήρε το όνομα «Τσαγκαριανό». Για να παινέσουν το χωριό τους οι κάτοικοι το ονόμαζαν και «Μπισκούκι» ή «Δοξάτο».

Τη ζωή στο Πέρα Μετόχι τάραξε ο πόλεμος του 1912-13 στον οποίο πήραν μέρος δεκαέξι Περομετοχιανοί νέοι. Την εποχή αυτή οι κοπελιές του Πέρα Μετοχιού τραγουδούσαν με παραπονιάρικο σκοπό αυτοσχέδιους στίχους όπως το:

Πάει και το Δοξάτο μας πάει και το Μπισκούκι

σα να το καταστρέψανε οι Βούλγαροι κι οι Τούρκοι

Ανάμεσα στους κατοίκους του συνοικισμού ήταν και ο Τσαγκαροκωσταντής που το ευρύχωρο καμαρόσπιτό του και το μικρό καφενεδάκι του είχαν γνωρίσει πολλά γλέντια και χαρές. Ακόμα, στα μεταπολεμικά χρόνια (1945) είχε διαλέξει το Πέρα Μετόχι για κατοικία του ο αείμνηστος γιατρός Μιχάλης Καταπότης ο οποίος έμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του. 

Τότε όμως ο συνοικισμός είχε εγκαταληφθεί από τους περισσότερους κατοίκους του. Είχαν μείνει μόνο οι οικογένειες του Μανόλη Κριτσωτάκη, του Κουρούπη και του Τσαγκαροκωσταντή. Πριν το 1950 οι δύο τελευταίοι έφυγαν και έμεινε μόνος ο Κριτσωτάκης με τη γυναίκα του Πιπίνα.

ΚΕΙΜΕΝΑ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ