Η Βενεζουέλα και οι εσωτερικές ισορροπίες στις ΗΠΑ

 Η Βενεζουέλα και οι εσωτερικές ισορροπίες στις ΗΠΑ

Geoeurope: Η ομάδα της γεωπολιτικής

Η στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, η σύλληψη/απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και η μεταφορά του στις ΗΠΑ, έχουν δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα στο επίπεδο των παγκόσμιων γεωπολιτικών συσχετισμών.

Υπάρχει όμως και το εσωτερικό ακροατήριο των ΗΠΑ, καθώς και ενδοκυβερνητικές αντιπαλότητες για τα θέματα στρατηγικής κατεύθυνσης της χώρας.

Όσον αφορά την εσωτερική πολιτική στις ΗΠΑ, η εξάλειψη από το προσκήνιο του Νικολάς Μαδούρο και η εμφάνιση νέας ηγεσίας υπό την προσωρινή πρόεδρο Ντέλσι Ροντρίγκεζ, ενισχύει κάπως τον Μάρκο Ρούμπιο, καθώς η καταπολέμηση των Τσαβιστών ήταν η μακροχρόνια ατζέντα του. Η αποτυχία της επιχείρησης πιθανότατα θα ενίσχυε τη θέση του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς ως του πιο συνεπούς εκφραστή του απομονωτισμού, κοντά στους ακτιβιστές του κινήματος MAGA που υποστηρίζουν την αρχή του «να μείνουμε έξω από αυτό». 

Ωστόσο, ο Βανς προωθεί επίσης την κυριαρχία των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο και το Δόγμα Μονρόε(Ντονρόε, όπως έχει μετονομαστεί πρόσφατα), επομένως είναι δύσκολο να συζητηθούν εδώ εσωτερικές διαφορές. Η διαφαινόμενη διεκδίκηση της ηγεσίας στη μετά-Τραμπ εποχή, θα πρέπει να περιμένει τις επόμενες εξελίξεις.

Ο Βανς διατύπωσε ολοκληρωμένα το δόγμα του κατά τη διάρκεια της κρίσης Ιράν-Ισραήλ του 2025, ως τη στρατηγική «Ειρήνη μέσω της Δύναμης», δηλαδή:

• Διατύπωση σαφών συμφερόντων: Προσδιορισμός συγκεκριμένων εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ (π.χ., αποτροπή της απόκτησης πυρηνικών όπλων από το Ιράν).

• Επιθετική Διπλωματία: Εξάντληση όλων των διπλωματικών οδών για την επίλυση του προβλήματος.

• Συντριπτική Ισχύς & Έξοδος: Εάν η διπλωματία αποτύχει, χρησιμοποιήστε αποφασιστική στρατιωτική ισχύ για να λύσετε το ζήτημα και στη συνέχεια «φύγετε» για να αποφύγετε παρατεταμένους, «αιώνιους» πολέμους. Αυτό που είδαμε στη Βενεζουέλα.

Το δόγμα Ρούμπιο βασίζεται πάνω στην αρχή «Πρώτα η Αμερική».

Κατά τη δεύτερη θητεία Τραμπ, το δόγμα αυτό έχει μετατοπιστεί προς την ανάδειξη της σημασίας του Δυτικού Ημισφαιρίου, δηλαδή:

• Κυριαρχία στο Ημισφαίριο: Ο Ρούμπιο έχει ισχυριστεί ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν στο Δυτικό Ημισφαίριο να χρησιμεύσει ως βάση για αντιπάλους όπως η Κίνα, η Ρωσία ή το Ιράν.

• «Έλεγχος χωρίς Διοίκηση» (Βενεζουέλα): Μετά τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, ο Ρούμπιο διευκρίνισε ότι οι ΗΠΑ δεν θα κυβερνούσαν άμεσα τη Βενεζουέλα, αλλά θα χρησιμοποιούσαν το πετρέλαιο και μια οικονομική μόχλευση, για να υπαγορεύσουν την πολιτική και να διασφαλίσουν την περιφερειακή σταθερότητα.

• Στρατηγική Απόκτηση (Γροιλανδία): Ο Ρούμπιο ως επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, διατύπωσε τον στόχο της κυβέρνησης να αγοράσει τη Γροιλανδία από τη Δανία, τονίζοντας τη στρατηγική της αξία στην Αρκτική έναντι των «κοινών αντιπάλων».

• Οικονομική «φίλια υποστήριξη»: Το δόγμα υποστηρίζει τη μετατόπιση κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού από την Ασία στη Λατινική Αμερική για να διασφαλιστεί ο έλεγχος, η οικονομική ασφάλεια και η περιφερειακή ενσωμάτωση.

Υπάρχουν βασικές διαφορές του δόγματος Ρούμπιο από το δόγμα Βανς.

Ενώ το δόγμα Βανς συχνά θεωρείται πιο απομονωτικό και επικεντρώνεται σε μια γρήγορη στρατιωτική έξοδο, το δόγμα Ρούμπιο θεωρείται πιο διπλωματικά εμπλεκόμενο και παρεμβατικό στο Δυτικό Ημισφαίριο και όχι μόνο. Ο Ρούμπιο τείνει να ευνοεί την «τολμηρή διπλωματία» και να χρησιμοποιεί οικονομικούς δεσμούς - όπως συμφωνίες για τα δικαιώματα εξόρυξης ορυκτών στην Ουκρανία - για να εδραιώσει μακροπρόθεσμα αμερικανικά συμφέροντα. Πρόκειται για διαφορετικές αντιλήψεις για την αποδοτικότερη λειτουργία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, κυρίως απέναντι στις άλλες μεγάλες δυνάμεις, τη Κίνα και τη Ρωσία.

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, το ερώτημα είναι τι θέλει η βάση του κινήματος MAGA. Πρόκειται για το μόνο πράγμα για το οποίο ανησυχεί πραγματικά ο Ντόναλντ Τραμπ.

Οι απαιτήσεις της βάσης MAGA σχετικά με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι τριπλές: Πρώτον, αντιτίθενται στην εμπλοκή των ΗΠΑ σε «ατελείωτους» ξένους πολέμους. Δεύτερον, αντιτίθενται στην αλλαγή καθεστώτος σε άλλες χώρες - επειδή αυτό όχι μόνο φέρνει τεράστια αβεβαιότητα, αλλά και αποσπά σοβαρά την προσοχή των πολιτικών, οι οποίοι πιστεύουν ότι πρέπει να επικεντρωθούν στη βελτίωση των μέσων διαβίωσης των ανθρώπων. Τρίτον, αντιτίθενται σε οποιαδήποτε μορφή μεταπολεμικής οικοδόμησης κρατών σε άλλες χώρες - επειδή αυτό συνεπάγεται σημαντικές επενδύσεις των ΗΠΑ στο εξωτερικό, εκτρέποντας εγχώριους πόρους.

Αυτοί είναι οι περιορισμοί του Τραμπ και τα μόνα ζητήματα που τον ενδιαφέρουν πραγματικά. Με βάση αυτούς τους περιορισμούς, διαφαίνονται οι ακόλουθες κινήσεις:

Πρώτον, πώς εξηγεί ο Τραμπ τη δήλωσή του για «μη διεξαγωγή ατελείωτων πολέμων»; Ο Τραμπ αποφεύγει την πραγματική έναρξη «πολέμων». Σύμφωνα με την μαζική αμερικανική αντίληψη, ένας πραγματικός «πόλεμος» είναι μια χερσαία εισβολή και εδαφική κατοχή. Ο βομβαρδισμός πλοίων βαρόνων των ναρκωτικών δεν θεωρείται «πόλεμος». οι αεροπορικές επιδρομές (εναντίον των ανταρτών Χούθι στην Υεμένη, τη Συρία και το Ιράν) δεν θεωρούνται «πόλεμος». και οι δολοφονίες και οι συλλήψεις από τις ειδικές δυνάμεις δεν θεωρούνται «πόλεμος» (η δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί στο Ιράν δεν θεωρήθηκε πόλεμος· η δολοφονία του Οσάμα μπιν Λάντεν στο Πακιστάν δεν θεωρήθηκε «πόλεμος» και η σύλληψη του Μαδούρο δεν θεωρήθηκε «πόλεμος»).

Δεύτερον, πώς θα εξηγήσει ο Τραμπ τον ισχυρισμό του για «μη αλλαγή καθεστώτος»; Θα πει στους ψηφοφόρους ότι αυτό δεν θεωρείται «αλλαγή καθεστώτος» - τουλάχιστον όχι με την παραδοσιακή έννοια - επειδή η κυβέρνηση εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να είναι στη θέση της, τα παλιά πολιτικά κόμματα και

δυνάμεις παραμένουν και το πολιτικό σύστημα δεν έχει αλλάξει ριζικά, αλλά επιτυγχάνει καλύτερο αποτέλεσμα από μια αλλαγή καθεστώτος. Άλλωστε, αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ τώρα είναι διαφορετικό από την αλλαγή καθεστώτος μέσω πραξικοπημάτων από τη CIA μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (η τυπική προσέγγιση των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική ήταν να ανατρέψουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και να εγκαταστήσουν στρατιωτικές κυβερνήσεις).

Τρίτον, πώς θα εξηγήσει ο Τραμπ τη δήλωση «μη οικοδόμησης κράτους»; Αυτό είναι το απλούστερο σημείο, επειδή ο Τραμπ δεν είχε ποτέ πρόθεση να ασχοληθεί με την οικοδόμηση κράτους στη Βενεζουέλα. Θα δηλώσει ρητά ότι δεν θα υπάρξει επακόλουθη «οικοδόμηση κράτους» από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Βενεζουέλα. Ωστόσο, οι εξελίξεις θα περιλαμβάνουν αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες που επιδιώκουν εμπορικά συμφέροντα.

Αναμένεται ότι θα αφιερώσει ένα σημαντικό μέρος της ενέργειάς του στο να εξηγήσει ότι αυτό η εισβολή στην Βενεζουέλα δεν συνιστά «πόλεμο», ότι η ζημιά και το κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ελάχιστες, οι μελλοντικοί κίνδυνοι είναι ελάχιστοι, αλλά τα κέρδη είναι τεράστια. Επιπλέον, θα συνεχίσει να λέει ότι αυτή η έξυπνη μέθοδος (σύλληψη» του Μαδούρο) έχει αποτρέψει μια εισβολή μεγαλύτερης κλίμακας, αλλαγή καθεστώτος και εκκαθάριση, και αποτελεί μοντέλο της στρατηγικής «Πρώτα η Αμερική».

Χωρίς περαιτέρω κλιμάκωση, θα μπορούσε ενδεχομένως να κερδίσει την έγκριση της βάσης του MAGA - όπως ακριβώς ανέχτηκε απρόθυμα τον βομβαρδισμό των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων από τον Τραμπ.

Ο απώτερος στόχος του Τραμπ είναι να καταστήσει αυτή την κατάσταση ωφέλιμη, παρά επιζήμια, για τις ενδιάμεσες εκλογές. Και τελικά, να ξεδιπλώσει τη στρατηγική σύμπτυξη που επιχειρεί, μέσα από καλύτερες θέσεις απέναντι στις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις.

Πηγή: https://geoeurope.org/2026/01/09/i-benezouela-kai-oi-esoterikes-isorro/