Παγκόσμια φεμινιστική απεργία – 8 Μάρτη 2026.

 Παγκόσμια φεμινιστική απεργία – 8 Μάρτη 2026.

Η 8η Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Είναι η φωνή των εργαζόμενων γυναικών, των ανέργων, των φοιτητριών, των συνταξιούχων, των μεταναστριών που διεκδικούν ίσα δικαιώματα, ίση πρόσβαση στην εργασία, ίσες ευκαιρίες για όλες και όλους. Υπενθυμίζει ότι η ισότητα δεν χαρίζεται - κατακτιέται.

Φέτος τιμούμε τη μνήμη των πέντε εργατριών που έχασαν τη ζωή τους στην έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα. Δεν ήταν «ατύχημα», η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών και ο περιορισμός της συλλογικής διαπραγμάτευσης διαμορφώνουν χώρους δουλειάς όπου η προστασία της ζωής υποχωρεί μπροστά στην κερδοφορία. Παράλληλα, η ανεργία και η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους εντείνουν τις έμφυλες ανισότητες.

Εν έτει 2026 η ουσιαστική ισότητα παραμένει μακρινός στόχος.

Στην Ελλάδα οι γυναίκες εξακολουθούν να πλήττονται δυσανάλογα από χαμηλούς μισθούς, επισφαλή εργασία, ελαστικά ωράρια, μισθολογικό και συνταξιοδοτικό χάσμα, ενώ επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της απλήρωτης φροντίδας. Η οικονομική εκμετάλλευση των γυναικών συνεχίζεται αμείωτη. Οι διακρίσεις δεν περιορίζονται στον ιδιωτικό τομέα, επιμένουν και στο δημόσιο, παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις και τις θεσμικές παρεμβάσεις. 

Η ανασφάλεια και ο φόβος της απόλυσης εντείνουν τη σιωπή απέναντι σε φαινόμενα βίας και παρενόχλησης. Την ίδια στιγμή, θεμελιώδη δικαιώματα, όπως η πρόσβαση στην άμβλωση, δεν διασφαλίζονται στην πράξη με καθολικό και δωρεάν τρόπο, ενώ η «γυάλινη οροφή» παραμένει. Οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται σε θέσεις ευθύνης, αμφισβητούνται, στοχοποιούνται.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η υπόθεση «Jeffrey Epstein» αποκάλυψε ένα διεθνές δίκτυο συστηματικής σεξουαλικής κακοποίησης νέων κοριτσιών, που εμπίπτει στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Την ίδια στιγμή, στο Ιράν ανήλικα κορίτσια ήταν τα πρώτα θύματα του πολέμου, όπως στην Ουκρανία, τη Γάζα και σε κάθε ένοπλη σύρραξη, οι γυναίκες και τα κορίτσια βιώνουν δυσανάλογα τη βία, τον

εκτοπισμό και τη σεξουαλική κακοποίηση, καθώς η πολεμική βιομηχανία και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί τροφοδοτούν νέους κύκλους σύγκρουσης.

Η πραγματική ισότητα περνά μέσα από την εργασία, την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και την ουσιαστική κατοχύρωση των κοινωνικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων. Σε αυτή τη μάχη, ο ρόλος των σωματείων είναι καθοριστικός. Ισχυρά, δημοκρατικά και μαζικά σωματεία μπορούν να σπάσουν τη σιωπή, να προστατεύσουν το σύνολο των εργαζομένων από αυθαιρεσίες και διακρίσεις, να επιβάλουν μέτρα υγιεινής και ασφάλειας και να διεκδικήσουν συλλογικά δικαιώματα.

Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. συντάσσεται στον αγώνα για ίσα δικαιώματα και διεκδικεί:

Ø Ίση αμοιβή για ίση εργασία – ίσες ευκαιρίες για όλες και όλους.

Ø Επανασύσταση της Γραμματείας Ισότητας των Φύλων ως αυτοτελή, διακριτή δημόσια υπηρεσία.

Ø Ενίσχυση των δημόσιων δομών υγείας και κοινωνικής φροντίδας.

Ø Δημόσιους και δωρεάν παιδικούς σταθμούς και δομές στήριξης θυμάτων έμφυλης βίας.

Ø Πλήρη και ανεμπόδιστη πρόσβαση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα

Ø Ένταξη στην εκπαίδευση της σεξουαλικής αγωγής και μαθημάτων για την ισότητα των φύλων.

Ø Νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία.