Το Κάδρος του δήμου Καντάνου-Σελίνου

 Το Κάδρος είναι οικισμός της κοινότητας Κακοδικίου του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. είναι χωριό του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 60 κατοίκους. Απέχει 66 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 510 μ.

Κοντά στο χωριό σώζονται ερείπια μεγάλου οικισμού των κλασικών, ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Έχουν βρεθεί ίχνη τοίχων, τάφοι της ρωμαϊκής εποχής και όστρακα. Δεν είναι γνωστό ποια αρχαία πόλη ήταν, με τον οικισμό να έχει ταυτιστεί διστακτικά με την Κάτρη, ενώ έχει προταθεί ότι εκεί βρισκόταν η αρχαία Κάνδανος.

Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρονται δύο χωριά, τα Cadhros Vizzamano και Cadhros Zangarol, στην επαρχία Σελίνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρονται τα Cadros de Vizzamano με 213 κατοίκους και 16 προνομιούχους και Cadros de Zangarol με 114 κατοίκους και 13 προνομιούχους. 

Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει τα χωριά Cadro Zane και Cadro Vizzamano. Επί οθωμανικών χρόνων, στο χωριό κατοικούσαν μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, δεν αναφέρεται ο πληθυσμός του, αν και αναφέρεται ως τοπωνύμιο.

Το 1881 ανήκε στον δήμο Καντάνου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 108 χριστιανούς κατοίκους και 87 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 131 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Αρχιστράτηγου. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κακοδίκιου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Καντάνου.

Στο χωριό σώζονται δύο βυζαντινές εκκλησίες. Ο ναός του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου είναι απλός μονόχωρος ναός στο εσωτερικό του οποίου σώζονται φθαρμένες τοιχογραφίες. Ο ναός της Παναγίας, αφιερωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου, είναι και αυτός μονόχωρος καμαρόσκεπος, με δύο τυφλά αψιδώματα στον καταμήκη άξονα του ναού.

Στο εσωτερικό του ναού σώζονται τοιχογραφίες του 14ου αιώνα, πιθανόν περί το 1335. Ανήκουν στον επαρχιακό ρυθμό και η εικονογραφία και τυπολογία τους τις σχετίζει με τη σχολή του Ιωάννη Παγωμένου, και μπορεί να έχει αγιογραφηθεί εν μέρει από αυτόν και τον συνέταιρό του Νικόλαο. Οι αγιογραφίες φέρουν μικρές επιδράσεις δυτικής τέχνης