Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος άρρηκτα συνδεδεμένος με τις ταβέρνες και τα εξοχικά κέντρα

 Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την κουλτούρα της αθηναϊκής (και όχι μόνο) ταβέρνας. Οι σκηνές με τα βαρέλια, το κρασί, τις πενιές του μπουζουκιού και τους χαρακτηριστικούς καβγάδες ή τις καντάδες αποτελούν μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές της μεγάλης οθόνης. 

Ανάλογα με το τι ακριβώς αναζητάτε, η σχέση του ελληνικού σινεμά με τις ταβέρνες χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

1. Θρυλικές σκηνές σε ταβέρνες του κινηματογράφου

«Τα Κίτρινα Γάντια» (1960): 
Η ιστορική σκηνή στην επαρχιακή ταβέρνα (παρουσιάζεται ως ταβέρνα στις Σ Dax) με τον Γιάννη Γκιωνάκη (Μπρίλης) και τον Νίκο Σταυρίδη να προσπαθεί να παραγγείλει μια πορτοκαλάδα («Από πορτοκάλια φτιάχνεται;»).

Στην ταβέρνα που ο αείμνηστος Νίκος Σταυρίδης ζήτησε μια πορτοκαλάδα από… πορτοκάλια από τον αφελή και κάπως παιχνιδιάρικο στις αντιδράσεις του Γιάννη Μπρίλη (που ο Γιάννης Γκιωνάκης υποδύεται με περίσσιο στόμφο και ύφος που έμεινε ανεπανάληπτο), είχα την τύχη να βρεθώ πολλάκις και να γευματίσω υπό την επιβλητική εικόνα της θάλασσας εκ δεξιών μου καθώς εισερχόμουν στο εν λόγω μαγαζί.



Όμως, σχεδόν 63 χρόνια μετά το γύρισμα της θρυλικής σκηνής των «Κίτρινων Γαντιών» της Φίνος Φιλμς, ο γαμπρός του ιδιοκτήτη της ταβέρνας ονόματι Θανάσης, θα έβαζε τίτλους τέλους στην σχεδόν εβδομηντακονταετή ιστορία στην παράδοση της ταβέρνας λέγοντας χαρακτηριστικά «Μέχρι εδώ ήταν – Τίτλοι τέλους».





«Φτωχαδάκια και Λεφτάδες» (1961): 
Η περίφημη «μονομαχία α λα... ταβερνιέ» με τους πρωταγωνιστές να μετατρέπουν την ταβέρνα σε πεδίο παρεξηγήσεων. 







«Στέλλα» (1925) 
«Το πιο λαμπρό αστέρι»: Σκηνές σε αυθεντικά κουτούκια και λαϊκά κέντρα της εποχής, όπου το κρασί έρεε άφθονο και οι ήρωες «έπνιγαν» τον καημό τους.

«Ο Ατσίδας» (1962): 
Σε ένα εξοχικό κέντρο συναντιούνται τυχαία ο Ντίνος Ηλιόπουλος και ο Αλέκος Τζανετάκος, όπου ο δεύτερος του μαθαίνει την περίφημη μέθοδο... «στρίβειν διά του αρραβώνος». Στο ίδιο κέντρο εργάζεται ως σερβιτόρος και «φιλόσοφος» ο Θανάσης Βέγγος (ως Θρασύβουλας).









«Μην είδατε τον Παναή» (1965): 
Ο Θανάσης Βέγγος και ο Ανδρέας Μπάρκουλης υποδύονται δύο γκαρσόνια που εργάζονται στο εξοχικό κέντρο «Ο Πλάτανος». Αναγκάζονται να το σκάσουν κυνηγημένοι όταν μαθαίνουν ότι ένας ζηλότυπος χασάπης έρχεται να τους σκοτώσει.









«Η κυρά μας η Μαμή» (1958): 
Η ιστορική ταινία περιλαμβάνει σκηνές που γυρίστηκαν στην παλιά μορφή του γνωστού εξοχικού κέντρου / ταβέρνας «Άγιος Μερκούριος» στα βόρεια προάστια της Αττικής (κοντά στο ομώνυμο παρεκκλήσι). 









«Ένα Βότσαλο στη Λίμνη» (1952) & «Σάντα Τσικίτα»(1953): 
Στις ταινίες αυτές, το «ξεπόρτισμα» των πρωταγωνιστών (όπως του Βασίλη Λογοθετίδη) περιλάμβανε πάντα ένα πλούσιο γλέντι με φαγητό, ζωντανή ορχήστρα και κρατημένο σεπαρέ σε κάποιο κοσμικό εξοχικό κέντρο της εποχής. 

Το δόλωμα - 1964 

Το δόλωμα είναι ελληνική ρομαντική κομεντί της Φίνος Φιλμ του 1964 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, με πρωταγωνιστές τους Αλίκη Βουγιουκλάκη, Αλέκο Αλεξανδράκη, Ντίνο Ηλιόπουλο και Βαγγέλη Βουλγαρίδη.

Αυτά τα κέντρα βρίσκονταν συνήθως σε περιοχές που τότε θεωρούνταν «εξοχή» για τους Αθηναίους (όπως η Κηφισιά, η Βαρυμπόμπη, το Καβούρι ή η Γλυφάδα) και αποτύπωναν τη νυχτερινή διασκέδαση και την κουλτούρα της δεκαετίας του '50 και του '60.