Κρήτη πόλεις και χωριά: 02/15/23

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2023

“Ο Μίμης” Η Αληθινή Ιστορία - Το Τραγούδι Του Γιώργου Στρατάκη

www.kritipoliskaixoria.gr Φεβρουαρίου 15, 2023 0

Ένα νέο, ιδιαίτερο, συναισθηματικό τραγούδι κυκλοφόρησε ο αγαπημένος Κρητικός καλλιτέχνης Γιώργος Στρατάκης. Ο ίδιος μας λέει για το νέο του τραγούδι:

“Ο Μίμης” είναι ένα συναισθηματικό τραγούδι, αφιερωμένο για έναν εν ζωή ήρωα του χωριού μας, που συμμετέχει και ο ίδιος με την παρουσία του σε αυτό το βίντεο!!!!

Χαίρομαι που οι παιδικές μου αναμνήσεις απ τον Μιμή, με οδήγησαν στο σήμερα για την δημιουργία του συγκεκριμένου τραγουδιού!!!!

Οι στίχοι ολοκληρώθηκαν με την πολύτιμη συνδρομή του αγαπημένου μου Κώστα Μιχαήλ Μαρή @kos_mi_ma , που για ακόμα μια φορά “αγκάλιασε” την ιδέα μου με αγάπη και σεβασμό!!!!

Ενώ, μέσα σε λίγες ώρες και παρά την δυσκολία του θέματος με την συμμετοχή του ίδιου του Μιμή, ο οποίος εκτός από το μεγάλο της ηλικίας του, δεν είναι συνηθισμένος σε τέτοιες καταστάσεις, ο Γιώργος Κοντοχριστοφής @kontochristofis κατάφερε το δυνατό καλύτερο αποτέλεσμα μεσα σε ελάχιστο χρόνο και τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για αυτό!!!!

Ο αδελφός μου ο Νίκος @stratakis_nikos_ ως συνήθως, με την ιδιαίτερη ενορχηστρωτική του ματιά , ανέλαβε την παραγωγή και επιμέλεια των μουσικών οργάνων, πετυχαίνοντας ένα όμορφο τελικό αποτέλεσμα!!!!

Ευχαριστώ το καφενείο του Σταύρου Δαμιανάκη (Γαλανός) και το καφενείο του Βασίλη Δαμιανάκη και Μανώλη Βουρεξάκη (Όλα σε ένα), για την φιλοξενία τους κατά την διάρκεια των γυρισμάτων!!!

Καλή σας ακρόαση!!!!

Με εκτίμηση

Γιώργος Στρατάκης

“Ο ΜΙΜΗΣ”

Ο γέρος Μίμης τριγυρνά

εδώ και τόσα χρόνια

κι άσπρισαν σαν τα χιόνια
τα έρμα του μαλλιά,
ζαμάνια τώρα σεργιανά
τα γράμματα μοιράζει
και κάτω δεν το βάζει,
αυτός κρατάει γερά …

Δεν ξεχωρίζεις τη λαλιά

που από τα χείλη βγάνει

και πάντα στο σεργιάνι
σαλεύει σιωπηλά,
μοιράζει γράμματα, γελά
κάτω απ’ τα γένια τ’ άσπρα,
τον ουρανό με τ’ άστρα
‘αγκαλιάζει και φιλά …

Με μια τσάντα ταχυδρόμου όλο γυρνάει

Πάνω κάτω το χωριό δε σταματάει

Με λογαριασμούς και γράμματα γεμάτη
Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε μονοπάτι

Με το κασκέτο ν-του στραβά

ο ήλιος μην ν-του δίδει,

ντακέρνει το ταξίδι,
χωρίς να σταματά,
μοιράζει γράμματα πολλά
και πράμα δε λογιάζει,
στσι γειτονιές συχνάζει
και πάντοτε γελά …

Του ταχυδρόμου τα κλειδιά

κρατεί και σεργιανίζει,

σε κάθε μετερίζι, σε κάθε γειτονιά,
το γράμμα αφήνει που κρατά
κι από-κει-ας μάνι-μάνι
στενό καινούριο πιάνει
και πόρτα άλλη χτυπά …

Νωρίς σηκώνεται

από τ’ άγρια χαράματα,

απ’ τα δικά του βήματα,
‘νοίγει περάσματα,
γυρίζει όλο το χωριό
μεσ’ τα γεράματα,
σαν περιστέρι σεργιανά,
τρυγάει τα θαύματα,
μοιράζει σ’ όλου του χωριού
τα σπίτια γράμματα…
μέσα απ’ τα γράμματα
που δίνει χρόνια τόσα,
την κάθε λέξη ακούς,
που λείπει από τη γλώσσα,
μας κουβεντιάζει
δίχως να μας πει μια λέξη
Κι όταν θα “φύγει”….
το χωριό δεν θα το αντέξει!!!!

Μουσική : Γιώργος Στρατάκης

Στίχοι : Γιώργος Στρατάκης – Κώστας Μιχαήλ Μαρής

Λύρα/Ερμηνεία : Γιώργος Στρατάκης
Ενορχήστρωση, παραγωγή, επιμέλεια μουσικών οργάνων Νίκος Στρατάκης
Επιμέλεια ήχου – μίξη ήχου – mastering Κώστας Μαρκάκης studio Astra
Επιμέλεια λήψης εικόνας – μοντάζ Γιώργος Κοντοχριστοφής

Λίγα λόγια για τον Μίμη…

– Δημήτριε τι κατάλαβες από το μάθημα;

– Τι θα γίνει με σένα;

– Τι να περιμένει κανείς από σένα….
Ήταν η εποχή που τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς, πάγωναν στο άκουσμα της φωνής του δασκάλου.
Αργότερα τον είπαν Μιμή…..
Και ο Δημήτριος – Μίμης δεν απάντησε ποτέ περί του τι “μέλει γενέσθαι” πάρα μόνο γελούσε.

Σε πείσμα του χρόνου και των ανθρώπων ο Μίμης όχι μόνο έζησε αλλά “εκτελεί χρέη” ταχυδρόμου εσωτερικής διανομής στο χωριό.

Χωρίς να γνωρίζει γραφή και ανάγνωση μπορεί να ξεχωρίσει κάθε γράμμα που υπάρχει μέσα στον δερμάτινο σάκο του ακόμα και αν υπάρχουν παραλήπτες που διαφέρουν μόνο ως προς το όνομα μητέρας.

Έτσι απαντά σήμερα στην ερώτηση του δασκάλου “τι θα γίνει με σένα”;;

Αν τον συναντήσετε, αξίζει να κάνετε μια δεύτερη ανάγνωση στην ψυχή του, ίσως γλυκάνει και η δική σας.

Κατερίνα Δαμιανακη – Κωστούλα

Συστημική Σύμβουλος

Ο Μινωικός Οικισμός Γουρνιά

42 - ΜΝΗΜΕΙΑ Ν. ΛΑΣΙΘΙΟΥ

www.kritipoliskaixoria.gr Φεβρουαρίου 15, 2023 0

Τα Γουρνιά υπάγονται στο Δήμο Ιεράπετρας και βρίσκονται στο κέντρο του νομού Λασίθι. Τα Γουρνιά του Λασίθι είναι ένας σημαντικός μινωικός οικισμός, ο οποίος χρονολογείται περίπου μεταξύ 1550- 1450 π.Χ. και γι’ αυτό συμπεριλαμβάνονται στην Υστερομινωική περίοδο.

Με τα ανηφορικά καλντερίμια και τα καλοδιατηρημένα μικρά σπίτια, τα Γουρνιά του Λασίθι ονομάστηκαν από κάποιους, με λίγη δόση υπερβολής, «Πομπηία της μινωικής Κρήτης».

Είναι χτισμένα σε χαμηλό λόφο, πολύ κοντά στη θάλασσα, στον Ισθμό της Ιεράπετρας. Στην κορυφή του λόφου βρίσκεται το ανάκτορο, το οποίο καταστράφηκε μαζί με την υπόλοιπη πόλη γύρω στο 1450 π.Χ.

Το όνομα της περιοχής των Γουρνιών προέρχεται από τις πέτρινες και ξύλινες γαβάθες που βρέθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο πριν ξεκινήσουν οι ανασκαφές. Ωστόσο, το αρχαίο όνομα της περιοχής μας είναι άγνωστο.

ΠΗΓΗ - http://www.crete.gr

ΦΩΤ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΝΝΑΡΑΚΗΣ

Τρεις Άγγλοι Αεροπόροι Κηδεύονται Μετά Την Πτώση Του Αεροπλάνου Τους Στη Θέση «Κεφάλα»

13 - ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΚΡΗΤΗ

www.kritipoliskaixoria.gr Φεβρουαρίου 15, 2023 0

Τρεις Άγγλοι αεροπόροι κηδεύονται μετά την πτώση του αεροπλάνου τους στη θέση «Κεφάλα» Πρώτος δεξιά ο Πρόεδρος της κοινότητας Καστελίου Καργιαντουλάκης Μιχάλης. Τρίτος από δεξιά ο Διοικητής του αεροδρομίου Καστελίου Ταγματάρχης Τρόστ.

Αποχώρηση από το νεκροταφείο Καστελίου μετά την ταφή. Οι μαθητές του δημοτικού σχολείου Καστελίου , μαζί με τους δασκάλους τους, παρευρέθηκαν στην τελετή.

Από την ίδια τελετή στην «Παναγία Μανταριώτισσα» Καστελίου στις 3 Σεπτεμβρίου 1942

Επιμέλεια :Παπουτσάκη Βασιλική
πηγή: Φωτογραφικό Λεύκωμα Καστελίου 1941-1945 Δήμος Καστελίου

Ο Μανόλης Καζαμίας - Χασαπλαδάκης Απο Το Χαμέζι Του Δήμου Σητείας

23 - ΠΡΟΣΩΠΑ

www.kritipoliskaixoria.gr Φεβρουαρίου 15, 2023 0

Αγαπητοί φίλες και φίλοι,

Σήμερα νοιώθω μεγάλη χαρά και τιμή που θα μιλήσω για έναν άνθρωπο και καλλιτέχνη που εκτιμώ και σέβομαι ιδιαιτέρως, τον Μανώλη Καζαμία, αλλά και για την μουσική ιστορία της οικογένειας του. Τέτοια αφιερώματα και τιμητικές διακρίσεις δικαιωματικά πρέπει να γίνονται και να δίδονται σε ανθρώπους με μεγάλη πολιτιστική προσφορά όπως είναι αυτός και η οικογένεια του.

Ο Μανώλης Καζαμίας γεννήθηκε το 1947. H καταγωγή του είναι από το Χαμέζι, το όμορφο αυτό βορινό χωριό της Σητείας. Είναι γόνος της γνωστής και με μεγάλη παράδοση μουσικής οικογένειας των Καζαμίων.

Πριν όμως μιλήσουμε γι αυτόν ας ξετυλίξουμε από την αρχή το κουβάρι ξεκινώντας από την 1η γενιά μουσικών της οικογένειας. Είμαστε κάπου στα τέλη του 19ου αι.

O παππούς του Γιώργης Καζαμίας ξεκινάει την παράδοση της οικογένειας στην λύρα. Δυστυχώς από την μέχρι τώρα έρευνα δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο γι αυτόν. Το μόνο που γνωρίζουμε αφορά τον πατέρα του, του οποίου το επώνυμο δεν ήταν Καζαμίας αλλά Χασαπλαδάκης από ένα περιστατικό που συνέβη εκείνα τα χρόνια. Η ιστορία έχει ως εξής. Ο Δεσπότης Ιεραπύτνης και Σητείας ήτανε λέει παωμένος στο Χαμέζι και το μεσημεράκι, ενώ ήτανε καλοκαίρι, του λέει ο γέρο Χασαπλαδής: Άγιε Δέσποτα! Ανεμεκιάρου να πηγαίνεις γιατί θα ντακάρει να βρέχει! Ο Δεσπότης δεν τον πίστεψε και καθυστέρησε στο χωριό. Σαν ήφυγε δεν επέρασε ούτε μισή ώρα και ο Δεσπότης με τη συνοδεία εγιαήρανε στο Χαμέζι ολόβρεχτοι. Ντελόγο είπε του γέρου: Εσένα ήπρεπε να σε λένε Καζαμία! Από τότε κι ύστερα του κόλλησε το Καζαμίας.

Ο πατέρας του Μανώλη Καζαμία, ο Γιάννης Καζαμίας ή Καζαμιογιάννης (1913-1992), ξακουστός λυράρης άφησε εποχή με την δεξιοτεχνία του παιξίματος του και αποτέλεσε την 2η μουσική γενιά της οικογένειας.

Άρχισε την εκμάθηση της λύρας σχετικά μεγάλος σε ηλικία, μετά που γύρισε από στρατιώτης σε ηλικία 22 χρονών. Πρώτος δάσκαλος του ήταν ο Μανώλης Παρασκευάκης ή Κιρλίμπας στο παρανόμι, ο οποίος ήταν προγενέστερος του, κι αυτός εξίσου δεξιοτέχνης λυράρης. Ουσιαστικά η εκμάθηση γίνονταν με μαθητεία εξ ακοής δηλ. μόλις άκουγε ο Γιάννης ότι θα παίξει ο Κριλίμπας στο καφενείο πήγαινε έξω από το παράθυρο του καφενείου και γροικούσε με προσοχή το κάθε γύρισμα της κάθε κοντυλιάς. Ύστερα πήγαινε στο σπίτι του να σημειώσει τα γυρίσματα. Αυτός ήταν ο πιο συνηθισμένος τρόπος εκμάθησης των παραδοσιακών οργάνων εκείνης της εποχής, της λύρας και του βιολιού μιας και δεν υπήρχαν τότε ωδεία ή σχολές εκμάθησης παραδοσιακών οργάνων, όπως υπάρχουν σήμερα.

Ο Καζαμιογιάννης με τον γιο του Μανώλη τις απόκριες στο Χαμέζι

Σε ηλικία εικοσιπέντε χρονών ήταν πλέον φτασμένος λυράρης. Έφτασε σε τέτοιο επίπεδο δεξιοτεχνίας ώστε να τον θαυμάζουν και ο δάσκαλος του αλλά και ο έτερος Κιρλίμπας, ο Γιάννης Σολιδάκης από την Μαρωνιά. Ο Μανώλης Παρασκευάκης από τον οποίο είχε γαλουχηθεί στην παραδοσιακή μουσική της ανατολικής κρήτης, τον ερωτούσε με θαυμασμό <<πως το κάνεις το χέρι σου έτσι ρε Γιάννη; >> Είχε θα λέγαμε το θείο χάρισμα ώστε να <<σπάει>> φυσικά τον καρπό στο ένα χέρι και με το άλλο να χαϊδεύει τις χορδές με τα νύχια του. Έπαιζε όλα τα γνωστά γυρίσματα, όλες τις γνωστές κοντυλιές αλλά τα διάνθιζε και με δικά του γυρίσματα ώστε το παίξιμο του να αποκτήσει ταυτότητα και ιδιαίτερο χρώμα. Η λύρα στα χέρια του έβγαζε σπίθες, όπως μου είπε συγκεκριμένα ο γιος του ο Μανώλης.

Θα αναφέρω ένα πραγματικό περιστατικό το οποίο αξίζει να αναφερθεί για να καταλάβουμε την αξία αυτού του καλλιτέχνη.

Σύμφωνα με μαρτυρία ενός Χαμεζανού, πολύ παλιά, γύρω στο 60-65, πέρασαν από το χωριό ο Μουντάκης με τον Σκορδαλό. Τότε οι άνθρωποι του χωριού, όπως και σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της Ανατολικής Κρήτης δεν τους αναγνώρισαν αφού τότε δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, παρ όλο που τους είχαν ακούσει στους δίσκους της εποχής. Εκείνη την ημέρα είχε στηθεί γλέντι στο καφενείο του χωριού στο οποίο έπαιζε ο Καζαμιογιάννης. Κάθισαν λοιπόν οι δυο αυτοί μεγάλοι Κρητικοί λυράρηδες έξω από το καφενείο μη τυχόν και ενοχλήσουν τον λυράρη και άκουγαν προσεκτικά τις κοντυλιές που έβγαιναν γλυκά από την λύρα του. Κάποιος από τους παρευρισκόμενους θαμώνες προσφέρθηκε να τους κεράσει, αυτοί αποδέχτηκαν το κέρασμα αλλά προτίμησαν να κρατήσουν την ανωνυμία τους και να μείνουν έξω από το καφενείο ώστε να μη διακόψουν το γλέντι. Είχαν μαγευτεί από το δεξιοτεχνικό παίξιμο του Καζαμιογιάννη και προτίμησαν να τον ακούσουν παρά να παίξουν οι ίδιοι. Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός τους από το παίξιμο του ώστε να ρωτήσουν πως έλεγαν αυτόν τον άγνωστο γι” αυτούς δεξιοτέχνη λυράρη.

Τα χρόνια εκείνα τα γλέντια και τα πανηγύρια κρατούσαν ατελείωτες ώρες, συνεχόμενες ημέρες που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να έφτανε και μια βδομάδα!!! Το γλέντι του γάμου από την άλλη κρατούσε πάντα 3 ημέρες. Την πρώτη ημέρα γίνονταν ο γάμος, την δεύτερη ο αντίγαμος και την τρίτη ο συμπεθερίστικος.

Ο Καζαμιογιάννης πάνω στην κούραση ύστερα από τις τόσες ώρες συνεχόμενου παιξίματος τον έπαιρνε στιγμιαία ο ύπνος, λαγοκοιμόταν όπως θα λέγαμε, αλλά το δοξάρι του συνέχιζε να πάλλονταν στους ρυθμούς της μελωδίας. Οι παρευρισκόμενοι γλεντιστάδες του έλεγαν <<εσταμάτησε ο χορευτής μόνο παίξε του αλουνού>> έτσι τον εξυπνούσαν κατα κάποιο τρόπο κι άρχιζε ξανά από την αρχή.

Ο Καζαμιογιάννης

Η πρώτη του λύρα και πιο συγκεκριμένα ένα λυράκι, ήταν δώρο του σάντολου του. [Σάντολος είναι ο νονός στην τοπική διάλεκτο.] Η δεύτερη αποκτήθηκε μετά από χρόνια και ήταν κατασκευή του Κιρλίμπα από την Μαρωνιά. Αυτή η λύρα σήμερα βρίσκεται στα χέρια του γιου του Μανώλη. Πρέπει να αναφέρουμε επίσης ό,τι ο Καζαμιογιάννης όπως και οι περισσότεροι συγκαιρίτες του λυράρηδες έπαιζε πάντα με δοξάρι με γεροκούδουνα.

Τα παιδιά του Καζαμιογιάννη, 3 αγόρια και 2 κορίτσια, αποκτήσανε όλοι το καλλιτεχνικό DNA του πατέρα τους. Στις δεξιότητες τους συγκαταλέγονται το τραγούδι, η ενασχόληση με την κιθάρα, κι ο χορός.

Ο Μανώλης Καζαμίας είναι η 3η γενιά λυράρηδων της οικογένειας Καζαμία. Άρχισε σε ηλικία 14 ετών μετά από προτροπή του πατέρα του.

Ο Μανώλης Καζαμίας

Ύστερα από διδασκαλία του πατέρα του και επίδειξη των πατημάτων και της κίνησης του δοξαριού άρχισε να σημειώνει τις πρώτες κοντυλιές. Στην συνέχεια με την δική του επιμονή έβγαλε όλες τις κοντυλιές και πλούτισε το ρεπερτόριο του με όλες τις γνωστές μελωδίες της εποχής, ώστε να ενασχοληθεί επαγγελματικά με την λύρα, από την αποστράτευση του μέχρι και τον θάνατο του πατέρα του. Στην αρχή χωρίς μηχανήματα στη συνέχεια από το 80 και μετά με ενισχυτή και ηχεία. Στο ακομπανιαμέντο στην κιθάρα τις περισσότερες φορές ήταν ένας συγχωριανός του ο οποίος έπαιζε αυτοδίδακτα τα βασικά ακκόρντα. Κάθονταν ο ένας πάντα απέναντι στον άλλο στην εποχή προ ενισχυτή ώστε να ακούει ο ένας τον άλλο καλύτερα. Αλλά και ο ίδιος πολλές φορές είχε ακομπανιάρει τον πατέρα του. Μερικές φορές ως συνοδευτικό όργανο υπήρχε το νταουλάκι ιδιαίτερα από τσι παλιούς οργανοπαίκτες.

Άξιοι διάδοχοι του Μανώλη είναι σήμερα τα παιδιά του, η κόρη του η Μαρία η οποία κρατάει πάσο με την κιθάρα στον πατέρα της, και ο Γιάννης ο μεγαλύτερος γιος του ο οποίος ασχολείται επαγγελματικά με ζήλο και μεράκι, με το λαγούτο.

Ο Μανώλης Καζαμίας με τα παιδιά του Μαρία και Γιάννη

Αποτελούν την συνέχεια αυτής της μεγάλης μουσικής οικογένειας του Χαμεζίου, και παράλληλα την τέταρτη γενιά που συνεχίζει την μακραίωνη παράδοση των Καζαμίων.

Ο Μανώλης Καζαμίας σήμερα περνάει τον περισσότερο του χρόνο στο μετόχι του. Εκεί παρέα με τις πέρδικες τσ” ελιές τσ” απιδιές και τα κηπουλικά του παίζει τη λύρα. Όπως και ο πατέρας του είναι πρόθυμος πότε να περιποιηθεί και να κεράσει κανένα περασάρη και πότε να χτίσει καμιά ξερολιθιά πάντα με το χαμόγελο στο πρόσωπο.

Με τη λύρα στα χέρια παίζει κι αυτός τις κοντυλιές του γέρου και νοιώθει σαν να ξεκουράζεται, να ξεφεύγει και να ηρεμεί από το μόχθο και το λιοπύρι της ζωής.

Αγαπητοί μου φίλοι ας αναφωνήσουμε σε λίγη ώρα όλοι με μία φωνή ΆΞΙΟΣ!!! στον Μανώλη Καζαμία για την μεγάλη του προσφορά αλλά και για το σπάνιο, για την εποχή μας, ήθος του.

Σας ευχαριστώ όλους σας για την προσοχή σας!

Μανώλης Ν. Παπαδάκης,

Εκπαιδευτικός, Ερασιτέχνης βιολάτορας

17 Ιουλίου 2015, Βρύση Αγ. Σπυρίδωνας (Κανένε)

Σημείωση: Το ως άνω άρθρο διαβάστηκε στην διημερίδα «Η μουσικοχορευτική παράδοση της Ανατολικής Κρήτης» για το τιμητικό αφιέρωμα του Μανώλη Ι. Καζαμία.

http://easterncrete-music.gr/