Γλυπτές φόρμες από σκυρόδεμα μεταμορφώνουν ένα οικιστικό συγκρότημα στην Κρήτη σε έργο Τέχνης. 

Όταν οι γραμμές και οι καθαροί, αυστηροί όγκοι της γεωμετρίας αποφασίζουν να «συνομιλήσουν» με την τέχνη της γλυπτικής, τότε η αρχιτεκτονική αποτελεί τον ιδανικό «τόπο» συνάντησης για έναν ανοιχτό, δημιουργικό διάλογο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό το νέο συγκρότημα κατοικιών στα Χανιά, όπου οι φουτουριστικές καμπύλες πρωταγωνιστούν.

Με θηλυκότητα και χάρη, το στιβαρό κτίριο μοιάζει να χορεύει στον άνεμο, με μια πρόσοψη που το κάνει να μοιάζει με γιγαντιαίο γλυπτό σμιλεμένο στο χέρι.

Το Suda Residencies είναι μια σύγχρονη προσέγγιση που επαναπροσδιορίζει την αστική κατοίκηση μέσα από μια αρχιτεκτονική, η οποία, όπως εξηγεί η αρχιτεκτονική ομάδα του VΑstudio, «δίνει έμφαση στη σαφήνεια της μορφής, τη γλυπτική επεξεργασία του όγκου και την περιβαλλοντική ανταπόκριση». 

«Το έργο τοποθετείται σε μια μεταβατική ζώνη όπου η αστική ανάπτυξη συναντά το φυσικό παράκτιο τοπίο, διαμορφώνοντας μια ισορροπημένη σχέση ανάμεσα στην προστασία της ιδιωτικότητας και την ενίσχυση της χωρικής και οπτικής ανοιχτότητας. 

Στόχος είναι η δημιουργία ενός ήρεμου, ποιοτικού περιβάλλοντος κατοίκησης, εμποτισμένου από το κρητικό φως και τη γεωμορφολογία της περιοχής», προσθέτουν οι δημιουργοί του αρχιτεκτονικού γραφείου που έχουν ιδρύσει ο Αλέξανδρος και ο Παύλος Βαρβαντάκης.

Μέλημα του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού ήταν να προσφέρει σε καθεμία από τις διαφορετικές κατοικίες του συγκροτήματος τη δυνατότητα αφενός να έχει μια ανεμπόδιστη θέα και αφετέρου οι ένοικοί της να έχουν το αίσθημα, ζώντας σε αυτές, της απόλυτης ανεξαρτησίας.

Για να επιτευχθεί αυτό ο όγκος του συγκροτήματος οργανώνεται ως μια ακολουθία καθαρών, επιμελώς αρθρωμένων όγκων. 

«Η ογκοπλασία βασίζεται σε μια λογική διαστρωμάτωσης και χαμηλής κλίμακας ανάπτυξης, ώστε το σύνολο να παραμένει ευανάγνωστο και ισορροπημένο μέσα στο αστικό περιβάλλον, ενώ παράλληλα διατηρείται η ανθρώπινη κλίμακα. 

Οι ενδιάμεσοι υπαίθριοι χώροι—όπως βυθισμένες αυλές, σκιασμένες βεράντες και ιδιωτικά patios—λειτουργούν ως υβριδικές ζώνες διαβίωσης που επεκτείνουν το εσωτερικό και ενισχύουν τη χωρική συνέχεια με το μεσογειακό τοπίο και τις καθημερινές ροές των κατοίκων», εξηγούν οι αρχιτέκτονες.

Ένα παιχνίδι με γραμμές και καμπύλες, φως και σκιά 

Όσον αφορά στα δομικά στοιχεία που έχουν χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή ώστε να μπορέσει να εφαρμοστεί στο ακέραιο το σχεδιαστικό όραμα των δημιουργών, το Suda Residencies υιοθετεί μια καθαρή, λιτή παλέτα βασισμένη στο εμφανές σκυρόδεμα, τις λείες επιφάνειες και τις ήπιες καμπύλες που απαλύνουν την αυστηρότητα των όγκων. 

«Ο συνδυασμός ευθύγραμμων τομών και ρευστών μεταβάσεων δημιουργεί μια αρχιτεκτονική ταυτότητα που ταυτόχρονα εκφράζει σταθερότητα και λεπτότητα. Βαθείς πρόβολοι, καμπύλα στοιχεία και προσεκτικά τοποθετημένα ανοίγματα ρυθμίζουν το ηλιακό φως και παράγουν ένα δυναμικό παιχνίδι σκιών καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. 

Η δομική έκφραση αποτελεί κεντρικό άξονα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Η χρήση οπλισμένου σκυροδέματος δεν λειτουργεί μόνο ως φέρουσα δομή αλλά και ως μορφολογικό και τεκτονικό εργαλείο που αποκαλύπτει με ειλικρίνεια την κατασκευαστική λογική του έργου. 

Η διαφάνεια του στατικού συστήματος—μέσα από καθαρές χαράξεις, ευκρινείς αρμούς και ευανάγνωστες ογκοπλασίες—καλλιεργεί μια αίσθηση τεκτονικής σταθερότητας, ενώ αναδεικνύει την πλαστικότητα και το εκφραστικό δυναμικό του σκυροδέματος. Το αποτέλεσμα είναι μια σύνθεση όπου η αρχιτεκτονική μορφή και η κατασκευή λειτουργούν αδιαχώριστα, προσδίδοντας στον χώρο μια ποιότητα αυθεντικότητας και καθαρότητας», επισημαίνουν οι αρχιτέκτονες.

Μια νέα οπτική στον μεσογειακό τρόπο ζωής 

Το οικιστικό συγκρότημα Suda Residencies φέρνει με τον σχεδιασμό του μια νέα οπτική στη μεσογειακή ζωή, παίρνοντας τις παραδοσιακές καμπύλες της Μεσογείου και δίνοντας τους έναν πιο σύγχρονο, φουτουριστικό αλλά minimal χαρακτήρα που εντυπωσιάζει. 

«Μέσα από τις γλυπτικές φόρμες σκυροδέματος, την πειθαρχημένη υλικότητα, την περιβαλλοντικά ευαίσθητη στρατηγική και την ορθολογική οργάνωση των χώρων, το έργο εκφράζει τη σχεδιαστική φιλοσοφία του VΑstudio — μια πρακτική που επιδιώκει τη σύνθεση χωρικής καθαρότητας, τεχνικής ακρίβειας και σεβασμού στο φυσικό πλαίσιο, με στόχο τη δημιουργία χώρων που είναι ταυτόχρονα λειτουργικοί, διαχρονικοί και βαθιά βιωματικοί για τον χρήστη», καταλήγουν οι δημιουργοί.

Info: vastudio.io

 iefimerida.gr

 Ο Εμπρόσνερος (ή Μπρόσνερος) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Την περίοδο 1999-2010 υπαγόταν στον δήμο Κρυονερίδος.

Ο Εμπρόσνερος βρίσκεται 38 χλμ νοτιοανατολικά των Χανίων στους πρόποδες των Λευκών Ορέων σε υψόμετρο 260 μέτρων στην είσοδο των στενών της Κράπης και του Κατρέ, που οδηγούν στην περιοχή των Σφακίων. 

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει πληθυσμό 268 κατοίκων που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την ελαιοκαλλιέργεια, την αμπελοκαλλιέργεια και την καλλιέργεια χαρουπιών. 

Η περιοχή είναι πλούσια σε υδάτινους πόρους και σε αυτούς οφείλεται κατά πολλές εκδοχές, η ονομασία του χωριού αλλά και της ευρύτερης περιοχής η οποία πριν την διοικητική αναδιάρθρωση του 2010 ονομαζόταν Δήμος Κρυονερίδος, με πρωτεύουσα τις Βρύσες.

Το χωριό έχει αρχαιολογικό και τουριστικό ενδιαφέρον Σε ανασκαφές που έχουν γίνει βρέθηκαν πήλινα αγγεία, τάφοι και πέτρινα τοιχώματα, που ίσως ανήκουν σε αγωγούς ύδρευσης αρχαίας πόλης. Η παλαιότερη μνεία του χωριού γίνεται το 1355 όπου αναφέρεται ως Brusnero.

  «Αυτό εδώ το κτίριο συνδέεται με την κατάκτηση του Ρεθύμνου από τους οθωμανούς. 

Το Τζαμί του Βελί Πασά βρίσκεται στη πόλη του Ρεθύμνου, στην περιοχή του Μασταμπά, γι’ αυτό είναι γνωστό και ως Τέμενος Μασταμπά. Αποτελεί κτίσμα του 17ου αιώνα και η οικοδόμηση του έγινε πάνω στα ερείπια του Άγιου Ουνούφριου.

Το κτήριο αποτελεί αρχιτεκτονικό στολίδι για τη πόλη, αφού σκεπάζεται από εννέα τρούλους, έχει ως σύμπλεγμα δεκατρία συνεχόμενα κελιά με το εντυπωσιακό Ηγουμενείο και διαθέτει μιναρέ.

Ο μιναρές μάλιστα φέρει χρονολογική επιγραφή η οποία τον καθιστά τον παλαιότερο σωζόμενο μιναρέ της πόλης από το 1789.

Σήμερα, ύστερα από αναστήλωση του κτηρίου λόγω φθορών του β’ παγκοσμίου πολέμου, στεγάζεται στο κτήριο το παλαιοντολογικό μουσείο της πόλης. 

Μέσα από την έκθεση του μουσείου ο επισκέπτης ανακαλύπτει την εξελικτική πορεία της Κρήτης σε βάθος 300 εκατομμυρίων χρόνων, καθώς και τα μοναδικά απολιθώματα και ευρήματα από νάνους κρητικούς ελέφαντες, νάνους ιπποπόταμους, πολύμορφα ελάφια και διάφορα πτηνά

Πρόγραμμα Χριστουγεννιάτικων Εκδηλώσεων Δήμου Σητείας 2025

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

 Την Κυριακή I΄ Λουκά 7 Δεκεμβρίου 2025, εορτή του Αγίου Αμβροσίου επισκόπου Μεδιολάνων, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Κύριλλος χοροστάτησε στην ιστορική Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τοπλού Σητείας κατά τις ακολουθίες του Όρθρου, όπου ευλόγησε τους προσφερόμενους άρτους, και της επακολουθήσασας Θείας Λειτουργίας, όπου προεξήρχε ο εορτάζων Ηγούμενος της Μονής Πανοσιολ. Αρχιμ. Αμβρόσιος Σκαρβέλης.

 Με μπλόκο 48 ωρών ξεκινούν σήμερα το μεσημέρι αγρότες και κτηνοτρόφοι των Χανίων τις κινητοποιήσεις συντασομενοι με τους συναδέλφους τους, του πρωτογενή τομέα της ηπειρωτικής χώρας και της Κρήτης. Με απόφαση της ΓΣ της Ενωτικής Ομοσπονδίας, ξεκίνησαν να στήνουν το μπλόκο στον κόμβο στα Μεγάλα Χωράφια, ενώ συμβολικά για μισή ώρα θα διακόψουν την κυκλοφορία των οχημάτων επί του ΒΟΑΚ 2.00 με 2.30 το μεσημέρι. 

Παράλληλα αποφάσισαν για αύριο Δευτέρα να ενισχυθεί και στηριχθεί η κινητοποίηση στο Αεροδρόμιο Δασκαλογιάννης των Χανίων, ώστε να ακουστούν όπως υποστηρίζει η Ένωση τους, τα αιτήματα τους που μεταξύ άλλων, αφορούν τον οικονομικό εγκλωβισμό τους από επιδοτήσεις, ενισχύσεις και αποζημιώσεις που δεν λαμβάνουν μέχρι σήμερα λόγω της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ενώσεις επαγγελματικές, δήμαρχοι, εκπρόσωποι της Περιφερειακής και Αυτοδιιοιηκητικής κοινότητας, σύλλογοι και οργανώσεις, στηρίζουν με μηνύματα τους τους αγροκτηνοτρόφους του νομού Χανίων.

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιπρόεδρος της Ενωτικής Ομοσπονδίας Μανούσος Σταυριανουδάκης είπε πως: «Δεν υπάρχει καμία πολυτέλεια για κανέναν αγρότη κτηνοτρόφο να μείνει εκτός του δικαίου αγώνα τους. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να στηρίξουν τους αγώνες των μικρομεσαίων αγροτών που είναι ο μόνος δρόμος για νίκη και επιβίωση του πρωτογενή τομέα. 

Δεν συγκρουόμαστε με την κοινωνία αλλά με τις πολιτικές που μας οδηγούν στον αφανισμό. Είμαστε κομμάτι της κοινωνίας και να καταλάβουμε ότι ο ένας δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τον άλλον».

ΑΠΕ ΜΠΕ

  Πλαταίνει η θάλασσα, στένεψε ο κύκλος,

νυχτερίδες χτενίζουν στα βλέφαρα την αλισάχνη

ουρλιάζουν οι λύκοι στα μεγάλα σαλόνια

μα δεν φοβάσαι τέτοιαν αγέλη εσύ,

στον πολιτισμό της κυριαρχίας του παράλογου

σού κάρφωσαν τον δρόμο μα δεν δίστασες

εκεί που τέρατα και σκιάχτρα σε φοβέριζαν,

δεν δίστασες να γίνεις δρόμος, εσύ στην άψαχτη άβυσσο

να φέρεις την κεντισμένη με ρόδα και αίμα,

μνήμη στο φως κρατώντας μαρμαρωμένη τη θλίψη

στη μασχάλη του κεραυνού.

Σού λείπει ένα όνομα αγαπημένο, αγωνίζεσαι

να μη σβηστεί,

σού λείπει εκείνος που έκρυψε

το σπόρο των λεύτερων σ’ ένα τραγούδι.

Weeping Woman, Pablo Picasso 

Είναι κάποιες μέρες αλλιώτικες,

χωρίζεις τη ζωή στα παλιά της κομμάτια,

κάποια σε ευτυχισμένες στιγμές

θαρρείς αριστοκρατική υπόθεση η ανάμνησή τους,

γιγαντώνεσαι στην ασώπαστη οδύνη

όταν οι ώρες σπέρνουν ύβρι και βλαστήμιες

κορφολογείς και από εκείνα τα αμίλητα,

μαχαιριές βαθιές εκείνα που ξεσκίζουν την ψυχή

μάννα, Μάγδα, Μαριάμ, Εκάβη, Αρζού, Αϊσέ, Κανάν,

μάννα, εσένα θα λατρέψουν οι μάζες του κόσμου,

εσένα ανάμεσα στο πλήθος με την αλισάχνη στα μάτια

και την κραυγή στον ουρανό

να μαστιγώνει ερημοπούλια στον αέρα.

Εσύ σε λιτανεία χωρίς λιβάνι κι εξαπτέρυγα,

με την καρδιά σου λάβαρο

ν’ αναλαμβάνεις ευθύνη στη μεγάλη πόλη,

εσένα με το ανοίκειο της απώλειας

να ραγίζει στα μνήματα της επαρχίας

εσένα μάννα, Μάγδα,

Σελένα, Ελίζαμπεθ, Κλάρα, Χέλγκα, Μιντόρι, Γιασμίνη.  

Εσύ κρατώντας αποστάσεις από την ευκολία

κόντρα σε συμβιβασμό και φόβο

φτύνεις κατάμουτρα τη φαρμακωμένη μπόχα του καιρού.

Μάνα εσύ η τσαλακωμένη με τα αλύγιστα γόνατα,

φοράς ατσαλάκωτη την αξιοπρέπεια στο μαύρο πουκάμισο

σ’ ένα τριαντάφυλλο υψώνεις τη μνήμη

απέναντι στη βαρβαρότητα,

χαμηλώνει ο ορίζοντας,

σηκώνεις το φως απ’ τους τάφους

μάχεσαι στης εξουσίας τα ευρύχωρα κελιά

ν’ ανάψεις σ’ ένα κόκκινο μαντήλι το σκοτάδι.

Ανατριχιάζουν τα πεύκα στο Χαϊδάρι,

κρατούν το αίμα οι σκουριές στα ναυπηγεία

ο εργάτης φιλιώνεται μ’ ένα καρβέλι ψωμί

καθισμένος στην πέτρα κάτω απ’ τ’ αρμυρίκια

στ’ αραξοβόλια του Σκαραμαγκά

κι εσύ ψυχή λαβωμένη,

δοσμένη στον αγώνα

όσο η ζωή διαβαίνει δίχως μετρημό

μ’ ένα φουσκωμένο ρόδι στο χέρι τρέχεις,

ν’ αναστηθεί η άτρυγη ελπίδα

όταν το σπάσεις στο πλακόστρωτο.

Αποστρέφεσαι καθημερινές ανόητες παραστάσεις

αυτές που δε σημαίνουν τίποτα,

ούτε οι θρησκευτικές πρακτικές μπορούν

ν’ αφαιρέσουν το σκοτεινό βάρος

ν’ απαλύνουν την πληγή μιας μαχαιριάς,

για σένα νυχτώνει όλο και πιο νωρίς στο Κερατσίνι,

στις φτωχογειτονιές στο Πέραμα και στη Δραπετσώνα

μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τους φίλους από τους εχθρούς

οσμίζεσαι το αλλήθωρο μίσος, είσαι γυναίκα, η μία,

η διαφορετική, ένα λαχάνιασμα στο μετερίζι της τιμής,

ένα ανάστημα στις ανδρικές λέσχες της δημοκρατίας,

εσύ ανάμεσα στον αδιάφορο κόσμο

και τις λίγες όρθιες ψυχές, ένα κερί αναμμένο, 

δύσπιστη σε παρηγοριές και υποσχέσεις

και τακτικές καλοσύνης,

δεν φοβάσαι, υπονομεύεις ανοιχτά

ρηχές αρχές, αυτές που μακριά από κάθε στόχο αρετής

προκαλούν περισσότερη σύγχυση,

αντιστέκεσαι να μην σου κρύψουν κι άλλο τον ήλιο,

φωνάζεις,

η φωνή σου κλονίζει τα βάθρα τους.

Λίγες φορές

ραγίζει η άβυσσος

για να μυρίσει

ο κόσμος

γιασεμί, ψυχή και θύμηση...

Οι δικαιοκρίτες σε σαβανωμένες μέρες θα το πουν

δίχως να κανακεύουν σερπετά,

χρησμοδοτούν οι αποφάσεις το μέλλον

σημαδεύοντας το αναγκαίο σε ανυπόφορα πρόσωπα.

Μερεύει η περίλυπη εικόνα στο θαλασσόνερο των ματιών

όχι δεν θα γίνει ποτέ ο γιος του παρελθόντος

εκείνος που του κλέψανε τον ήλιο.

Μαλαματένια περιστέρια πετούν απ’ τα χέρια σου ξεσκίζοντας τα μαύρα πανιά

ξεκούρδιστη η αστική αθωότητα

προσηλώσου, θα βαθύνουν κι άλλο οι ίδιες ρυτίδες

κλαίνε βοριάδες και νοτιάδες σ’ ένα σου βλέμμα,

θ’ ακούσεις να φωνάζουν αθάνατος στις γειτονιές.

Και να που τα κατάφερες

σαΐτες κόκκινες

υψώνει αμνήστευτη η αλήθεια

στην ευγλωττία τής ενοχής,

απόδειξη

πως δεν είναι στέρφα η κοινωνία

σε φωνή και κραυγή...

Κράτησες όρθιες τις κορφές στη φλούδα της ανάμνησης

ένα βλέμμα μόνο σ’ απόμεινε γυρεύοντας το δίκιο,

κάποτε μόνη κλαίγοντας,

κάποτε με παρέα στις λεωφόρους.

Σκοτείνιασε ο κισσός

σκαρφαλωμένος στην αρχαία κολόνα,

οι τελευταίες φωνές χαράχτηκαν στους τοίχους

στα σκαλοπάτια γέρνει ο ίσκιος του τα μεσημέρια

καλώντας κι άλλους ίσκιους πολλούς μ’ ένα χρέος παλιό,

απροσκύνητη στο κατώφλι της φρίκης

η φλέβα του λαιμού ένα ποτάμι βουητό

ξεχείλισε να πνίξει τη δημόσια αμαρτία.

Πριν ο άνεμος σκορπίσει

λευκούς ανθούς,

αφή και μνήμη ακριβή

κάτω απ` το φως της θύμησης

ζητάς δικαίωση,

στον επίγειο χορό της ζωής

ανάβει η ψυχή

να φέγγεις μάννα,

στον καινούριο αιώνα.

Δεν είναι ο άνθρωπος

πραμάτεια ξοφλημένη στην αγορά του τίποτα,

ένα βροχερό φθινόπωρο

έβγαλες από τις τσέπες τα σπασμένα γυαλιά

κομμάτι – κομμάτι συναρμολόγησες από την αρχή

βαμμένο με αίμα τον καθρέφτη της αλήθειας.

Φυλάξου από τη λήθη

παντού σέρνεται ύπουλα,

μελανιά που την καταπίνει το στυπόχαρτο η ζωή

αν τους αφήσεις,

στεγνώνει η πίκρα στο νοτισμένο χώμα της αγάπης,

φθινόπωρο, στις χούφτες η ψιλή βροχή

και η πάχνη του θανάτου,

μη φοβάσαι,

να τους κοιτάς κατάματα

δεν το αντέχουν,

εσένα σού περίσσευε πάντα ψυχή

να την κρατάς τη μνήμη

εκείνων που έφυγαν

μνήμη αλισάχνη,

όχι για να μετράς τις μέρες

μα γιατί κάνεις τις δικές μας να αξίζουν περισσότερο.

Αύριο, εν ονόματι της αγάπης

Ζωή Δικταίου

Κέρκυρα, Οκτώβρης του 2020