Το χωριό Καμάρες του Δήμου Φαιστού

 Οι Καμάρες (επίσημα: αι Καμάραι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Φαιστού και της τέως Επαρχίας Πυργιωτίσσης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης 

Οι Καμάρες βρίσκονται στους νότιους πρόποδες της Ίδης σε υψόμετρο 600 μέτρα και σε μικρή απόσταση από την Γρηγοριά. 

Η ανάβαση προς το Ιδαίο Άντρο είναι εύκολη από το χωριό και αυτό γίνεται η αιτία μεγάλης προσέλευσης τουριστών τους καλοκαιρινούς, κυρίως, μήνες

Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία. Στο χωριό βρίσκονται οι εκκλησίες της Κοίμησης της Θεοτόκου και του Αγίου Γεωργίου. Παράγονται κυρίως λάδι και κτηνοτροφικά φυτά. 

Στο χωριό υπάρχει νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο.

Αναφέρονται επίσημα, μετά την Ένωση με την Ελλάδα, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. 

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», αποτελούν κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τυμπακίου του δήμου Φαιστού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 είχε πληθυσμό 331 κατοίκους.

Στις ενετικές απογραφές αναφέρεται Camares. Το 1583 είχε 93 κατοίκους[.Στα βορειοανατολικά του χωριού, στις πλαγιές του βουνού Σωρός, σε υψόμετρο 1.720 μ., βρίσκεται το Σπήλαιο Καμαρών. 

Στο σπήλαιο βρέθηκαν αγγεία του πρωτοανακτορικού ρυθμού. του 2.000 π.Χ., τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από τους κατοίκους της Φαιστού για σπονδές προς μινωική θεότητα. Από το όνομα του χωριού πήρε το όνομα και το σπήλαιο και ο ρυθμός διακόσμησης των αγγείων (καμαραϊκός). 

Τα ευρήματα από το σπήλαιο αυτό μοιάζουν στα ευρήματα του σπηλαίου της Ειληθυίας στην Αμνισό και από αυτό συμπεραίνει κανείς ότι λατρευόταν η ίδια θεότητα στα δύο μέρη. 

Το σπήλαιο βρέθηκε το 1890 και ερευνήθηκε από Ιταλούς αρχαιολόγους. Εξερευνήθηκε το 1913 από την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή. 

Το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς κατά την περίοδο της Κατοχής, μαζί με το Μαγαρικάρι και τη Λοχριά. 

Το ομώνυμο χωριό είναι ο τόπος καταγωγής του πρώην Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και πρωην υφυπουργού Αθλητισμού, Λευτέρη Αυγενάκη.