Η Μέση είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 13 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 220 μ.

Στην περιφέρεια του χωριού έχουν εντοπιστεί διάσπαρτοι μινωικοί τάφοι της υστερομινωικής περιόδου. Στη θέση Λίσματα, βορειοδυτικά του χωριού, εντοπίστηκαν δύο ασύλητοι λαξευτοί θαλαμοειδείς τάφοι της ΥΜΙΙΙ, οι οποίοι όμως είχαν σχεδόν καταστραφεί ολοκληρωτικά από την άρωση του χώματος. 

Μέσα στους τάφους βρέθηκαν λάρνακες, αγγεία, κύπελλα και χάντρες. Τάφοι βρέθηκαν επίσης στη θέση Φωκιανά, όπου ο Άρθουρ Έβανς αναφέρει ότι βρέθηκε μια σαρκοφάγος,Αέρας και Μουρνιανή.Στη θέση Σελλί έχουν βρεθεί κατάλοιπα μικρού μινωικού οικισμού.

Είναι πιθανόν το χωριό να ήταν έδρα βυζαντινής επισκοπής και να πήρε το όνομά του από το γεγονός ότι βρισκόταν ανάμεσα στις επισκοπές Μυλοποτάμου και Καλαμώνος. ο χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Messi. 

Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Messi με 114 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Messi Στην απογραφή η οποία διενεργήθηκε το 1834 από τους Αιγυπτίους, απογράφεται μαζί με άλλα χώρια της περιοχής, με συνολικό πληθυσμό 50 χριστιανικές και 180 τουρκικές οικογένειες. 

Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης αναφέρει ότι στη Μέση οι Οθωμανοί τουφέκισαν αγωνιστές που είχαν συμμετάσχει στη μάχη στο Αρκάδι, το 1866.

Στην απογραφή του 1881 υπαγόταν στον δήμο Αμνάτου και είχε 202 χριστιανούς και 5 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 υπάγεται στον ίδιο δήμο, ο οποίος είχε μετονομαστεί σε δήμο Αρκαδίου, και είχε 246 κατοίκους.

Το 1925, η Μέση ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας στην Επαρχία Ρεθύμνης, και με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου.

Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο του Αγίου Ιωάννη και στο εσωτερικό του υπάρχουν εικόνες του 19ου αιώνα. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Άλλοι ναοί στην περιφέρεια του χωριού περιλαμβάνουν τους Aγία Kυριακή και Άγιοι Tεσσαράκοντα Mάρτυρες.

Νοτιοανατολικά του χωριού υπάρχει σπήλαιο γνωστό ως Κιουμπρά, όπου βρίσκεται μνημείο πεσόντων για τη μάχη που δόθηκε σε εκείνη τη θέση ανάμεσα σε αντιστασιακούς και Γερμανούς

Ο Γεώργιος Χορτάτσης (1550 – 1610)[4] ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας της περιόδου της ακμής της κρητικής λογοτεχνίας. Έγραψε τα έργα Ερωφίλη, Κατσούρμπος και Πανώρια.

Για τη ζωή του ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά και δεν έχουμε πληροφορίες για το πατρώνυμό του, ώστε να επιτευχθεί με βεβαιότητα η ταύτισή του με βάση τις αρχειακές πηγές. Φαίνεται πως ανήκε σε παλιά, και πιθανόν αρχοντική οικογένεια της Κρήτης. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε έζησε, αλλά πιθανότατα γεννήθηκε στα μέσα του 16ου και πέθανε στις αρχές του 17ου.

Πολύτιμη μαρτυρία για το έργο του Χορτάτση είναι οι ακόλουθοι στίχοι του Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή, από το ποίημά του Φιλονικία του Χάνδακος και του Ρεθέμνου:

Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Τριάδα και την Λούτρα, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μέσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 48 κατοίκους

  Οι κόκκινοι τηλεφωνικοί θάλαμοι είναι ένα από τα σύμβολα της Βρετανίας. Με την τεχνολογία να καλπάζει όμως οι εικονικοί θάλαμοι έχασαν την πρακτική τους αξία και πολλοί εξέφραζαν φόβους για εξαφάνιση τους από την πολιτιστική κληρονομία της χώρας. 

Πλέον οι θάλαμοι παίρνουν νέα μορφή και μπαίνουν δυναμικά στον 21ο αιώνα.

Οι τηλεφωνικοί θάλαμοι γεννήθηκαν το 1924 από τον Γκιλς Γκίλμπερ Σκοτ και εμφανίστηκαν σε πολλές περιοχές της χώρας, από το Λονδίνο μέχρι και απομακρυσμένες περιοχές της επαρχίας.

Περισσότερα από 90 χρόνια αργότερα έχουν χάσει την αλλοτινή αίγλη τους και γίνεται μια νέα προσπάθεια να αποκτήσουν άλλο χαρακτήρα και να τραβήξουν τα βλέμματα και επισκέπτες.

Υιοθετήστε έναν τηλεφωνικό θάλαμο

Αναγνωρίζοντας την σημασία των τηλεφωνικών θαλάμων, βρετανική εταιρία τηλεπικοινωνιών ξεκίνησε την καμπάνια «υιοθετήστε έναν τηλεφωνικό θάλαμο», ενθαρρύνοντας κοινότητες και επιχειρήσεις να αγοράσουν έναν κόκκινο θάλαμο για λιγότερο από μια λίρα και να του δώσουν νέο χαρακτήρα.

Μεταξύ των θαλάμων που βγήκαν προς πώληση ήταν δύο στα νότια της Αγγλίας, που εντοπίστηκαν και αξιοποιήθηκαν από τους Έντουαρντ Ότεγουελ και Στιβ Μπίκεν.

«Ήταν άδειοι και καταβεβλημένοι και σκεφτήκαμε ότι μπορούμε να πουλάμε γυαλιά ηλίου και καπέλα», είπε ο Ότεγουελ στο CNNi. Οι δυό τους έδωσαν νέα πνοή στην περιοχή και αποφάσισαν να στήσουν ολόκληρη επιχείρηση, υιοθετώντας περισσότερους από 500 τηλεφωνικούς θαλάμους.

Κατά το ίδιο παράδειγμα ο Ουμάρ Καλίντ αποφάσισε να δημιουργήσει την δική του καφετέρια στο Hampstead Heath με βάση έναν τέτοιο θάλαμο. Το κιόσκι του Καλίντ είναι πόλος έλξης, με πολλές φωτογραφίες να εμφανίζονται σε facebook και Instagram.

Στα προάστια του νοτιανατολικού Λονδίνου μια κοινότητα ενώθηκε για να μετατρέψει έναν τηλεφωνικό θάλαμο σε μια επιτυχημένη βιβλιοθήκη.

«Μόνο και μόνο το γεγονός πως μπορείς να την χρησιμοποιήσεις την ίδια ώρα με κάποιον άλλο, βοηθά στην κοινωνικοποίηση», λέει η «βιβλιοθηκάριος» Σούζαν Μπένετ. Ο θάλαμος του Lewisham χαίρει λατρείας από τους πολίτες της περιοχής και οι αρχικοί φόβοι για βανδαλισμούς ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκαν.

Επιχείρηση αποφάσισε να μετατρέψει τηλεφωνικούς θαλάμους σε μίνι-σημεία εργασίας. Ο θάλαμος είναι εξοπλισμένος με εκτυπωτές, οθόνη 25 ιντσών, powerbank και αρκετές πρίζες. Δεν λείπει και το μηχάνημα για αναψυκτικά.

Αυτό είναι το μέλλον, σύμφωνα με την εταιρία που είχε την πρωτοποριακή ιδέα. Για την είσοδο στον υπερσύχρονο αυτό θάλαμο απαιτείται κάρτα μέλους.

«Οι τηλεφωνικοί θάλαμοι είναι εγκαταλελειμμένοι. Θέλαμε να τους δώσουν πνοή 21ου αιώνα», ανέφερε η διευθύντρια της εταιρίας.

https://www.cnn.gr/

 Η δυσπρόσιτη παραλία των Μαρμάρων στα Χανιά, αποτελεί μία από τις πιο μικρές και υπέροχες ακρογιαλιές του νομού.

Η εμπειρία για να την προσεγγίσει κανείς μένει σίγουρα αξέχαστη, καθώς η πιο δύσκολη μεν, αλλά ονειρική δε, επιλογή για να φτάσει ο επισκέπτης του νομού εδώ είναι να διασχίσει το εντυπωσιακό φαράγγι της Αράδαινας -η διαδρομή διαρκεί περίπου 4 ώρες. 

Μια εξαιρετική διαδρομή με τοπία που δύσκολα συναντώνται αλλού, οδηγεί σε αυτόν τον μικροσκοπικό κόλπο, στο νότιο τμήμα των Χανίων, που περιβάλλεται από επιβλητικούς λευκούς βράχους.

Εναλλακτικά, μονοπάτι ξεκινάει και από το απομονωμένο καλοκαιρινό θέρετρο του Λουτρού (περίπου μιάμιση ώρα), ενώ πραγματοποιούνται και συχνά δρομολόγια με καραβάκια από το γραφικό λιμανάκι του.

Αυτό που αντικρίζει ο επισκέπτης στην παραλία των Μαρμάρων (γνωστή και ως Διαλισκάρι) αποτυπώνεται για πάντα στη μνήμη του, καθώς η εικόνα με τα λευκά βράχια ολόγυρα και τις σπηλιές με τις μικρές παραλίες που σχηματίζοναι μέσα σε αυτά, σε συνδυασμό με τα τιρκουάζ, κρυστάλλινα, σαν ψεύτικα, νερά δύσκολα ξεχνιέται.

Η ακρογιαλιά είναι οργανωμένη, ενώ δίπλα ακριβώς λειτουργεί και ένα μικρό ταβερνάκι που σερβίρει παραδοσιακές λιχουδιές της τοπικής, κρητικής κουζίνας.

ΠΗΓΗ www.newsbeast.gr/trav

 Ο Ορέστης Μακρής (Χαλκίδα, 30 Σεπτεμβρίου 1898 - Αθήνα, 29 Ιανουαρίου 1975) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και τενόρος της οπερέτας.

Τελείωσε το Ωδείο Αθηνών και εμφανίσθηκε στη σκηνή πρώτα ως τενόρος στο θίασο της Ροζαλίας Νίκα το 1925, κατόπιν στον θίασο του Ιωάννη Παπαϊωάννου και αργότερα μεταπήδησε στο είδος των κωμικών ρόλων. 

Το 1939 συνέπραξε με το θίασο Νίκου Μηλιάδη - Κυριάκου Μαυρέα. Ως ηθοποιός διέπρεψε σε απόδοση λαϊκών τύπων. Ανεπανάληπτη ήταν η απόδοσή του στο τύπο του «μεθύστακα», που αποτέλεσε σταθμό στο ελληνικό θέατρο. Τον τύπο αυτόν μετέφερε αργότερα και στον κινηματογράφο σε ομώνυμη ταινία.

Το 1955 απέδωσε τόσο αληθινά τον χαρακτήρα του μισητού ιδιοκτήτη που έγινε αποδέκτης ευτράπελου επεισοδίου σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας θεωρούμενος ως πραγματικός ιδιοκτήτης. Συμμετείχε σε περίπου σαράντα ταινίες παίζοντας χαρακτηριστικούς ρόλους, όπως του μεθυσμένου, του άστοργου, του ανάποδου μα και στοργικού πατέρα.

Ήταν παντρεμένος με την Βαρβάρα Δαμίγου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.

Διάκριση

Τιμήθηκε με το Τάγμα του Φοίνικος. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο σε οικογενειακό τάφο.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 Ο πρώτος χριστιανός Δήμαρχος του Ρεθύμνου και Έλληνας πολίτης, πλέον, φαίνεται να είναι ο φιλόλογος Μιχαήλ Παπαδάκης, (1847-1922), ο οποίος εμφανίζεται ως Δημαρχεύων από το 1919 μέχρι το 1920.

 Για ένα μικρό διάστημα, μέχρι το 1922, τον διαδέχεται στο δημαρχιακό αξίωμα ο έμπορος Παντελής Πετυχάκης (1862-1925) και κατόπιν εκλέγεται Δήμαρχος ο δικηγόρος και δάσκαλος Μενέλαος Παπαδάκης(1883-1942), που καταγόταν από τα Ακούμια. 

Ο Μενέλαος Παπαδάκης θα παραμείνει στη θέση του μέχρι τις 25 Οκτωβρίου του 1925. Το μεγαλύτερο έργο του ήταν η δημιουργία του Δημοτικού Κήπου στο χώρο όπου υπήρχαν τα τούρκικα μεζάρια (νεκροταφείο).

   Το λεγόμενο Τείχος του Χασεκή ήταν αμυντικό τείχος που χτίστηκε γύρω από την Αθήνα από τον Οθωμανό κυβερνήτη της, Χατζή Αλή Χασεκή, το 1778. 

Αρχικά είχε σκοπό να προστατεύσει την πόλη από επιθέσεις Οθωμανικών μουσουλμανικών Αλβανικών συμμοριών, έγινε όργανο τυραννικής κυριαρχίας του Χασεκή στην πόλη.

Η δεκαετία του 1770 ήταν μια περίοδος ανομίας και αναρχίας στη νότια Ελλάδα, ιδιαίτερα λόγω της παρουσίας περιπλανώμενων Οθωμανικών-Αλβανικών συμμοριών, που μεταφέρθηκαν από την Πύλη για να καταστείλουν τα Ορλωφικά στον Μοριά το 1770.

Το 1778, μια τέτοια συμμορία έφτασε στην Αττική και έστειλε απεσταλμένους στην Αθήνα, απειλώντας ότι θα κάψουν την πόλη, εκτός εάν λάβουν διατάξεις και επίσημο έγγραφο που τους προσλαμβάνει ως φύλακες της πόλης. 

Ο Οθωμανός κυβερνήτης, Χατζή Αλή Χασεκή, και ο αθηναϊκός πληθυσμός, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, αποφάσισαν να συναντήσουν τους Αλβανούς στο πεδίο της μάχης, καθώς η πόλη ήταν ανοχύρωτη πέρα από την Ακρόπολη. 

Σε μια μάχη που έγινε κοντά στο Χαλάνδρι, οι Αθηναίοι νίκησαν τους Αλβανούς. Για να προστατεύσει την πόλη από άλλη επίθεση, ο Χασεκή άρχισε αμέσως την κατασκευή ενός νέου τείχους γύρω από την πόλη

Οι εργασίες δεν είχαν προχωρήσει πολύ όταν μια δεύτερη και πολύ μεγαλύτερη δύναμη 6.000 Αλβανών πλησίασε, υπό έναν ορισμένο Μαξούτ, στο δρόμο τους προς τον Μορέα.

 Οι Τούρκοι τότε εγκατέλειψαν την πόλη και βρήκαν καταφύγιο στην Ακρόπολη, ενώ ο Χασεκή επέτρεψε στους Έλληνες να μετακινηθούν στη Σαλαμίνα για ασφάλεια. Εκεί παρέμειναν για 13 ημέρες, μέχρι να φύγουν οι Αλβανοί, αφού έλαβαν ένα σημαντικό ποσό ως δωροδοκία.

Η κατασκευή του τείχους ξανάρχισε με αυξημένο σθένος: ο Χασεκή όχι μόνο επιστράτευσε ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης χωρίς διάκριση, αλλά συμμετείχε και ο ίδιος στο έργο, έτσι ώστε το μήκους 10 χιλιομέτρων τείχος να ολοκληρωθεί σε 108 ημέρες, ή, σύμφωνα με άλλες αναφορές, σε μόλις 70 ημέρες. 

Πολλά αρχαία και μεσαιωνικά μνημεία γκρεμίστηκαν και επαναχρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό (σπόλια) κατά τη διαδικασία.

Στη συνέχεια ο Χασεκή δημοσίευσε αμέσως στους Αθηναίους ένα λογαριασμό ύψους 42.500 νομισμάτων, δήθεν για τους επόπτες που είχε φέρει από έξω. Όχι μόνο αυτό, αλλά τοποθέτησε φρουρούς στις πύλες, έτσι ώστε το τείχος χρησίμευσε ουσιαστικά για να φυλακίσει τον πληθυσμό στη δική τους πόλη.

Κατά τη διάρκεια και μετά την οθωμανική πολιορκία της Αθήνας το 1826, το τείχος έγινε ερείπια, όπως το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Τα λείψανά του κατεδαφίστηκαν το 1834.

Η δεκαετία του 1770 ήταν μια περίοδος ανομίας και αναρχίας στη νότια Ελλάδα, ιδιαίτερα λόγω της παρουσίας περιπλανώμενων Οθωμανικών-Αλβανικών συμμοριών, που μεταφέρθηκαν από την Πύλη για να καταστείλουν τα Ορλωφικά στον Μοριά το 1770.

Το 1778, μια τέτοια συμμορία έφτασε στην Αττική και έστειλε απεσταλμένους στην Αθήνα, απειλώντας ότι θα κάψουν την πόλη, εκτός εάν λάβουν διατάξεις και επίσημο έγγραφο που τους προσλαμβάνει ως φύλακες της πόλης. 

Ο Οθωμανός κυβερνήτης, Χατζή Αλή Χασεκή, και ο αθηναϊκός πληθυσμός, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, αποφάσισαν να συναντήσουν τους Αλβανούς στο πεδίο της μάχης, καθώς η πόλη ήταν ανοχύρωτη πέρα από την Ακρόπολη. Σε μια μάχη που έγινε κοντά στο Χαλάνδρι, οι Αθηναίοι νίκησαν τους Αλβανούς.

Για να προστατεύσει την πόλη από άλλη επίθεση, ο Χασεκή άρχισε αμέσως την κατασκευή ενός νέου τείχους γύρω από την πόλη. Οι εργασίες δεν είχαν προχωρήσει πολύ όταν μια δεύτερη και πολύ μεγαλύτερη δύναμη 6.000 Αλβανών πλησίασε, υπό έναν ορισμένο Μαξούτ, στο δρόμο τους προς τον Μορέα. 

Οι Τούρκοι τότε εγκατέλειψαν την πόλη και βρήκαν καταφύγιο στην Ακρόπολη, ενώ ο Χασεκή επέτρεψε στους Έλληνες να μετακινηθούν στη Σαλαμίνα για ασφάλεια. Εκεί παρέμειναν για 13 ημέρες, μέχρι να φύγουν οι Αλβανοί, αφού έλαβαν ένα σημαντικό ποσό ως δωροδοκία.

Η κατασκευή του τείχους ξανάρχισε με αυξημένο σθένος: ο Χασεκή όχι μόνο επιστράτευσε ολόκληρο τον πληθυσμό της πόλης χωρίς διάκριση, αλλά συμμετείχε και ο ίδιος στο έργο, έτσι ώστε το μήκους 10 χιλιομέτρων τείχος να ολοκληρωθεί σε 108 ημέρες, ή, σύμφωνα με άλλες αναφορές, σε μόλις 70 ημέρες. 

Πολλά αρχαία και μεσαιωνικά μνημεία γκρεμίστηκαν και επαναχρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό (σπόλια) κατά τη διαδικασία.

 Στη συνέχεια ο Χασεκή δημοσίευσε αμέσως στους Αθηναίους ένα λογαριασμό ύψους 42.500 νομισμάτων, δήθεν για τους επόπτες που είχε φέρει από έξω. Όχι μόνο αυτό, αλλά τοποθέτησε φρουρούς στις πύλες, έτσι ώστε το τείχος χρησίμευσε ουσιαστικά για να φυλακίσει τον πληθυσμό στη δική τους πόλη.

Κατά τη διάρκεια και μετά την οθωμανική πολιορκία της Αθήνας το 1826, το τείχος έγινε ερείπια, όπως το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Τα λείψανά του κατεδαφίστηκαν το 1834.

Το τείχος είχε επτά πύλες:

η «Πόρτα του Κάστρου» ή «Πόρτα του Καράμπαμπα» μπροστά από την Ακρόπολη, που οδηγούσε στο μουσουλμανικό νεκροταφείο έξω από τον τείχος (εξού και Πόρτα των Μνημάτων), και χρησιμοποιήθηκε σπάνια

η «Πόρτα του Μαντραβίλη», από μια τοπική οικογένεια, γνωστή και ως «Πόρτα του Δράκου» ή «Δρακόπορτα» και στα τουρκικά Πύλη των Λεόντων (Aslan Kapısı), μεταξύ του Θησείου και του λόφου της Πνύκας, που οδηγεί στον Πειραιά

η «Πύλη του Μορέα» (Mora Kapısı) ή «Γύφτικη Πόρτα» στην περιοχή του Κεραμεικού, που πήρε το όνομά της από τους Τσιγγάνους σιδηρουργούς της περιοχής

η «Πύλη του Μενιδίου» ή Μενιδιάτικη Πόρτα στη σύγχρονη οδό Αιόλου, γνωστή και ως «Πύλη των Αγίων Αποστόλων» από τον κοντινό βυζαντινό ναό των Αγίων Αποστόλων. Καθώς οδηγούσε στην Εύβοια, στα τουρκικά ήταν γνωστή ως «Πύλη της Εύβοιας» (Eğriboz Kapısı)

η «Πύλη των Μεσογείων» ή «Μεσογείτικη Πόρτα» (Mesoya Kapısı), ή «Μπουμπουνίστρας», από τον ήχο μιας τοπικής κρήνης, στην οδό Όθωνος

η περιτειχισμένη «Πόρτα της Βασιλοπούλας» ή «Καμαρόπορτα», όπως ήταν γνωστή η Αψίδα του Αδριανού

η «Αρβανίτικη Πόρτα», στην κυρίως κατοικημένη από Αρβανίτες συνοικία της Πλάκας. Ήταν επίσης γνωστή ως «Πόρτα των Τριών Πύργων», και οδήγησε στο Φάληρο και το Ακρωτήριο Σούνιο