Πρωτογενής τομέας: ο προσχηματικός διάλογος έλαβε τέλος…

 Πρωτογενής τομέας: ο προσχηματικός διάλογος έλαβε τέλος…

«Νίκησε» λοιπόν ο διάλογος, αλλά ο μεγάλος ασθενής βρίσκεται παρατημένος στην εντατική. Οι πρόθυμοι ψευτο-συνδικαλιστές καθώς και οι πάντα έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους –σε ποιον άραγε;- διαμεσολαβητές από την Περιφέρεια Κρήτης τι έχουν να πουν; Τι κατάφεραν τελικά πέρα από δημόσιες σχέσεις και ένα κακοπαιγμένο επικοινωνιακό θέατρο;

Η κυβέρνηση απαξιώνει συνολικά έναν κλάδο πάνω στον οποίο στηρίζεται η διατροφική μας ασφάλεια, μεγάλο μέρος των εξαγωγών της χώρας (18-20% περίπου) καθώς και της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Αρέσκεται να κατηγορεί τους συνδικαλιστές που μάχονται, για να αποπροσανατολίζει από τα στελέχη της που έπεσαν σαν ακρίδες στο εισόδημα των υπολοίπων.

Εκτός από το άμεσης προτεραιότητας θέμα της μείωσης του κόστους παραγωγής καθώς και των ενισχύσεων βάση αντικειμενικών κριτηρίων στους πραγματικούς παραγωγούς για να μπορεί να μείνει όρθια η παραγωγική διαδικασία σε αυτήν τη χώρα, εκτός από την ανακούφιση από τα χρέη και το κυνήγι των τραπεζών, μια βιώσιμη λύση προϋποθέτει:

1. Διαρθρωτικές βαθιές αλλαγές στο παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας. Οι αλλαγές αυτές αφορούν σε ένα μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό που να αφορά στην παραγωγή, στις καλλιέργειες, στους υδάτινους πόρους, στις υποδομές, στο συνεταιρίζεσθαι.

2. Τα «κλεμμένα» του ΟΠΕΚΕΠΕ να επιστραφούν άμεσα στους πραγματικούς παραγωγούς. Είναι θέμα δικαιοσύνης, ηθικής τάξης και βιωσιμότητας.

3. Η αναζωογόνηση της υπαίθρου με άξονα τον πρωτογενή τομέα αποτελεί ζήτημα κοινωνικής συνοχής και βιωσιμότητας της ίδιας της χώρας και αυτό απαιτεί σοβαρές επενδύσεις σε υποδομές, υπηρεσίες και σύγχρονη γνώση.

4. Η σύνδεση του τουρισμού με τον διατροφικό πολιτισμό, το περιβάλλον της υπαίθρου και τα προϊόντα που παράγει η ελληνική και η κρητική γη πρέπει να αποτελεί ύψιστο εθνικό στόχο για τη βιωσιμότητα τόσο του τουριστικού όσο και του πρωτογενούς τομέα. Με πιστοποιημένα προϊόντα και διαδικασίες παρασκευής και μεταποίησης καθώς και πολιτιστικών προτύπων.

5. Ξεκάθαρη απόρριψη της συμφωνίας Mercosur που αποτελεί την κερκόπορτα της καταστροφής για την ντόπια παραγωγή.

6. Απόδοση του αναγκαίου ενεργειακού χώρου από ανανεώσιμες πηγές στην κοινωνία της υπαίθρου (για παραγωγικές μονάδες, νοικοκυριά, δημόσια κτίρια, συνεταιρισμούς).

7. Τέλος η χειραφέτηση και απαγκίστρωση από κάθε είδους κομματικούς παράγοντες και πολιτικάντηδες δήθεν εκφραστές της βούλησης του κόσμου της παραγωγής.