Τα τσιπουράδικα της πόλης του Βόλου

 Η πόλη του Βόλου αποτελεί μια ιδανική επιλογή για μια σύντομη απόδραση, τόσο λόγω των κοντινών χωριών του Πηλίου όσο και για την ίδια την πόλη, που προσφέρει πολλές και διαφορετικές εμπειρίες. Μία από τις πιο αξέχαστες εμπειρίες είναι αυτή της επίσκεψης σε ένα από τα τα γνωστά τσιπουράδικα του Βόλου.

Τα πρώτα ίχνη της παραγωγής τσίπουρου στη Θεσσαλία χάνονται στα βάθη της ιστορίας, αλλά η πιο δυναμική εμφάνιση της αμπελοκαλλιέργειας στην περιοχή εντοπίζεται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και ειδικά μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα το 1881. Ο Τύρναβος πρωταγωνιστεί στην παραγωγή τσίπουρου αλλά το ίδιο συμβαίνει και σε πολλά χωριά στο Πήλιο, στη Νέα Αγχίαλο και την ευρύτερη Θεσσαλία. 

Το εκλεκτό απόσταγμα κάνει την εμφάνισή του και στο Βόλο, αλλά οι ντόπιοι το πίνουν σκέτο ή με στραγάλια. Θα έπρεπε να έρθει το 1922 και το μεγάλο κύμα προσφύγων από τη Μικρά Ασία για να αλλάξουν οι συνήθειες. Οι πρόσφυγες εγκαθίστανται σε πολλές περιοχές γύρω από το κέντρο του Βόλου και ειδικά στη Νέα Ιωνία. Δουλεύουν στο λιμάνι, σε βιοτεχνίες ή ανοίγουν μικρά μαγαζάκια στις συνοικίες τους. 

Για τους πρόσφυγες αποτελεί συνήθεια το μεσημέρι μετά τη δουλειά να σταματούν για να πιουν ένα τσιπουράκι με μεζέ θαλασσινό «για να ανοίξει η όρεξη» για το φαγητό στο σπίτι. Τα πρώτα τσιπουράδικα ιδρύονται στον Βόλο και η συνήθεια των προσφύγων αρχίζει να εξαπλώνεται. Στην αρχή οι μεζέδες είναι φτωχικοί, με ότι μικρόψαρα υπάρχουν και μπορούν να μπουν στα κάρβουνα. 

Τα πρώτα χρόνια οι γυναίκες δεν έχουν θέση ούτε στα τραπέζια, ούτε στην κουζίνα των τσιπουράδικων. Αργότερα οι επιλογές θα εμπλουτιστούν με μεζέδες της μικρασιάτικης κουζίνας που φέρνει η παρουσία των γυναικών στην κουζίνα, αλλά και με την προσθήκη του τηγανιού ως επιλογή για τον τρόπο μαγειρέματος.

Ο σκοπός της επίσκεψης σε τσιπουράδικο δεν είναι ούτε να χορτάσει κάποιος ούτε να μεθύσει. Η τελετουργία και όλη η λογική του τρόπου παραγγελίας και κατανάλωσης έχει σκοπό να διευρύνει το χρονικό διάστημα που οι άνθρωποι συναντιούνται για να επικοινωνήσουν, να συζητήσουν και να κάνουν παρέα. Μπορεί οι πρώτοι πελάτες να έκαναν μια σύντομη στάση πριν την επιστροφή στο σπίτι, αλλά πλέον το τσιπουράδικο απαιτεί χρόνο. 

Οι ντόπιοι όταν λένε “πάμε για τσίπουρα” εννοούν το μεσημέρι και μάλιστα πολλά τσιπουράδικα δε λειτουργούν το βράδυ, κλείνουν νωρίτερα, το απόγευμα. Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζει και ο αριθμός των ανθρώπων στην παρέα. Όσο περισσότεροι, τόσο πιο πολλοί οι διαφορετικοί μεζέδες. Στα αυθεντικά τσιπουράδικα δε γίνεται κράτηση, ενώ δεν υπάρχει και κατάλογος. Το μόνο που παραγγέλνεις είναι το τσίπουρο και οι μεζέδες το ακολουθούν.

 Αν ακούσετε τον σερβιτόρο να ενημερώνει την κουζίνα για παραγγελίες, θα ακούσετε μόνο νούμερα, τίποτα άλλο. Τα τσιπουράδικα σερβίρουν τους μεζέδες με λογική κλιμάκωσης. Στο πρώτο τσίπουρο θα έρθουν βασικοί μεζέδες και όχι τόσο περίτεχνοι. Όσο μεγαλώνει ο αριθμός στον οποίο βρίσκεται η παρέα (στο τρίτο, στο τέταρτο τσίπουρο) τόσο οι μεζέδες θα γίνονται πιο εκλεκτοί. Οι μεζέδες μπορεί να είναι τα πάντα, από τυράκια, ελιές, ντομάτα και μελιτζανοσαλάτα μέχρι σαρδέλες, γαύρο μαρινάτο, καλαμαράκια, χταπόδι, γαρίδες, μύδια, στρείδια και τηγανητό ψαράκι. 

Τα παραπάνω δεν ισχύουν σε όλα τα τσιπουράδικα, αλλά είναι οι βασικοί κανόνες όσων μαγαζιών λειτουργούν με τον αυθεντικό τρόπο. Παρακάτω παρουσιάζουμε επτά συν ένα αντιπροσωπευτικά τσιπουράδικα στον Βόλο που σερβίρουν ποιοτικούς μεζέδες και καλό τσίπουρο.

https://www.travel.gr/