Το Τσαγκαράκι (Τοπική Κοινότητα Αγίου Σύλλα - Δημοτική Ενότητα ΤΕΜΕΝΟΥΣ) ανήκει στον δήμο ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ της Περιφερειακής Ενότητας ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.

Η επίσημη ονομασία είναι “το Τσαγκαράκιον”. Έδρα του δήμου είναι το Ηράκλειο και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, το Τσαγκαράκι ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Αγίου Σύλλα, του πρώην Δήμου ΤΕΜΕΝΟΥΣ του Νομού ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ.

Το Τσαγκαράκι έχει υψόμετρο 139 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 35,2275326576 και γεωγραφικό μήκος 25,0992408042

 Ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1865 και ξεκίνησε ως εταιρεία κατασκευής μικρών οικιακών συσκευών και θερμοσιφώνων λαδιού. 

Το 1959 ξεκίνησε την παραγωγή ψυγείων σε νέο εργοστάσιο, ενώ σύντομα επένδυσε σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη και την παραγωγή ευρέως φάσματος από σύγχρονες οικιακές συσκευές της εποχής, συμπεριλαμβανομένων και τηλεοράσεων.

 Παρήγαγε επίσης μεταλλικές κατασκευές όπως ένα τρίτροχο φορτηγό. Το 1976 αγοράστηκε από την Bosch-Siemens Hausgeräte GmbH. Το 1996 μετονομάστηκε σε «BSP Α. Β. Ε. Οικιακών Συσκευών». 

Οι Gaggenau και Neff εντάχθηκαν στην εταιρεία το 1998 και το 2002 αντίστοιχα. Πρόσφατα, η εταιρεία μετονομάστηκε σε «BSH Οικιακές Συσκευές» («BSH Οικιακές Συσκευές Α.Β.Ε»). Οι εγκαταστάσεις παραγωγής βρίσκονται στην Αθήνα και η εταιρεία απασχολεί 1.400 άτομα.

Τον Οκτώβρη του 2020 η εταιρεία ανακοίνωσε το κλείσιμο του εργοστασίου της στην Ελλάδα και την μετεγκατάστασή του στην Τουρκία. Το εργοστάσιο της εταιρείας έκλεισε οριστικά στις 31 Μαρτίου 2021 με την απόλυση και των τελευταίων εργαζόμενων.

Κατόπιν συμφωνίας για πώληση μέρους του μηχανολογικού εξοπλισμού στην μεταλλουργία Πυραμίς από την BSH, εκτιμάται ότι το 2022 θα επανεκκινηθεί η παραγωγή ηλεκτρικών κουζινών και εστιών στην Ελλάδα χωρίς το σήμα Πίτσος. Το εμπορικό σήμα "Πίτσος" παρέμεινε στην ιδιοκτησία της BSH και πλέον θα αφορά μόνο συσκευές εισαγωγής.

Καινοτομίες προϊόντων

Η εταιρεία κατασκευάζει προϊόντα που διαθέτουν καινοτομίες όπως οι τεχνολογίες «No Frost» και «Super Frost» σε συστήματα ψύξης και το σύστημα πυρόλυσης για αυτόματο καθαρισμό μαγειρικών συσκευών.

Οικονομικά στοιχεία

Στην ελληνική αγορά οικιακών συσκευών το μερίδιο της εταιρείας είναι περίπου 40%. Είναι η κορυφαία κατασκευαστική εταιρεία λευκών ειδών (καταψύκτες, ψυγεία, φούρνοι και, σε μικρότερο βαθμό, πλυντήρια) στην Ελλάδα, με παραγωγή 400.000 προϊόντων ετησίως, το 30% των οποίων προορίζεται για εξαγωγή.

Τα έσοδά της ανήλθαν σε €308 εκατ. ευρώ το 2005.[4] Περίπου το ένα τρίτο των συνολικών εσόδων της, προέρχεται από εξαγωγές, κυρίως στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

ΠΗΓΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 Ο Γιάννης Πουλόπουλος (Καρδαμύλη, 29 Ιουνίου 1941 - Χαϊδάρι, 23 Αυγούστου 2020) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους ελληνες τραγουδιστές.

Τα παιδικά του χρόνια

Ο Γιάννης Πουλόπουλος γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1941 στην Καρδαμύλη Μεσσηνίας και έζησε τα πρώτα του χρόνια μαζί με την οικογένειά του στη περιοχή του Μεταξουργείου. Αργότερα, μετακόμισαν στο Περιστέρι και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή του Αγίου Ιερόθεου. 

Σε ηλικία 5 ετών έμεινε ορφανός από μητέρα και μεγάλωσε με τον πατέρα του, Γιώργο, ο οποίος αργότερα ξαναπαντρεύτηκε, και με τον μικρό του αδερφό, Βασίλη, άρχισε να δουλεύει από αρκετά μικρή ηλικία, πουλώντας αρχικά ξηρούς καρπούς σε θερινά σινεμά και αργότερα σε οικοδομές ως ελαιοχρωματιστής και οικοδόμος, ενώ παράλληλα έπαιζε ποδόσφαιρο πότε στον Ατρόμητο και πότε στον Άγιο Ιερόθεο.  

Τα πρώτα βήματα στο τραγούδι

Ο Γιάννης Πουλόπουλος από μικρός είχε κλίση στο τραγούδι. Παρακινημένος από τους φίλους του, που τον άκουγαν να τραγουδάει, αλλά και έχοντας ο ίδιος μεγάλη πίστη στις φωνητικές του ικανότητες, πήγαινε σχεδόν καθημερινά σε ακροάσεις που πραγματοποιούσε η εταιρεία Columbia το 1962, αλλά συνεχώς τον απέρριπταν χωρίς καν να τον ακούσουν. Εκείνη την περίοδο εργαζόταν σε οικοδομές και παράλληλα φοιτούσε στη νυχτερινή σχολή ΝΤΗΖΕΛ με ειδικότητα ηλεκτρολόγου. 

Την ίδια χρονιά ηχογράφησε τα δύο πρώτα τραγούδια του. Πιο συγκεκριμένα, το Μάιο του 1962 ηχογράφησε το "Δως μου την καρδιά μου πίσω" του Πάνου Πέτσα, ένα συρτοτσιφτετέλι που κυκλοφόρησε σε δίσκο 45 στροφών μαζί με το "Γεννήθηκα να σ' αγαπώ" της Πόλυ Πάνου και της Βούλας Γκίκα. Προς τα τέλη της ίδιας χρονιάς ηχογράφησε και το "Κορμί μου πονεμένο" σε μουσική και στίχους του Μπάμπη Δαλιάνη, το οποίο δεν κυκλοφόρησε ποτέ και έμεινε ως δείγμα στην Columbia. 

Εκείνη την περίοδο η Columbia, έχοντας στο δυναμικό της μεγάλο αριθμό άγνωστων και ανερχόμενων τραγουδιστών, αποφάσισε να κάνει εκκαθάριση και να κάνει νέες ακροάσεις, από τις οποίες θα κρατούσε 50 άτομα. Η επιτροπή ακροάσεων αποτελούνταν από τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Απόστολο Καλδάρα, τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Γιάννη Παπαϊωάννου. Ο Πουλόπουλος, που συμμετείχε στις ακροάσεις αυτές, διάλεξε να πει δύο δύσκολα τραγούδια του Θεοδωράκη και, πιο συγκεκριμένα, το "Μάνα μου και Παναγιά" και το "Παράπονο". Μόλις τελείωσε, τον πλησίασε ο Μίκης Θεοδωράκης λέγοντας "Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή", και τελικά ήταν ο μόνος που πέρασε από αυτή την ακρόαση.

Σκοπεύοντας να τηρήσει την υπόσχεσή του, ο Θεοδωράκης έδωσε στον Πουλόπουλο να ερμηνεύσει τρία τραγούδια για το θεατρικό έργο "Η Γειτονιά των Αγγέλων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το οποίο ανέβηκε το 1963 στο θέατρο Ρεξ από τον θίασο Τζένης Καρέζη–Νίκου Κούρκουλου. Τα τραγούδια αυτά ήταν τα "Στρώσε το στρώμα σου για δυο", "Δόξα τω Θεώ" και "Το ψωμί είναι στο τραπέζι", τα οποία ο Πουλόπουλος ερμήνευσε σε πρώτη εκτέλεση. Την ίδια περίοδο ηχογράφησε, επίσης, το "Πρωινό τραγούδι" του Σταύρου Ξαρχάκου στη μία και μοναδική συνεργασία τους. 

Το τραγούδι, ωστόσο, παρέμεινε ακυκλοφόρητο για περίπου 20 χρόνια, μέχρι να συμπεριληφθεί στο διπλό LP "Χρυσές επιτυχίες του Σταύρου Ξαρχάκου Νο 2" το 1983. Ο χειμώνας του 1963 βρήκε τον Πουλόπουλο να τραγουδά στο κέντρο "Ξημερώματα", στα Άνω Πατήσια, μαζί με την Καίτη Γκρέυ, τον Γιάννη Αγγέλου στο μπουζούκι και τον Γιάννη Μπουρνέλη ως κονφερασιέ. Το 1964, αφού ηχογράφησε σε πρώτη εκτέλεση δύο εμβληματικά τραγούδια της "Πολιτείας Β" του Μίκη Θεοδωράκη, το "Γωνιά-γωνιά" και το "Είναι μακρύς ο δρόμος σου", αποχώρησε από την Columbia, εξαιτίας ενός βέτο που έθεσε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης στην εταιρεία, ο οποίος έβλεπε τον νεαρό Πουλόπουλο ως απειλή. Προς τα τέλη της ίδιας χρονιάς, εντάχθηκε στο δυναμικό της νεοσύστατης τότε LYRA του Αλέκου Πατσιφά, όπου και παρέμεινε για τα επόμενα 11 χρόνια.

Το "νέο κύμα", ο κινηματογράφος και η γνωριμία με τον Μίμη Πλέσσα

Το 1964, ο Πουλόπουλος ξεκίνησε να εκπληρώνει τη στρατιωτική του θητεία με αποτέλεσμα να έχει αραιή δισκογραφική παρουσία μέχρι και την απόλυσή του το 1966. Παρ' όλα αυτά, αφού επανεκτέλεσε σε πρώτη φάση μια σειρά τραγουδιών του Θεοδωράκη στη LYRA, το 1965 ξεκίνησε να συνεργάζεται και με άλλους ανερχόμενους τότε σπουδαίους συνθέτες, όπως ο Μάνος Λοΐζος, ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Δήμος Μούτσης και ο Γιάννης Μαρκόπουλος, οι οποίοι του χάρισαν τις πρώτες του επιτυχίες ("Μη μου θυμώνεις μάτια μου", "Καράβια αλήτες", κλπ.). Την ίδια περίοδο, εμφανίστηκε σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα (Το στέκι του Γιάννη, Ταβάνια, κ.ά.), ενώ το 1966 τραγούδησε σε δύο λαϊκές συναυλίες που πραγματοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης στο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια και στην Κύπρο, μαζί με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Μαρία Φαραντούρη, την Ελένη Ροδά και τον πρωτοεμφανιζόμενο Δημήτρη Μητροπάνο, ολοκληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη συνεργασία του με τον μεγάλο συνθέτη.

Το 1966, ο Πουλόπουλος μπήκε για τα καλά πλέον στη δισκογραφία και, πέραν των δίσκων 45 στροφών με τραγούδια του που κυκλοφορούσαν σωρηδόν, τότε κυκλοφόρησε και ο πρώτος προσωπικός του δίσκος. Μέσα από τη συνεργασία του με συνθέτες, όπως ο Γιώργος Κοντογιώργος, ο Λίνος Κόκοτος, ο Νίκος Μαμαγκάκης και ο Γιάννης Σπανός, και ιδίως μέσα από τη συμμετοχή του στις πρώτες δύο "Ανθολογίες" του τελευταίου, ο Πουλόπουλος σύντομα ταυτίστηκε με το "Νέο Κύμα", κάτι στο οποίο συνέβαλλαν καθοριστικά και ορισμένες δικές του συνθέσεις με πιο γνωστή το "Θα 'θελα να 'χα". 

Την ίδια περίοδο, εμφανίστηκε για πρώτη φορά και στον κινηματογράφο και, πιο συγκεκριμένα, σε ταινίες όπως "Οι στιγματισμένοι" (1966), με τον Γιώργο Φούντα και τη Μάρω Κοντού, όπου έκανε σεκόντο στο "Πολύ αργά" της Ελένης Κλάδη, και "Ο τετραπέρατος" (1966), με τον Κώστα Χατζηχρήστο, όπου ερμήνευσε το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού με τίτλο "Στον Πειραιά, στον Πειραιά". Το 1967 συμμετείχε για πρώτη φορά σε ταινία της Φίνος Φιλμ και πιο συγκεκριμένα στο "Εκείνος κι εκείνη" του Ερρίκου Ανδρέου, με πρωταγωνιστές τη Τζένη Καρέζη και τον Φαίδωνα Γεωργίτση, όπου ακούγεται να τραγουδάει τη σύνθεση του Γιάννη Μαρκόπουλου με τίτλο "Ξεγυμνώστε τα σπαθιά".

Το 1966 είναι, επίσης, η χρόνια που ο Πουλόπουλος ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα, ερμηνεύοντας τα τραγούδια "Έκλαψα χθες" και "Απόψε κάποιος θα χαθεί" για τις ανάγκες του μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη με τίτλο "Οι θαλασσιές οι χάντρες" (1967) και έγιναν τεράστιες επιτυχίες. 

Ακολούθως, εμφανίστηκε σε πολλές ακόμα κινηματογραφικές ταινίες όπου ερμήνευσε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του και σύντομα καθιερώθηκε στη συνείδηση του κόσμου ως ο ρομαντικός τραγουδιστής με την κιθάρα και τα κλειστά μάτια. Μερικές από τις ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε είναι: "Κάτι κουρασμένα παλικάρια" (1967), "Μια κυρία στα μπουζούκια" (1968), "Ο ψεύτης" (1968), "Γοργόνες και Μάγκες" (1968), "Ο μικρός δραπέτης" (1968), "Η Παριζιάνα" (1969), "Η ωραία του κουρέα" (1969), "Η θεία μου η χίπισσα" (1970), "Ο κατεργάρης" (1971), κ.ά.

"Ο Δρόμος"

Μέσα από τη συνεργασία του Γιάννη Πουλόπουλου με τον Μίμη Πλέσσα προέκυψαν πολλές διαχρονικές επιτυχίες ("Μη του μιλάτε του παιδιού", "Απόψε κλαίει ο ουρανός", "Καμαρούλα μια σταλιά", "Θα πιώ απόψε το φεγγάρι", "Όλα δικά σου", "Ποια νύχτα σ' έκλεψε", κλπ.) που ακούγονται ανελλιπώς μέχρι και σήμερα, οι οποίες καθιέρωσαν τον Πουλόπουλο στη πρώτη γραμμή του ελληνικού πενταγράμμου. 

Αποκορύφωμα, βέβαια, της συνεργασίας τους αποτέλεσε ο "Δρόμος". "Ο Δρόμος" του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1969 με βασικό ερμηνευτή τον Γιάννη Πουλόπουλο, ο οποίος σφράγισε με τις ερμηνείες τους τα δέκα από τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου, το ένα εξ αυτών σε ντουέτο με την Πόπη Αστεριάδη. Τα υπόλοιπα δύο τραγούδια του δίσκου ερμήνευσε η πρωτοεμφανιζόμενη τότε Ρένα Κουμιώτη. 

Η επιτυχία του "Δρόμου" ήταν τόσο μεγάλη που, παρά την απαγόρευση μετάδοσής του στο ραδιόφωνο, έγινε αμέσως ο πρώτος χρυσός δίσκος της ελληνικής δισκογραφίας και, μάλιστα, μεταφέρθηκε και στο θέατρο μέσω της ομώνυμης παράστασης του 1970, η οποία ανέβηκε στο θέατρο "Κατίνα Παξινού" και στην οποία τραγουδούσαν οι δύο κύριοι ερμηνευτές του δίσκου. Η εν λόγω παράσταση, παρά τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε, λογοκρίθηκε από τη Χούντα και σύντομα κατέβηκε. Αφορμή για την εξέλιξη αυτή αποτέλεσαν τα τραγούδια "Μίλα μου για τη λευτεριά" και "Έξι άντρες" που ερμήνευαν, πέραν των τραγουδιών του "Δρόμου", η Κουμιώτη και ο Πουλόπουλος αντίστοιχα, τα οποία κρίθηκαν από το καθεστώς των Συνταγματαρχών ως αντιστασιακά. 

Έκτοτε ο "Δρόμος" έχει σπάσει κάθε ρεκόρ πωλήσεων, ξεπερνώντας τα 3.000.000 αντίτυπα, με αποτέλεσμα να θεωρείται μακράν ο εμπορικότερος δίσκος της ελληνικής δισκογραφίας. Χαρακτηριστικό της ανεπανάληπτης επιτυχίας του δίσκου αποτελεί το γεγονός πως και τα δώδεκα τραγούδια του έγιναν τεράστιες επιτυχίες, οι οποίες ακούγονται ανελλιπώς μέχρι και σήμερα.

Μετά τον "Δρόμο"

Μετά την ανεπανάληπτη επιτυχία του "Δρόμου", η καριέρα του Πουλόπουλου απογειώθηκε με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί ως ο "χρυσός ερμηνευτής" και να γίνει το μεγαλύτερο όνομα του ελληνικού τραγουδιού, όπως δείχνει και μία δημοσκόπηση περιοδικού της εποχής, σχετική με τη δημοσιότητα και την απήχηση των τραγουδιστών, η οποία δημοσιεύτηκε το 1970 και στην οποία κατατάχθηκε πρώτος ανάμεσα σε πολλά άλλα μεγάλα ονόματα. 

Ενώ άλλες δισκογραφικές εταιρείες προσπαθούσαν να τον προσελκύσουν και παρά το γεγονός πως είχε δεχτεί ακόμα και προτάσεις για καριέρα στο εξωτερικό, ο Αλέκος Πατσιφάς κατάφερνε να κρατήσει τον Πουλόπουλο στη LYRA, βάζοντάς τον να ηχογραφεί συνεχώς τραγούδια, μιας και γνώριζε την επιθυμία του τραγουδιστή να βρίσκεται διαρκώς στο στούντιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο 1969–1971 ο Πουλόπουλος συμμετείχε σε δέκα δίσκους 33 στροφών και σε αρκετούς δίσκους 45 στροφών. 

Πιο συγκεκριμένα, το 1969, πέραν του "Δρόμου", συμμετείχε στις "Ώρες" του Λίνου Κόκοτου, ερμηνεύοντας υποδειγματικά τρία πολύ σπουδαία τραγούδια του συνθέτη με πιο γνωστό το "Γειτονάκι μου", και συνεργάστηκε με τον Γιάννη Γλέζο, ερμηνεύοντας με μεγάλη επιτυχία δέκα μελοποιημένα ποιήματα του Φεδερίκο Γκαρσία Λόρκα. Το 1970, πέραν του ότι κυκλοφόρησε ο τέταρτος προσωπικός του δίσκος, συμμετείχε, επίσης, στη "Γύφτισσα μέρα" των Γιώργου Κοντογιώργου και Άκου Δασκαλόπουλου, καθώς και στις "Μέρες του καλοκαιριού" των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, από όπου ξεχώρισε αμέσως το "Ποια νύχτα σ' έκλεψε". 

Επιπλέον, την ίδια χρονιά υποδύθηκε τον Πανάρετο στην μελοποιημένη από τον Νίκο Μαμαγκάκη "Ερωφίλη" του Γεώργιου Χορτάτση. Το 1971, συμμετείχε σε τρεις ακόμα δίσκους με σημαντικότερο εξ αυτών το "Εμιλιάνο Ζαπάτα" σε μουσική Γιάννη Γλέζου και ποίηση του νομπελίστα Χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα. Όταν, σε συνέντευξή του, το 1987, ρωτήθηκε αν έχει κάνει λάθη στην καριέρα του, ανέφερε την έκδοση αυτών των δέκα δίσκων που κυκλοφόρησαν μέσα σε μόλις δύο χρόνια, υπογραμμίζοντας όμως ότι περιέχουν μερικά από τα πιο κλασσικά, όπως τα χαρακτήρισε, τραγούδια του.

Το 1972, κυνηγήθηκε από το καθεστώς της Χούντας με αφορμή το τραγούδι "Πάμε για ύπνο Κατερίνα", το οποίο κρίθηκε αντιστασιακό. Προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψή του, ο Πουλόπουλος κατέφυγε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε στον πολύ σημαντικό δίσκο του Νίκου Μαμαγκάκη με τίτλο "11 λαϊκά τραγούδια του Γιάννη Ρίτσου", όπου, μεταξύ άλλων, ερμήνευσε υποδειγματικά το περιβόητο "Άιντε και ντε", το οποίο, κατά ομολογία του, αποτελεί το πιο δύσκολο τραγούδι που ερμήνευσε ποτέ του, ενώ την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με τον πολύ καλό του φίλο, Γιώργο Ζαμπέτα, στο "Λαϊκό Μουσικόραμα". 

Το 1973 συμμετείχε, επίσης, στον δίσκο "Θάλασσα πικροθάλασσα", έναν κύκλο τραγουδιών σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Κώστα Βίρβου με κύριο θέμα τη θάλασσα. Μετά την πτώση της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το καλοκαίρι του 1974, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Μίλα μου για τη λευτεριά" του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε ηχογραφηθεί ήδη από το 1970, αλλά η κυκλοφορία του είχε απαγορευτεί από τη Χούντα. 

Στον δίσκο αυτό συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα δύο τραγούδια του θεατρικού "Δρόμου" ("Μίλα μου για τη λευτεριά" και "Έξι άντρες") που είχαν λογοκριθεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησαν, επίσης, σε δίσκο 33 στροφών τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που είχε επανεκτελέσει ο Πουλόπουλος στη LYRA μια δεκαετία νωρίτερα.

Ο Πουλόπουλος στη MINOS

Το 1975, ο Πουλόπουλος ολοκλήρωσε τη 11ετή συνεργασία του με τη LYRA, κυκλοφορώντας τα "12 Ρεμπέτικα" σε ενορχήστρωση Γιώργου Κατσαρού και αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο πως μπορούσε να κινηθεί με ιδιαίτερη άνεση σε όλα τα είδη του ελληνικού τραγουδιού. Κατόπιν μεταπήδησε στην ακμάζουσα εκείνη την περίοδο MINOS. 

Τα "Τραγούδια της ξενιτιάς" του 1976 σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Δημήτρη Ιατρόπουλου αποτέλεσαν την πρώτη κυκλοφορία του μεγάλου ερμηνευτή στη νέα δισκογραφική του στέγη και σε μεγάλο βαθμό πέρασαν απαρατήρητα. Ωστόσο, την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε ο δίσκος "Αγάπα με" και αμέσως γνώρισε τεράστια επιτυχία, ιδίως μέσα από την ομώνυμη διασκευή του "Abrazame" του Julio Iglesias. 

Η επιτυχία του "Αγάπα με" αποτέλεσε το έναυσμα για μια στροφή στην καριέρα του Πουλόπουλου, ο οποίος στο υπόλοιπο της δεκαετίας του '70 και στις αρχές της δεκαετίας του '80 κυκλοφόρησε μια σειρά από εμπορικά επιτυχημένους ελαφρολαϊκούς δίσκους που περιείχαν διασκευασμένες ξένες επιτυχίες, οι οποίες, ωστόσο, δεν έτυχαν απήχησης αντίστοιχης του "Αγάπα με",με εξαίρεση το 1981 το τραγούδι "Φίλε μου" σε στίχους Σάσα Μανέτα και Μουσική Γιάννη Μπιθικώτση απογείωσε και πάλι την μεγάλη καριέρα του. 

Το 1982, ο Πουλόπουλος έκανε μια αναδρομή στο παρελθόν και την εποχή των μπουάτ με τον δίσκο "Μια φορά θυμάμαι", επανεκτελώντας με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο μια σειρά σπουδαίων τραγουδιών εκείνης της περιόδου. Το 1985, κυκλοφόρησαν οι "Χάρτινες καρδιές", η πρώτη και μοναδική ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του μεγάλου ερμηνευτή με τον επί χρόνια συνεργάτη του, Γιάννη Σπανό με τον πρώτο του χρυσό δίσκο σαν συνθέτη, ενώ την επόμενη χρονιά ο Πουλόπουλος συναντήθηκε μετά από πολλά χρόνια δισκογραφικά με τον Μίμη Πλέσσα στον δίσκο με τίτλο "Στα μεγάλα ταξίδια". 

Το 1988, ο Πουλόπουλος κυκλοφόρησε το "Όπου πας θα πάω", δίσκο με τον οποίο πειραματίστηκε με τον ηλεκτρονικό ήχο της εποχής, ενώ σε ανάλογη κατεύθυνση κινήθηκε την επόμενη χρονιά και ο διπλός δίσκος "Μια ζωή τραγούδια", ο τελευταίος του στη MINOS, στον οποίο ο ερμηνευτής προσπάθησε να "εκμοντερνίσει" μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που είχε αρχικά ηχογραφήσει στη LYRA. Στα 13 χρόνια παραμονής του Πουλόπουλου στο ενεργητικό της MINOS του απονεμήθηκαν 11 χρυσοί δίσκοι, κάποιοι εκ των οποίων έγιναν στη συνέχεια και πλατινένιοι.

Ο Πουλόπουλος εκτός δισκογραφίας

Το 1990, ο Πουλόπουλος εντάχθηκε στο ενεργητικό της Polygram και από εκεί κυκλοφόρησε δύο προσωπικούς δίσκους το 1991 και το 1992 αντίστοιχα. Μετά από μια πενταετή περίοδο οικειοθελούς αποχής από την δισκογραφία, κατά τη διάρκεια της οποίας συνέχισε να εμφανίζεται σε μεγάλα κέντρα, ο Πουλόπουλος επέστρεψε μετά από 22 χρόνια στη LYRA με τον δίσκο "Του τραγουδιού το βλέμμα", ο οποίος κυκλοφόρησε το 1997 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. 

Στον εν λόγω δίσκο ο Πουλόπουλος επανεκτέλεσε δύο παλαιότερες συνθέσεις του, τα "Πάλι απόψε μεθυσμένος" και "Αφού μου 'φυγες εσύ", τραγούδια τα οποία είχαν αρχικά ακουστεί σε δύο ερωτικές ταινίες του Όμηρου Ευστρατιάδη στις αρχές της δεκαετίας του '70, χωρίς, όμως, ποτέ να δισκογραφηθούν. Επίσης, με αφορμή το συγκεκριμένο δίσκο, μετά από χρόνια έντονης αντίθεσης, γύρισε και τα πρώτα του βίντεο κλιπ για τα τραγούδια "Θα 'ρθω ξανά" και "Της είπα πόσα". 

Το 1998, κυκλοφόρησε η μοναδική δισκογραφημένη ζωντανή ηχογράφηση του Πουλόπουλου με υλικό από τις τότε εμφανίσεις του στην Πύλη Αξιού με τίτλο "Ζωντανή επαφή". Το 1999, κυκλοφόρησε ο τελευταίος του προσωπικός δίσκος με τίτλο "Στα όνειρά μου περπατώ", με τον οποίο ο μεγάλος ερμηνευτής αποφάσισε να απομακρυνθεί οριστικά από τα μουσικά δρώμενα, βάζοντας τέλος τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις όσο και στη δισκογραφική του πορεία, καθώς, όπως είχε δηλώσει επανειλημμένα σε συνεντεύξεις του, αφενός το τραγούδι και η νύχτα είχαν πια ευτελιστεί και αφετέρου ήθελε να αποχωρήσει από το τραγούδι "ως στρατηγός και όχι ως λοχίας".     

Προσωπική ζωή

Ο Γιάννης Πουλόπουλος σπάνια έδινε συνεντεύξεις και καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του προσπαθούσε να διατηρεί την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Το 1983 γνώρισε τη μέλλουσα γυναίκα του, Μπέττυ Κοκκινάκη, με την οποία παντρεύτηκε το 1985 και στις 15 Μαΐου 1991 απέκτησαν μια κόρη, την Αλεξάνδρα (Άντα). Στα χρόνια που ακολούθησαν την απομάκρυνσή του από το τραγούδι ζούσε με την οικογένειά του στη Βουλιαγμένη και αργότερα στη Κηφισιά και απείχε, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, από κάθε είδους δημόσιες εμφανίσεις.

Επιπλέον, υπήρξε ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου "Ουράνιο Τόξο" στην Άνοιξη Αττικής, το οποίο καταστράφηκε από τον ενοικιαστή του οποίου είχε νοικιάσει το ξενοδοχείο ο Πουλόπουλος το 1999 και είχαν μία πολυετή μάχη στα Ελληνικά Δικαστήρια.

Αυτή η μεγάλη περιπέτεια που πλήγωσε την οικογένεια του Γιάννη Πουλόπουλου, έκανε τη κόρη του Άντα μαζί με τη σύζυγο του Μπέττυ να «πεισμώσουν» και να δημιουργήσουν τουριστικά καταλύματα ασχολούμενες αποκλειστικά με τις τουριστικές επιχειρήσεις. Η κόρη του Άντα , πτυχιούχος Νομικής, θεωρείται πλέον ο «εγκέφαλος» της οικογένειας, αφού κατάφερε αφενός να βγάλει την οικογένεια από τις περιπέτειες , αφετέρου να δημιουργήσει τις επιχειρήσεις αυτές μαζί με τη μητέρα της. Ο Γιάννης Πουλόπουλος χαριτολογώντας έλεγε ότι με την Άντα είναι «λες και έχω 3 γιους» καθώς όσοι τη γνωρίζουν εκμυστηρεύονται ότι πάρει το σκληρό και δυναμικό χαρακτήρα του Γιάννη.

Άλλες πνευματικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες

Πέραν της πορείας του στο πεντάγραμμο, ο Πουλόπουλος είχε κυκλοφορήσει και δύο ποιητικές συλλογές, το "Τετράδιο" (1971) και το "Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας" (1983), και είχε, επίσης, ασχοληθεί με τη ζωγραφική και τη χαλκογραφία, έχοντας αποκτήσει μερικές σχετικές γνώσεις από τον φίλο του, τραγουδιστή και ζωγράφο, Σταύρο Πασπαράκη.

Υγεία - Θάνατος

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας με κυριότερο το γλαύκωμα, το οποίο του είχε στερήσει μεγάλο μέρος της όρασής του, ενώ το 2017 είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση αγγειοπλαστικής εξαιτίας καρδιολογικού προβλήματος που του είχε παρουσιαστεί.   

Ο Γιάννης Πουλόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 23 Αυγούστου 2020 σε ηλικία 79 ετών, όταν τον πρόδωσε η καρδιά του κατά τη διάρκεια νοσηλείας του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου "Αττικόν" εξαιτίας του μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου, ασθένεια στο αίμα(καρκίνος) και κηδεύτηκε στο Δημοτικό Κοιμητήριο Κηφισιάς.  

Ο χώρος ταφής του, δόθηκε επ´αόριστον ως «τιμής ένεκεν» από το Ελληνικό Δημόσιο και το Δήμο Κηφισιάς, για τη πολυετή του προσφορά στο χώρο του Πολιτισμού και των Τεχνών.

ΠΗΓΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 Ο Πόρος είναι νησί του Σαρωνικού Κόλπου. Βρίσκεται κοντά στην Αργολίδα και η αρχαία ονομασία του ήταν Καλαυρία Έχει 3.261 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή 2021 (με την απογραφή του 2011 είχε 3.993 που αποτελούν ομώνυμο δήμο. 

Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την ακτή Πελοποννήσου και το απέναντι χωριό Γαλατάς της Τροιζηνίας. 

Είναι γνωστός, μεταξύ άλλων, για το σπουδαίο λεμονοδάσος που βρίσκεται στην παραπάνω ακτή, ενώ είναι δημοφιλής σαν τόπος μικρών αποδράσεων για τους κατοίκους του λεκανοπεδίου Αττικής

Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο νησιά, τη Σφαιρία και την Καλαυρία, τα οποία χωρίζει ένα πολύ μικρό κανάλι θάλασσας αμέσως μετά τον Ναύσταθμο (Προγυμναστήριο)

Η Καλαυρία είναι ιζηματογενής και κυριαρχείται από ασβεστολιθικά και σχιστολιθικά πετρώματα. Η Σφαιρία είναι ηφαιστειογενούς προελεύσεως και ανεδύθη από έκρηξη του ηφαιστείου των Μεθάνων, η δε πόλη του Πόρου είναι κτισμένη ακριβώς επάνω σε έναν μικρό θολωτό κρατήρα.

Το ιστορικό ρολόι, δωρεά του έμπορου και βουλευτή Ιωάννη Παπαδόπουλου, υψηλά στον λόφο της Σφαιρίας, στο κέντρο του Πόρου, αποτελεί σήμα κατατεθέν του νησιού. 

Στο νοτιοανατολικό μέρος της Καλαυρίας, βρίσκεται η ιστορική Μονή Καλαυρίας, ή Μονή Ζωοδόχου Πηγής Πόρου, που κτίσθηκε το 1713.

Ναύσταθμος Πόρου

Μετά την Επανάσταση του 1821, στον Πόρο δημιουργήθηκε ο πρώτος Ναύσταθμος του Πολεμικού Ναυτικού. Στις εγκαταστάσεις αυτές σήμερα φιλοξενείται το Κέντρο Νεοσυλλέκτων του Πολεμικού Ναυτικού (Προγυμναστήριο). Στον Ναύσταθμο του Πόρου παροπλίστηκε, για αρκετά έτη, το εύδρομο "Γεώργιος Αβέρωφ", πριν μεταφερθεί στον όρμο του Φαλήρου

Κινηματογραφία

Ο Πόρος φιλοξένησε αρκετές ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, όπως π.χ. η ταινία με τον μεγάλο Έλληνα κωμικό Θανάση Βέγγο «Τύφλα να' χει ο Μάρλον Μπράντο», τμήμα της ταινίας "Η Αλίκη στο Ναυτικό" κ.α.

Ιστορία

Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι ο Πόρος κατοικείται από την Εποχή του Ορείχαλκου. Οι τάφοι στο νησί χρονολογούνται από τη Μυκηναϊκή Περίοδο και τα ανθρώπινα κτίσματα υπάρχουν σε αυτό τουλάχιστον από το 1000 π.Χ.

Αρχαιότητα

Στην αρχαία πόλη της Καλαυρίας, στην κορυφή του λόφου, μετά από ανασκαφές του 1894 βρέθηκαν ερείπια ναού αφιερωμένου στον θεό Ποσειδώνα, τα οποία είναι ακόμα προσβάσιμα. Εδώ, το 322 π.Χ., ο μεγάλος ρήτορας Δημοσθένης, δηλητηριάστηκε με κώνειο, αφού διέφυγε τη σύλληψη από τον κυβερνήτη της Μακεδονίας Αντίπατρο[8]. Επίσης, στη βόρεια παραλία της Καλαυρίας (Βαγιονιά), βρέθηκε καταποντισμένο μέσα στη θάλασσα το αρχαίο λιμάνι.

Αρχαίοι ιστορικοί ισχυρίζονται, μεταξύ αυτών και ο Στράβωνας, ότι ο Πόρος ήταν μέρος μίας Αμφικτυονίας στην Αρχαϊκή Περίοδο, δηλαδή μιας συμμαχίας με την πόλη της Αθήνας, του Πόρου, της Αίγινας, της Επιδαύρου, της Ερμιόνης, της Τροιζήνας, του Ναυπλίου, του Ορχομενού και των Πρασιών. Ωστόσο, αποδείξεις δεν υπάρχουν και γι' αυτό σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν ότι η Αμφικτυονία είναι μία ελληνική εφεύρεση.

Μία τεράστια γιορτή, απεικονισμένη επάνω σε μια πλάκα, που δείχνει τον εορτασμό της αναβίωσης της Συμμαχίας της Καλαυρίας, η οποία χρονολογείται στην Ελληνιστική Περίοδο, βρέθηκε στα ερείπια του ασύλου στην Καλαυρία.

Μεσαίωνας και νεώτερα χρόνια

Στη Βυζαντινή περίοδο στον Πόρο και τα υπόλοιπα νησιά έκαναν επιδρομές πειρατές, ενώ την περίοδο της τουρκοκρατίας το νησί παρέμεινε ανεξάρτητο. Συνείσφερε σημαντικά στον αγώνα για την ανεξαρτησία, κατά την Επανάσταση του 1821, με έμψυχο υλικό, καράβια, χρήματα και αρχηγούς τους αδελφούς Χριστοδούλου, Γεώργιο Κριεζή και Γεώργιο Μερτίκα. Στον Πόρο πέθανε και τάφηκε - στα 1832-32 - ο Οπλαρχηγός των Μεσογείων Αττικής Γιάννης Ντάβαρης

Ο πληθυσμός του Πόρου από το 1879 μέχρι και το 1951 γνώρισε μεγάλη μείωση. Από το 1961 μέχρι και σήμερα ο πληθυσμός του έχει παρουσιάζει διακυμάνσεις με πτωτικές τάσεις. Ο Πόρος κατέγραψε τον μεγαλύτερο πληθυσμό του το 1861 (6.682) και τον μικρότερο το 2021 (3.261). Η μεγαλύτερη αύξηση του πληθυσμού έγινε το 1928 (53,4%) και η μικρότερη το 1896 (1,7%). Η μεγαλύτερη μείωση του πληθυσμού έγινε το 1951 (26,4%) και η μικρότερη το 1971 (3,6%).

Τα σπουδαιότερα αξιοθέατα του νησιού είναι:

Όλη η πόλη του Πόρου, η οποία είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στις πλαγιές ενός λόφου και έχει χαρακτηριστεί από το 1993 παραδοσιακός οικισμός. 69 από τα νεοκλασικά της οικοδομήματα έχουν κηρυχθεί διατηρητέα κτίρια 

Το αρχαιολογικό μουσείο, στην πλατεία Κορυζή, το οποίο φιλοξενεί ευρήματα από τον ναό του Ποσειδώνα, την αρχαία Τροιζήνα και από άλλα κοντινά αρχαιολογικά μέρη.

Στο βόρειο μέρος του νησιού βρίσκονται τα ερείπια του ναού του Ποσειδώνα, το οποίο ήταν το κέντρο της Αμφικτυονίας της Καλαυρίας. 

Η ακριβής χρονολογία κατασκευής του δεν είναι γνωστή, αν και ερευνητές εκτιμούν πως κατασκευάστηκε γύρω στο 520 π.Χ.. Οι διαστάσεις του ναού, ο οποίος έχει Δωρικό ρυθμό, είναι 27.4 x 14.4 μ. Τον στηρίζουν 6 κολώνες κατά πλάτος και 12 κολώνες κατά μήκος.

Παραλίες

Ασκέλι. Η πιο κοσμοπολίτικη παραλία του νησιού και η μεγαλύτερη σε έκταση και προσέλευση. Αμμώδης, οργανωμένη με πολλά εστιατόρια και ξενοδοχεία τριγύρω. Απόσταση από το κέντρο 2 χλμ. Εύκολη πρόσβαση και από τα σκάφη για αγκυροβόλιο

Νεώρειο. Η δεύτερη μεγαλύτερη παραλία του νησιού. Αμμώδης, χωρισμένη σε αρκετά κομμάτια, κάποια οργανωμένα και κάποια όχι. Το αγκυροβόλιο επιτρέπεται

Λιμανάκι της αγάπης. Από τις πιο διάσημες εναλλακτικές παραλίες της δεκαετίας του 70 το λιμανάκι της αγάπης έχει φιλοξενήσει πλήθος ξένων και Ελλήνων κολυμβητών. Ένα γραφικό κολπάκι βουτηγμένο κυριολεκτικά μέσα στα πεύκα με τιρκουάζ νερά, ομπρέλες και ξαπλώστρες

Ρώσικος Ναύσταθμος. Όσοι έχουν σκάφος και έχουν ταξιδέψει στον Πόρο, γνωρίζουν τον Ρώσικο. Βγαλμένος μέσα από την ιστορία με φόντο τα ερείπια του ρωσικού ναυστάθμου (εξ' ου και το όνομα) με τιρκουαζ νερά και πλήθος μικρών κολπίσκων

Πλαζ. Ακριβώς στο γεφυράκι που ενώνει Καλαυρία και Σφαιρία είναι άλλη μία οργανωμένη παραλία του νησιού με ήσυχα και καθαρά νερά. Σε απόσταση μόλις 700 μέτρων από το κέντρο της πόλης, ιδανική για οικογένειες

ΠΗΓΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 Ο Α’ Αντιπρόεδρος της Βουλής ευχαρίστησε τον Υπ. Πολιτικής Προστασίας & Κλιματικής Κρίσης για την άμεση ανταπόκριση του μηχανισμού για την πυρκαγιά στο φράγμα Μπραμιανών.

Την ανάγκη παραμονής και επιφυλακής των επίγειων και εναέριων  δυνάμεων της Πυροσβεστικής στην περιοχή του φράγματος των Μπραμιανών Λασιθίου για τον πλήρη έλεγχο της αγροτοδασικής πυρκαγιάς υπογράμμισε ο κ. Γιάννης Πλακιωτάκης από το βήμα της Ολομέλειας του κοινοβουλίου.

Ο Α’ Αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλευτής Λασιθίου απευθυνόμενος στον Υπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Ευάγγελο Τουρνά τον ευχαρίστησε για την άμεση ανταπόκριση του μηχανισμού ενώ τον κάλεσε να μεταφέρει ευχαριστίες σε όλα τα στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος που μάχονται για την κατάσβεση της πυρκαγιάς.

“Το μεσημέρι στο Λασίθι ξέσπασε φωτιά υπό δύσκολες συνθήκες. Υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση του Πυροσβεστικού Σώματος με επίγειες και εναέριες δυνάμεις των οποίων η συμβολή είναι καθοριστική. Ελπίζω πολύ σύντομα να έχουμε τον πλήρη έλεγχο” ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Πλακιωτάκης. Από την πλευρά του ο κ. Τουρνάς σημείωσε ότι ο μηχανισμός της Πολιτικής Προστασίας βρίσκεται διαρκώς σε ετοιμότητα  

Να σημειωθεί ότι για την αντιμετώπιση της φωτιάς σε αγροτοδασική έκταση κοντά στο φράγμα Μπραμιανών έχει στηθεί μεγάλη επιχείρηση στην οποία συμμετέχουν 49 πυροσβέστες, 2 ομάδες πεζοπόρων τμημάτων της 3ης ΕΜΟΔΕ, 13 οχήματα και υδροφόρες της Περιφέρειας. Από αέρος επιχειρούν διαρκώς 2 ελικόπτερα.

 Την Τρίτη στον Δημοτικό Κήπο η τελετή απονομής των βραβείων στον διαγωνισμό «Πρασινίζουμε τον κήπο ή το μπαλκόνι μας, συμβάλλοντας στον καλλωπισμό της πόλης και των οικισμών»

Την Τρίτη, 7 Ιουλίου 2026, 19:15 θα πραγματοποιηθεί στον Δημοτικό Κήπο Ρεθύμνου η εκδήλωση απονομής των βραβείων του διαγωνισμού «Πρασινίζουμε τον κήπο ή το μπαλκόνι μας, συμβάλλοντας στον καλλωπισμό της πόλης και των οικισμών».

 Με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε το πρόγραμμα των συναυλιών του «δέκατου» Φεστιβάλ Πλατείας.

Έχουμε την βαθιά πεποίθηση ότι οι σπουδαίοι καλλιτέχνες που θα μας ψυχαγωγήσουν τις τρεις νύχτες του δροσερού Αυγούστου της Νεάπολης, εξυπηρετούν πλήρως τον επετειακό χαρακτήρα της γιορτής μας και καλύπτουν όλη την μέχρι σήμερα θεματολογία της.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος προσπαθήσαμε να κάνουμε κάποια από τα όνειρά μας, ως ακροατές, πραγματικότητα. Ελπίζουμε και τα δικά σας.

10ο  Φεστιβάλ Πλατείας στην Νεάπολη