Ο Στυλιανός Αλεξίου Και Η Πολύτιμη Κληρονομιά Του

http://www.biblionet.gr

Μία πολυεδρική μελέτη απόσταγμα σοφίας, πολύπλευρης γνώσης σε διαφορετικά πεδία και γνωστικά αντικείμενα, βαρύνουσα κατάθεση στη συλλογική αυτογνωσία, που αναδεικνύει το καίριο, το διαχρονικό και το ουσιώδες, απορρίπτοντας τις τεχνικές φιλολογικής εξειδίκευσης που συνήθως μπαίνουν στις λεπτομέρειες και χάνουν ή υποβαθμίζουν το πρωτεύον, είναι το βιβλίο-σταθμός στη μελέτη του ελληνικού πολιτισμού Ελληνική λογοτεχνία από τον Ομηρο στον 2οό αιώνα του Στυλιανού Αλεξίου, εκδόσεις Στιγμή.

Ο συγγραφέας εκτός από τα λογοτεχνικά κείμενα, τουλάχιστον για την αρχαιοελληνική περίοδο και τη βυζαντινή, αναλύει επιτυχώς ακόμα και τα φιλοσοφικά κείμενα, πραγματοποιώντας σημαντικότατες επισημάνσεις, που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια του ειδικού της λογοτεχνίας.

Ο μελετητής ξεκαθαρίζει εξαρχής πως η μέθοδος εργασίας του είναι τι λένε τα ίδια τα έργα των συγγραφέων και όχι «οι θεωρίες ανάλυσης και λογοτεχνικής κριτικής, που έρχονται και παρέρχονται στην εποχή μας, όπως οι μόδες, και κρατήθηκαν μακριά από την οπτική της παρούσης μελέτης».

Ο τόμος «αφιερώνεται στη μνήμη του Γιώργου Σεφέρη, που γνώρισε και εκτίμησε την ελληνική λογοτεχνία τριάντα αιώνων στο σύνολό της».

Ταυτόχρονα, με άξονα τη διαχρονική χρήση της ελληνικής γλώσσας στον γραπτό και προφορικό λόγο από τον 8ο αιώνα π.Χ. έως σήμερα, η οποία αποτελεί το πολυεπίπεδο και συνθετικό ζωντανό πνευματικό σώμα ενός λαού, ο Στυλιανός Αλεξίου λύνει σοφά το σχήμα «συνέχειας» ή «ασυνέχειας», αφού πέρα από οποιοδήποτε ιδεολόγημα υπάρχει ένα κορυφαίο κριτήριο αποτίμησης της λογοτεχνικής και ευρύτερης πνευματικής δημιουργίας του ελληνικού λαού.

Πολύ περισσότερο μάλιστα, όπως τονίζει ο ίδιος χαρακτηριστικά, που, «αντίθετα από τις λατινογενείς γλώσσες, τα νέα ελληνικά διατήρησαν την ίδια κλίση των ονομάτων και των ρημάτων, τη μονολεκτική μέση και παθητική φωνή, τα τρία γένη, και χιλιάδες αρχαίες λέξεις και τύπους, κυρίως της κοινής των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Η προφορά άλλαξε , αλλά όσοι κάνουν λόγο για "νεοελληνική προφορά", αγνοούν ότι μ' αυτή διάβαζαν και μ' αυτή δίδαξαν στη Δύση τα αρχαία ελληνικά οι Βυζαντινοί».

Στο ακρογωνιαίο θεμέλιο της γλώσσας ο Στυλιανός Αλεξίου προσθέτει τη συνέχεια της παιδείας , όντας βαθύς γνώστης ο ίδιος το βυζαντινού και μεταβυζαντινού πολιτισμού, επισημαίνει στον Πρόλογο και επιχειρηματολογεί, μέσω της ανάλυσης των έργων αργότερα, πως «επί χίλια χρόνια διατηρήθηκε, αποκλειστικά στον ελληνικό και βυζαντινό χώρο, ο πλούτος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, με αγάπη και μόχθο».

Αντιτιθέμενος στην «αμφισβήτηση της ελληνικής συνέχειας» με το γνωστό επιχείρημα πως το Βυζάντιο δήθεν ήταν κράτος ισοτίμως πολυεθνικό, και ότι ο όρος Ρωμαίοι εδήλωνε όλους τους ορθοδόξους λαούς της Βαλκανικής , ο μελετητής θεωρεί πως οφείλεται στην άγνοια του γεγονότος «ότι όχι μόνον οι δυτικοί λαοί, αλλά και οι Βούλγαροι του Μεσαίωνα ονόμαζαν Γραικούς τους Βυζαντινούς (ΓΡΕΚ)».

Μάλιστα πραγματοποιεί μία καίρια επισήμανση για τα σημερινά τεκταινόμενα στον πνευματικό χώρο και στα εκφραζόμενα ρεύματα σκέψης που κυριαρχούν στην «ασυνέχεια» και στο μεταμοντέρνο, πως «όσοι μιλούν για μεγάλες τομές στην Ιστορία της Ελλάδας στο παρελθόν, δεν αντιλαμβάνονται ότι η μεγάλη τομή γίνεται σήμερα».

Ως προς τον τρόπο παρουσίασης της τεράστιας παραγωγής λόγου τριάντα χρόνων της ελληνικής δημιουργίας με κριτήριο τη λιτότητα, τη συντομία και την κριτική σύνθεση, αναφέρεται μόνο στους κορυφαίους δημιουργούς και στα αντιπροσωπευτικά έργα, ενώ οι συγγραφείς εξετάζονται ως πρόσωπα σχετιζόμενα με το ιστορικό και κοινωνικό τους περιβάλλον.

Εκπλήσσει η κριτική άποψη με ουσιαστικά επιχειρήματα που επιχειρεί ο Στυλιανός Αλεξίου πάνω σε κείμενα λογοτεχνικά και φιλοσοφικά της αρχαιότητας, δημιουργώντας ένα υπόδειγμα προσέγγισης μακριά από στειρότητες φιλολογικών, τεχνικών στοιχείων που υποβαθμίζουν το αξιακό υπόβαθρο και την πραγματική ομορφιά των έργων.

Ο ίδιος θεωρεί ότι στην ελληνιστική περίοδο στους χριστιανικούς και βυζαντινούς χρόνους δημιουργήθηκαν «αξιόλογα έργα, συχνά υποτιμημένα στο παρελθόν».

Ειδικώς για το Βυζάντιο εκτιμά πως η κύρια δημιουργία, που είναι η ηρωική ποίηση και έχει χρονολογηθεί από τον Η.G. Beck στη μέση βυζαντινή περίοδο, ο Διγενής Ακρίτας, ο Αρμούρης, ο Ανδρόνικος κ.λ.π. «έχουν εκτιμηθεί κυρίως από νεοελληνιστές, Ελληνες και ξένους, δυστυχώς όχι ακόμη από ειδικούς της "λογίας" βυζαντινής γραμματείας».

Για τις μεταβατικές περιόδους από τη μια εποχή στην άλλη, ιδιαίτερα όμως για την αμφισβήτηση της πολύπλευρης πολιτιστικής προσφοράς του Βυζαντίου καθώς και την αμφισβήτηση της σχέσης μεταξύ του Βυζαντίου με την αρχαία και νεότερη Ελλάδα με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, που αντλεί από την πλούσια και κατασταλαγμένη γνώση του, την κριτική και συνθετική του ικανότητα, επικεντρωμένος πάντα στα κείμενα, αποδεικνύει τη βαθύτερη και πολυδιάστατη σχέση αυτής της περιόδου, σε συνάρτηση μάλιστα με τη δημιουργία της Δύσης, όταν η τελευταία αναδύεται ως πνευματική οντότητα.

Εξαιρετική είναι η παρουσίαση των έργων της Κρητικής Λογοτεχνίας του 16ου και 17ου αιώνων, αφού υπήρξε από τους πρωτοπόρους μελετητές διεθνώς, ανοίγοντας δρόμο σε νεότερους φιλολόγους, αναφέροντας πως ο Ερωτόκριτος και το Κρητικό Θέατρο «έχουν διεθνώς αναγνωρισθεί ως μεγάλες δημιουργίες, και έχουν πάρει ισάξια τη θέση τους δίπλα στις άλλες ευρωπαϊκές λογοτεχνίες της Αναγέννησης, του Μανιερισμού και του Barock».

Πολυσήμαντη είναι και η παρουσίαση, μέσα στο πολιτισμικό περιβάλλον της εποχής, της Κυπριακής Λογοτεχνίας ως τμήματος της συνολικότερης λογοτεχνικής δημιουργίας του Ελληνισμού, καθώς επίσης και του δημοτικού τραγουδιού.

Φτάνοντας στη νεότερη λογοτεχνική παραγωγή προβάλλει ως κορυφαίο ποιητή τον Διονύσιο Σολωμό -άλλωστε η μελέτη του Αλεξίου για το έργο του συγκεκριμένου ποιητή είναι μνημειακή- τονίζοντας εμφαντικά ότι «ο Σολωμός θεωρείται σήμερα μία από τις κορυφαίες μορφές του 19ου αιώνα, ποιητής ιδεών, αλλά και πρόδρομος του "πεζού ποιήματος" και εν μέρει της "καθαρής ποίησης"».

Στο ίδιο ύψος τοποθετεί τον Κωνσταντίνο Καβάφη «με την απλή και βαθιά φιλοσοφία της καθημερινής ζωής και της ελληνικής ιστορίας· έχει τοποθετηθεί σήμερα πλάι στους κορυφαίους ποιητές του 20ού αιώνα, τον Rilke, τον Valery, τον Eliot».

Στους μεγάλους ποιητές συμπεριλαμβάνει τον Κάλβο, το Σικελιανό, τον Παλαμά, τον Καρυωτάκη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο, ενώ στους πεζογράφους εκτός από τον Μακρυγιάννη, αποκαθιστά ως μεγάλους δημιουργούς τον πολύπλευρο και προφητικό Καζαντζάκη (και ως ποιητή), τον Παπαδιαμάντη, τους οποίους είχε υποβαθμίσει ο Δημαράς, αναφέρεται στην αξία του Βιζυηνού, του Κονδυλάκη και του Πρεβελάκη.

Προβάλλει τον πρωτοπόρο Δημοσθένη Βουτυρά: «ο σημαντικότερος, πλάι στον Παπαδιαμάντη, διηγηματογράφος των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα», επίσης υποβαθμισμένο κυρίως από τον Δημαρά αλλά και κριτικούς της γενιάς του.

Ο Αλεξίου, στο τέλος, πραγματοποιεί αποτίμηση της πολιτισμικής προσφοράς της Ελλάδας σε παγκόσμιο επίπεδο, εκτιμώντας πως «η νεότερη Ελλάδα, σε προφανή επαφή με το παρελθόν και προς τα ρεύματα της δυτικής Ευρώπης, συνέβαλε, με τους ποιητές και τους συγγραφείς της, κυρίως με τον Καβάφη και τον Καζαντζάκη, στην παγκόσμια λογοτεχνία και σκέψη. Το ίδιο ισχύει για τη μουσική: η Μαρία Κάλας, όπως γενικά αναγνωρίζεται, ανανέωσε τους εκφραστικούς τρόπους της ιταλικής όπερας. Ο Σκαλκώτας απέκτησε επίσης διεθνή φήμη, ενώ, σωστότερα ίσως, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις και άλλοι επέλεξαν να μείνουν περισσότερο κοντά στον τόπο και στον λαό τους, και ανέβασαν ψηλά το τραγούδι». Αποτιμά ακόμα τη μεγάλη προσφορά στον κινηματογράφο διεθνώς του Αγγελόπουλου, του Γαβρά και του Κακογιάννη, καταλήγοντας πως «αν κάποτε ξεπεραστεί η πολιτική κακοδαιμονία, το μέλλον θα είναι και από πνευματική άποψη καλύτερο».

Για την Ελλάδα ο Αλεξίου με τόλμη και πόνο ασκεί και πολιτική κριτική.

Συγκεκριμένα, αναφερόμενος στην ποίηση του Ρίτσου και στη στράτευσή του στην Αριστερά σε συνδυασμό με τις δύσκολες συνθήκες της εποχής, τονίζει με διεισδυτικότητα πολιτικού και πνευματικού αναλυτή: «Η Αριστερά, παγιδευμένη από τη βρετανική πολιτική, παρασύρθηκε στην ένοπλη σύγκρουση, με αποτέλεσμα την παλινόρθωση του βασιλικού πολιτεύματος, της καθαρεύουσας στην εκπαίδευση και κάθε είδους σκοταδισμού στην κοινωνική ζωή . Περιέργως, από κορυφαίο ηγέτη της Αριστεράς ελέχθη το "Ευτυχώς ηττηθήκαμε"» (!) -αναφέρεται στον Λεωνίδα Κύρκο- και συνεχίζει: «Ωστόσο σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι στην πραγματικότητα δεν θα ήταν δυστύχημα για την Ελλάδα αν περνούσε ένα διάστημα χωρίς προεκλογικές "νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων", εμπρησμούς δασών, ψηφοθηρία, χαριστικούς διορισμούς υπεράριθμων υπαλλήλων, "έργα" τύπου Αχελώου, τεράστια δάνεια από το εξωτερικό, διάλυση των πανεπιστημίων και των σχολείων, ερήμωση των χωριών, ληστείες, βόμβες και ιδιωτικά κανάλια τηλεόρασης. Πιθανώς η Αριστερά θα είχε χειρισθεί καλύτερα τα θέματα της Κύπρου και των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Αυτά δικαιώνουν ακόμη και σήμερα τις πολιτικές επιλογές του Ρίτσου και άλλων συγγραφέων της Αριστεράς»

Εργογραφία

Κριτικές εκδόσεις-μελέτες: "Ερωτόκριτος" (μεγάλη έκδοση: Ερμής, 1980), "Ερωτόκριτος" (μικρή έκδοση: Ερμής, 1985), "Βασίλειος Διγενής Ακρίτας Εσκοριάλ" (Ερμής, 1985), "Η Κρητική λογοτεχνία και η εποχή της. Μελέτη φιλολογική και ιστορική" (Στιγμή, 1995), "Δημώδη βυζαντινά" (Στιγμή 1997), "Κρητικά φιλολογικά" (Στιγμή, 1999), "Δ. Σολωμού, Η γυναίκα της Ζάκυθος" (Ιδεόγραμμα, 2005), "Βασίλειος Διγενής Ακρίτης και τα άσματα του Αρμούρη και του Υιού του Ανδρονίκου" (Εστία, 2006), "Δ. Σολωμού, Ποιήματα και πεζά" (Στιγμή, 2007).

Αρχαιολογικά: "Υστερομινωικοί τάφοι Λιμένος Κνωσσού" (Βιβλιοθήκη της Αρχαιολογικής Εταιρείας, 1967), "Μινωικός Πολιτισμός" (Ηράκλειο, 1969), "Μινωικά και Ελληνικά" (Στιγμή, 2002), "The Early Minoan Tombs of Lebena" (σε συνεργασία με τον P. Warren, P. Aström, Förlag, Savedalen (Sweden) 2004).

Πρόσφατες εκδόσεις (πηγή: ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ):

Μινωικά και Ελληνικά. Αθήνα, Στιγμή, 2002. Σελ.: 210.

Δάφνη. Αθήνα, Ergo, 2001. Σελ.: 402.

Κρητικά φιλολογικά. Αθήνα, Στιγμή, 1999. Σελ.: 410.

Δημώδη βυζαντινά. Αθήνα, Στιγμή, 1997. Σελ.: 222.

Σολωμικά. Αθήνα, Στιγμή, 1994. Σελ.: 92.

Η αποκατάστασις του ναού του Αγίου Μάρκου του Χάνδακος. Ηράκλειο Κρήτης , Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών, 1958. Σελ.: 23.

Ο μινωικός πολιτισμός. Ηράκλειο Κρήτης , Β. Κουβίδης,

Η Διαθήκη του Ρεθυμνιώτη γιατρού Τρανταλλίδη

Στη δεκαετία του 1950 ανοίχτηκε η διαθήκη του Ρεθυμνιώτη γιατρού Τρανταλλίδη, ο οποίος κατείχε μεταξύ άλλων δύο μεγάλα ακίνητα που βρίσκονται στην πόλη του Ηρακλείου (στην Ιδομενέως και τη Μιλάτου) και την επίμαχη έκταση των 1.500 στρεμμάτων που βρίσκεται νοτιοδυτικά του δήμου Ηρακλείου και συνορεύει με τη ρίζα του Γιούχτα, τον Άγιο Βλάσση και την περιοχή Κουτσουναριά. 



Ο αείμνηστος Τρανταλλίδης θέλησε με τη διαθήκη του να κάνει πράξη το μεγάλο του όνειρο για τη δημιουργία ενός μεγάλου δημοτικού νοσοκομείου στο Ρέθυμνο, που θα γινόταν πράξη με την εκποίηση της περιουσίας του. 

Φρόντισε μάλιστα να θέσει την επιθυμία του αυτή ως όρο απαράβατο της διαθήκης του που όριζε ότι, προϋπόθεση για την πώληση της ιδιοκτησίας του είναι τα χρήματα να διατεθούν για την ανέγερση του δημοτικού νοσοκομείου.

Διαχειριστές της διαθήκης είχαν οριστεί, μετά από προσωπική επιθυμία του Τρανταλλίδη, ο εκάστοτε δήμαρχος Ρεθύμνου και ένας δικηγόρος συγγενής του
 (ο οποίος μετά από κάποια χρόνια απεβίωσε) που αποτελούσαν και τους εκπροσώπους του νομικού προσώπου του δημοτικού νοσοκομείου που συστάθηκε, με σκοπό να εφαρμόσουν την τελευταία επιθυμία του διαθέτη.

Τα χρόνια περνούσαν, η ιδιοκτησία του Τρανταλλίδη παρέμενε ανέγγιχτη και η διαθήκη του ανεκτέλεστη. Σιγά-σιγά η έκταση των 1.500 στρεμμάτων άρχισε να καταλαμβάνεται από καταπατητές, οι οποίοι έχτιζαν τα σπίτια τους, μεγάλωναν τις οικογένειές τους και οριοθετούσαν τις καλλιέργειές τους.

Η κατάσταση αυτή άρχισε να παγιοποιείται έως το 1983, όταν ψηφίζεται ο νόμος για το ΕΣΥ βάσει του οποίου καταργούνται τα δημοτικά νοσοκομεία.





Η ΔΙΑΘΗΚΗ

Εν Ηρακλείω τη 10 δεκάτη του μηνός Νοεμβρίου 1946 ημέρα της εβδομάδος Κυριακή ο κάτωθι υπογεγραμμένος ιατρός Τρανταλίδης Γεώρ. του Σπυρίδωνος θεωρώ επισφαλή την ζωήν μου λόγω της ασθενείας μου δια τούτο επιθυμώ όπως η περιουσία μου κινητή και ακίνητος και κειμένη εις τον Νομόν Ηρακλείου διατεθή υπερ του Δημοτικού Νοσοκομείου Ρεθύμνης και ιδρύση χειρουργικήν κλινικήν με την ονομασίαν Κλινική “Γεώργιος Σπ. Τρανταλίδης” 

2ον μετά θάνατόν μου την επικαρπίαν της εν λόγω περιουσίας θέλω να διατεθή μετά θάνατον ως εξής: 

3ον) Η επικαρπία της Κλινικής μου κειμένης παρά τον Αγιον Τίτον διατεθή υπέρ της αδελφής μου Ευανθίας Σηφάκη το γένος Τρανταλίδη …Μετά την λήξιν των προθεσμιών ορίζω ολόκληρος η περιουσία που ευρίσκεται εις τον Νομόν Ηρακλείου να περιέρχεται εις το δημοτικό Νοσοκομείο Ρεθύμνης. - Ενα έκαστο τμήμα κενούμενο να περιέρχεται εις το Νοσοκομείον Ρεθύμνης. Προς τούτο ορίζω εκτελεστάς ... Ο Διαθέτης Γεώρ. Τρανταλίδης”.