Τα Περβολάκια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχουν 40 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 200 μέτρων.

Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Pervolachia, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρονται δύο χωριά, τα Pervolachia Appano και τα Pervolachia Chiera, με 76 και 105 κατοίκους αντίστοιχα. 

O Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό Pervolachia. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, αναφέρεται ως Περβολάκια με αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό, με 20 οικογένειες.

Το 1881 ανήκε στον δήμο Πανεθύμου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 89 χριστιανούς και 11 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 177 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Μυθήμνης

 Ο Καζαντζάκης το 1940 είχε φύγει μαζί με την «Ελένη του» για το πέτρινο σπίτι στην Αίγινα. «Όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί στην Αθήνα ο Καζαντζάκης και η Ελένη ήξεραν ότι θα έρθουν άγριες εποχές. 

Είχαν κρατήσει λάδι κι όταν τα παιδιά τους χτυπούσαν την πόρτα ο Καζαντζάκης τους έχωνε από μία κουταλιά στο στόμα. Όπως έκανε ο «Καπετάν Μιχάλης» ή όπως στις «Αδερφοφάδες» που ο Καζαντζάκης μιλάει για τα αποσκελετωμένα παιδιά που έτρωγαν χώμα», αφηγείται η κα Σταύρου.

«Στην Αίγινα ένας Γερμανός, ο οποίος βοήθησε πολύ κόσμο, βοήθησε και τον Καζαντζάκη. Ένας Διοικητής των Ες Ες ήταν. Η Ελένη πήγε σπίτι του και τον είδε από το τζάμι να γράφει στη γραφομηχανή. Χτύπησε το τζάμι και του ζήτησε να βοηθήσει τον Καζαντζάκη να φύγει. Εκείνος έγραψε στη γραφομηχανή ότι ο Καζαντζάκης είναι άρρωστος και πρέπει να πάει στην Αθήνα για 15 μέρες. Κι έτσι σώθηκε» θυμάται η κα Σταύρου από τις αφηγήσεις τις Ελένης Καζαντζάκη.

Ο Καζαντζάκης που στην Κατοχή έγραψε το Ζορμπά και μέσα από τα χαλάσματα γέννησε το φως.

Μετά τον πόλεμο βρέθηκε στα βουνά της Κρήτης να καταγράφει όσα πέρασε ο τόπος του

Ο Καζαντζάκης περιγράφει:

Ἡ Ἐπιτροπή δέν θά λησμονήσῃ ποτέ τό σπαρακτικόν θέαμα πού ἀντίκρυσεν καθώς ἔφθανεν εἰς τόν Ἀμιρᾶν, διά νά διαπιστώση τά ἀνωτέρω ἐκτεθέντα· ἐπί τοῦ τόπου τῆς ἐκτελέσεως εὗρε συγκεντρωμένας περί τάς 300 γυναῖκας μελανηφορούσας μετά τῶν τέκνων των, θρηνούσας, κοπτομένας καί μυρολογούσας.

 Τα Υδραίικα αποτελούν την πιο ιστορική συνοικία στο κέντρο του Πειραιά, βρίσκονται μεταξύ της Ακτής Μιαούλη και των οδών Σαχτούρη, Γ. Θεοτόκη και Θουκυδίδου. Η συνοικία διασχίζεται στη μέση από τη λεωφόρο Χατζηκυριακού που καταλήγει στο Χατζηκυριάκειο στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

Στα Υδραίικα υπάρχουν πλήθος από παλιά νεοκλασικά κτίρια του 19ου αιώνα, με όλες τις χρήσεις μαζί με σύγχρονα μεγάλα κτίρια.

Συνορεύουν στα βόρεια με το Λιμάνι Πειραιά, στα δυτικά με το Χατζηκυριάκειο με όριο την οδό Θουκυδίδου, στα ανατολικά με του Βρυώνη με όριο την οδό Σαχτούρη και στα νότια με την Καλλίπολη στην περιοχή του Αγίου Νείλου με όριο την οδό Γ. Θεοτόκη. Περικλείεται από τις οδούς Θουκυδίδου - Γ. Θεοτόκη και Σαχτούρη.

Οι Υδραίοι μαζί με τους Χιώτες ήταν οι πρώτοι άποικοι και οι δημιουργοί της σύγχρονης πόλης του Πειραιά.

Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους, οι Χιώτες εγκαταστάθηκαν το 1836 γύρω από τη σημερινή εκκλησία της Αγίας Τριάδας και το Δημοτικό Θέατρο ενώ οι Υδραίοι εγκαταστάθηκαν το 1838 στην περιοχή των Υδραίικων. 

Οι δεσμοί των Υδραίων με την Πειραϊκή χερσόνησο υπήρχαν από πολύ παλιά επί Τουρκοκρατίας τον 17ο αιώνα, όταν ο Πειραιάς ήταν ακόμα έρημη ακτή. Τότε επιχείρησαν πολλές φορές να εγκατασταθούν αλλά συνάντησαν την αντίδραση των Αθηναίων.

Την εποχή της επανάστασης οι Υδραίοι συμμετείχαν σε όλες τις μάχες στην περιοχή του Πειραιά. Οι Υδραίοι έβλεπαν στον Πειραιά την ευκαιρία για οικονομική ανάκαμψη μετά την καταστροφή εξαιτίας των μεγάλων κεφαλαίων που είχαν δαπανήσει κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. 

Ο εποικισμός των Υδραίικων ξεκίνησε από το 1829 με αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά ο πληθυσμός στο νησί. Το διάταγμα του οικισμού εκδόθηκε το 1838 με πρόεδρο τον Αναστάσιο Ρομπότζη, πλοίαρχο Β΄ τάξεως Υδραίο αγωνιστή του 1821. Τα σχέδια του νέου οικισμού πραγματοποιήθηκαν από τους διάσημους αρχιτέκτονες Κλεάνθη και Σάουμπερτ και το σχέδιο ήταν το Ιπποδάμειο σύστημα με κάθετους δρόμους και οικοδομικά τετράγωνα στα πρότυπα του αρχαίου Πειραιά.

Το νεοσύστατο ελληνικό βασίλειο χορήγησε στους Υδραίους 48 οικοδομικά παραλληλόγραμμα στην περιοχή των σημερινών Υδραίικων με εντολή να χτιστούν σε αυτά σπίτια και αποθήκες

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου

Οι δυο οικισμοί των Υδραίων και των Χιωτών ενώθηκαν το 1842 σε έναν ενιαίο δήμο του Πειραιά. Οι Υδραίοι έκτισαν την μεγάλη εκκλησία του Αγίου Νικολάου που εγκαινιάστηκε τον Ιούλιο του 1844[ προς τιμή του Αγίου των ναυτικών. Στη θέση του ξεκίνησε το 1852 η ανέγερση του σημερινού ναού υπό την μορφή νέας βασιλικής. 

Η κατασκευή του ναού ολοκληρώθηκε το 1902[4]. Σταδιακά στη διάρκεια του 19ου αιώνα οι Υδραίοι πολλαπλασιάστηκαν και επεκτάθηκαν σε όλες τις υπόλοιπες περιοχές της Πειραϊκής χερσονήσου ειδικά στις γειτονικές Καλλίπολη και Χατζηκυριάκειο.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 Μια καθαρά ελληνική πατέντα που έχει συνδεθεί απόλυτα με την καλοκαιρινή διάθεση και παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο.

Tις προάλλες πίνοντας καφέ στο μπαλκόνι κάποιος μου ζήτησε να του φτιάξω έναν φραπέ. Παραξενεύτηκα και ταυτόχρονα βρέθηκα σε αμηχανία, μιας και στο σπίτι μπορεί να είχα όλους τους καφέδες του κόσμου, όχι όμως στιγμιαίο. 

«Μα είναι δυνατόν να μην έχεις τον “ελληνικότερο” καφέ;» μου είπε φανερά απογοητευμένος ο φίλος όταν τον ενημέρωσα ότι το «κατάστημα» δεν μπορεί να τον εξυπηρετήσει. Η συζήτηση αμέσως πήγε στα χρόνια που πίναμε φραπέ γλυκό με γάλα με τις ώρες. Που δίναμε ραντεβού στον Λέντζο, στο Παγκράτι, για να απολαύσουμε τον «καλύτερο» κρεμώδη φραπέ της πόλης, που έφτιαχνε με μαεστρία ο κυρ Χρήστος. 

Εκεί όπου σύχναζαν πολιτικοί, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες και μοιράζονταν τα ίδια τραπέζια με τον απλό κόσμο. Στην κουβέντα επάνω έμαθα πως αυτό το ιστορικό ζαχαροπλαστείο-καφέ άνοιξε και πάλι, με άλλη διεύθυνση, σε άλλο σημείο στο Παγκράτι, και σερβίρει πλέον και espresso και cappuccino.

Δημιουργήθηκε τυχαία το 1957 στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της 22ης Διεθνούς Έκθεσης. Ένας υπάλληλος που δούλευε σ’ αυτήν, ο Δημήτρης Βακόνδιος, λάτρης του ζεστού στιγμιαίου, θέλησε να φτιάξει μια κούπα καφέ. Συνειδητοποίησε, όμως, ότι δεν είχε ζεστό νερό και αποφάσισε να αυτοσχεδιάσει. 

Έτσι, έβαλε μέσα σ’ ένα σέικερ δύο κουταλιές από στιγμιαίο καφέ, λίγη ζάχαρη και κρύο νερό. Τα χτύπησε και έτσι γεννήθηκε ο φραπέ. Η ονομασία αυτού του παγωμένου καφέ με τον πλούσιο αφρό προέρχεται από τη γαλλική λέξη «frappé», που σημαίνει «χτυπημένος». Γιατί όμως είναι απαραίτητη η διαδικασία του χτυπήματος; 

Η βάση για το εν λόγω ρόφημα είναι ο στιγμιαίος καφές, ένας αφυδατωμένος καφές φίλτρου που κατά την παρασκευή του φιλτράρεται διαδοχικά, περνάει από μια ειδική επεξεργασία από την οποία αφαιρείται όλη η υγρασία του και στο τέλος ψύχεται για να πάρει τη μορφή των κόκκων που όλοι

γνωρίζουμε. Έτσι, «το χτύπημα» με το νερό θεωρείται απαραίτητο για να μπορέσει να διαλυθεί και να γίνει και πάλι καφές.

Στο ίδιο γλυκό μοτίβο είναι και η παραλλαγή όπου το εβαπορέ γάλα αντικαθίσταται από ζαχαρούχο. Όπως καταλαβαίνετε, σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για έναν αρκετά γλυκό καφέ. Τέλος, έχουμε συναντήσει και μια πιο εντυπωσιακή εκδοχή του, με κρέμα σαντιγί από πάνω και σιρόπι είτε καραμέλας είτε σοκολάτας.

Τέλος, ο στιγμιαίος καφές δεν παχαίνει αφού περιέχει μόνο 2 θερμίδες. Εκείνα, όμως, που τον καθιστούν θερμιδική βόμβα είναι τα επιπλέον συστατικά του (ζάχαρη, γάλα, κρέμα, παγωτό).

olivemagazine.gr