Κρήτη πόλεις και χωριά: 05/19/26

Τρίτη 19 Μαΐου 2026

Φωτογραφίες από τα Μάταλα του '60 και του '70

www.kritipoliskaixoria.gr Μαΐου 19, 2026 0

Τα Μάταλα είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό και διάσημη παραλία της νότιας Κρήτης στον νομό Ηρακλείου. Η θέση τους είναι στη δυτική ακτή της επαρχίας Πυργιωτίσσης.

Η παραλία των Ματάλων κατοικούνταν από την αρχαιότητα, ενώ έγινε διάσημη ως τόπος παραμονής χίπηδων τις δεκαετίες '60 και '70.

Το χωριό παλιά ήταν ένα ψαροχώρι ενώ σήμερα ζει κυρίως από τον τουρισμό. O Wolfgang Kistler ήταν συχνός επισκέπτης της Κρήτης τις δεκαετίες του 1960 και 1970.

Σε όλα αυτά τα χρόνια τράβηξε πολλές φωτογραφίες της καθημερινής ζωής, των ανθρώπων αλλά και τοπία. Δείτε παρακάτω μερικές φωτογραφίες από τα Μάταλα και αν θέλετε μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα του Wolfgang για να δείτε πολλές περισσότερες. — N.Γ.

Πηγή: www.lifo.gr

Η Mercedes 250 μοντέλο του 1972 του Αλεξανδρου Ωναση

29 - ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

www.kritipoliskaixoria.gr Μαΐου 19, 2026 0

Το αυτοκίνητο του Ωνάση Το όχημα που χρησιμοποιούσε ο γιος του έλληνα κροίσου Αλέξανδρος βρισκόταν για χρόνια στα αζήτητα Π. ΜΠΟΥΛΟΥΚΟΣ Επι δεκαετίες σχεδόν κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή του.

Βρισκόταν στις αποθήκες της Ολυμπιακής, κυριολεκτικά στα αζήτητα και μόνο κάποιοι ρομαντικοί μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού ήξεραν την ιστορία του.

Επι δεκαετίες σχεδόν κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή του. Βρισκόταν στις αποθήκες της Ολυμπιακής, κυριολεκτικά στα αζήτητα και μόνο κάποιοι ρομαντικοί μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού που ήξεραν την ιστορία του προσπαθούσαν να το διατηρήσουν σε καλή κατάσταση. Είναι το αυτοκίνητο αντίκα πλέον που είχε παραγγείλει ο Αλέξανδρος Ωνάσης για τις μετακινήσεις του έναν περίπου χρόνο προτού χάσει τη ζωή του.

Πρόκειται για μια Mercedes 250 μοντέλο του 1972, ειδικά κατασκευασμένη την εποχή εκείνη για να εξυπηρετεί έναν και μοναδικό άνθρωπο, τον γιο ενός θρύλου της εποχής και ενός μεγιστάνα του πλούτου, του Αριστοτέλη Ωνάση.

Με αυτόματο σύστημα ταχυτήτων, ηλεκτρικούς μηχανισμούς στα παράθυρα για να ανοίγουν και να κλείνουν με έναν διακόπτη, κλιματισμό και δερμάτινα καθίσματα, το αυτοκίνητο αυτό που κατασκευάστηκε πριν από 30 χρόνια έμοιαζε σαν να είχε βγει από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

«Τρέχαμε και με 150 χιλιόμετρα την ώρα στους άδειους τότε αθηναϊκούς δρόμους και όλοι κοιτούσαν με θαυμασμό το αμάξι με τα ηλεκτρικά παράθυρα και τα μονίμως κλειστά τζάμια ακόμη και το καλοκαίρι, αφού βάζαμε σε λειτουργία τον μηχανισμό του κλιματισμού» μας λέει αναπολώντας εκείνες τις ημέρες ο κ. Σ. Αβραμίδης, οδηγός του Αλέξανδρου.

Η παραγγελία για τη Mercedes έγινε λίγο καιρό μετά από ένα ατύχημα που είχε ο Αλέξανδρος με ένα αυτοκίνητο μπερλίνα. Για τις μετακινήσεις του διέθετε και μία ακόμη Mercedes 600, την οποία η οικογένεια Ωνάση διατήρησε στην ιδιοκτησία της μετά τη μεταπώληση της Ολυμπιακής στο ελληνικό Δημόσιο. Η πρώτη Mercedes, η οποία είχε αγοραστεί από την Ολυμπιακή, παρέμεινε στην εταιρεία και διασώζεται ως σήμερα.

«Ο Αλέξανδρος δεν άφηνε κανέναν να αγγίζει τα αυτοκίνητα εκτός από τους οδηγούς του. Οταν πηγαίναμε για σέρβις στην αντιπροσωπία επέτρεπε μόνο σε δύο τεχνικούς να εκτελέσουν τις εργασίες συντήρησης και στις περισσότερες περιπτώσεις τυλίγαμε το αμάξωμα του αυτοκινήτου με κουβέρτες για να μην προκαλέσουν σημάδια ή γρατσουνιές» θυμάται ο κ. Αβραμίδης, ο οποίος είναι σήμερα συνταξιούχος της Ολυμπιακής. Από μικρός ο Αλέξανδρος λάτρευε τα αυτοκίνητα όσο και τα αεροπλάνα και τα άλλαζε σαν να ήταν παιχνίδια, ενώ δεν επέτρεπε σε κανέναν να τα χρησιμοποιεί χωρίς την άδειά του. Οι οδηγοί του θυμούνται μάλιστα πόσο πολύ νευρίασε όταν έμαθε μια ημέρα ότι η Τζάκι Κένεντι χρησιμοποίησε την αγαπημένη του Mercedes.

«Οταν ήμασταν μόνοι στο αυτοκίνητο καθόταν πάντα στο μπροστινό κάθισμα και πήγαινε στις πίσω θέσεις μόνο όταν μεταφέραμε κάποιον καλεσμένο. Μερικές φορές όταν ήταν κουρασμένος ξάπλωνε στα πίσω καθίσματα για να κοιμηθεί όσο διαρκούσε η διαδρομή. Τον τελευταίο χρόνο προτού πεθάνει διέμενε στο ξενοδοχείο Χίλτον και από εκεί ξεκινούσαμε κάθε πρωί για τα γραφεία της Ολυμπιακής» μας είπε ο κ. Αβραμίδης.

Η Mercedes 250 εισήχθη ατελώς στην Ελλάδα την 29η Απριλίου 1972 και σύμφωνα με έγγραφο της Γενικής Διεύθυνσης Ασφαλείας της Ολυμπιακής κόστισε 250.000 δραχμές.

Στον φάκελο του αυτοκινήτου είναι προσαρτημένη και μια κλήση 1.000 δραχμών του 1985 από παράνομη στάθμευση. Κανείς δεν θυμάται ποιος το είχε πάρει τότε για βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά ο οδηγός του Αλέξανδρου Ωνάση θυμάται ακόμη τις δεκάδες κλήσεις που είχε πάρει για παράνομο παρκάρισμα καθώς ο νεαρός τότε Αλέξανδρος δεν ήθελε να αργεί στα ραντεβού του.

«Το αυτοκίνητο αποτελεί ένα σύμβολο για την Ολυμπιακή και αν κάποτε δημιουργηθεί ένα μουσείο για τον Αριστοτέλη Ωνάση θα πάρει εκεί τη θέση που του αξίζει» είπε μιλώντας στο «Βήμα» ο βοηθός γενικός διευθυντής κ. Π. Τσαγκάρης, υπεύθυνος του τομέα υποστηρικτικών υπηρεσιών εδάφους της εταιρείας, ο οποίος φρόντιζε όλα αυτά τα χρόνια για τη συντήρηση του αυτοκινήτου και είχε την ιδέα για την αξιοποίησή του.

www.tovima.gr

Η Εκτέλεση Του Ρεθυμνιώτη Δημήτρη Δροσάκη Στην Παραλία Των Μισσιρίων.

13 - ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΚΡΗΤΗ

www.kritipoliskaixoria.gr Μαΐου 19, 2026 0

Αν μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, τότε 3 φωτογραφίες που ανασύρουν συγκλονιστικές στιγμές 76 χρόνια μετά λένε πολλά. Ο λόγος για τις φωτογραφίες που αποτυπώνουν την εκτέλεση ενός Ρεθυμνιώτη στην παραλία των Μισσιρίων.

Ανάλογο ενδιαφέρον όμως έχει και η αναζήτηση-έρευνα που πραγματοποίησε ο Δημήτρης Σκαρτσιλάκης για να εξακριβωθεί η ταυτότητα αυτού του νέου ανθρώπου-μάρτυρα, μέσω ανθρώπων οι οποίοι μπορεί να άκουσαν, να είδαν η να τον γνώριζαν. Η φωτογραφία-ντοκουμέντο είναι αδιαμφισβήτητα ο πιο δυνατός συνδυασμός σε μία ιστορική έρευνα.

Η έρευνα για την αναγνώριση αυτού του ανθρώπου όπως ήταν φυσικό ξεκίνησε από το επίκεντρο των γεγονότων που φαίνονται στη φωτογραφία, δηλαδή από τα περιβόλια και τα Μισσίρια. Εξάλλου η πλειοψηφία των θυμάτων προέρχονταν από εκείνη την περιοχή.

Τα στοιχεία που μας δίνουν οι φωτογραφίες είναι ότι: 1. πρόκειται για μεμονωμένη εκτέλεση 2. Πρόκειται για νέο άνθρωπο μάλλον όχι αγρότη 3. Χρονικά το συμβάν τοποθετείται στον Ιούνιο (λόγω ένδυσης και εξοπλισμού των Γερμανών, καθώς και της διαταγής για αντίποινα που εκδόθηκε αμέσως μετά τη μάχη). Η έρευνα μας οδήγησε στον Σταυρωμένο, όπου οι πληροφορίες ταίριαζαν με την περιγραφή του ανθρώπου αυτού. Η σύγκριση με μία προπολεμική οικογενειακή φωτογραφία βοήθησε αρκετά στην αναγνώριση του θύματος.

Πρόκειται για το Δημήτρη Δροσάκη από το χωριό Χαμαλεύρι, υπάλληλο της Αγροτικής Τράπεζας.

Οι μαρτυρίες του κυρίου Δημήτρη Αντωνογιωργάκη, της κυρίας Στέλλας Γουλιερμάκη καθώς και η διασταύρωση πληροφοριών ήταν καθοριστικές για την έρευνα αυτή.

Ο Δ. Δροσάκης καταγόταν από το χωριό Χαμαλεύρι και ήταν υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα. Η ρίψη των Αλεξιπτωτιστών τον βρήκε στο Χαμαλεύρι. Πολέμησε (ως πολίτης) με τον υπολοχαγό Ν. Κατσιράκη στη μάχη του Σταυρωμένου. Μετά από σκληρή μάχη ο οικισμός καταλαμβάνεται και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι περνάνε μέσα από το χωριό.

Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια της παράδοσης των ναζί αλεξιπτωτιστών, ο Δ. Δροσάκης έχοντας δει το σπίτι του στο Σταυρωμένο κατεστραμμένο από τη μάχη, μαινόμενος άρπαξε ένα ξύλο και άρχισε να χτυπάει τους αιχμάλωτους Γερμανούς έως ότου τον σταμάτησαν. Αυτό το συμβάν θα του στοίχιζε αργότερα τη ζωή.

Τον Ιούνιο του 1941 όλα έχουν τελειώσει οι Συμμαχικές δυνάμεις έχουν εγκαταλείψει την Κρήτη, οι Γερμανοί γλείφουν τις πληγές τους, ενώ μετά τα αντίποινα και τις καταστροφές οι πολίτες επιστρέφουν δειλά-δειλά στα σπίτια τους. Η Γερμανική πλέον διοίκηση διατάζει την επιστροφή όλων των δημοσίων υπαλλήλων στις θέσεις τους.

Ο Δροσάκης αποφασίζει να επιστρέψει στη δουλειά του και έτσι κατεβαίνει στην πόλη του Ρεθύμνου. Ενώ καθόταν στο καφενείο του "Ζωλώτα" (οδός Αρκαδίου) μια ομάδα Γερμανών πέρασε από μπροστά του. Ένας από αυτούς τον κοίταζε επίμονα. Ο καφετζής, διαπιστώνοντας τον κίνδυνο, προειδοποιεί τον Δροσάκη να φύγει. Δεν πρόλαβε όμως, σύντομα η ομάδα τον είχε κυκλώσει. Δεν γνωρίζουμε εάν τον αναγνώρισε κάποιος από αυτούς η αν οι κινήσεις του τον πρόδωσαν.

Ήταν μεσημέρι αλλά δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποια μέρα, όταν ο Δ. Δροσάκης περικυκλωμένος από ένα άγημα Αλεξιπτωτιστών, οδηγείται στον τόπο της εκτέλεσης.

Η Βασιλεία Μουτάφη 12 ετών τότε, όπου μερικές μέρες πριν είχε χάσει τον πατέρα της(εκτελέστηκε στο ίδιο σημείο) κοίταζε με φόβο την πομπή να περνάει μπροστά από το σπίτι της. «Ποιός είναι αυτός;» Ακουγόταν από στόμα σε στόμα. «Ο Δροσάκης είναι.... Ακόμα δε χόρτασαν αίμα;» Οι κάτοικοι φοβισμένοι κλείστηκαν μέσα στα σπίτια. Σύντομα ακούστηκαν πυροβολισμοί.

Τα άσχημα νέα διαδόθηκαν γρήγορα. Το κακό μαντάτο φτάνει στην οικογένεια του. Ο νεκρός πρέπει να ταφεί, όμως ο φόβος δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Ωστόσο το Σεπτέμβριο του 1941 φίλοι του νεκρού πάνε στο σημείο της εκτέλεσης, ανασύρουν το πρόχειρα θαμμένο σώμα και το μεταφέρουν στο χωριό.

Φήμες ακούστηκαν αργότερα, ότι ο Δ. Δροσάκης άνοιξε μόνος του τον τάφο του και ότι ακόμα χτύπησε με το φτυάρι έναν Γερμανό. Αυτό όμως δε φαίνεται να ευσταθεί διότι δεν τεκμηριώνεται από τις φωτογραφίες, τα ρούχα του δείχνουν καθαρά και επιπλέον εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα τον σκότωναν επί τόπου.

Ενδιαφέρον έχουν οι φήμες που ήθελαν τους Γερμανούς να φωτογραφίζουν τους Κρητικούς την ώρα που πολεμούσαν. Έτσι έλεγαν και για τον άνθρωπο αυτό. Φυσικά αυτό δεν αληθεύει δείχνει όμως σε τι βαθμό είχε αναπτυχθεί αυτή η μυθολογία για τους Γερμανούς στρατιώτες και τις φωτογραφικές τους μηχανές, κάτι που σε τελική ανάλυση είχε βάσεις. Μην ξεχνάμε ότι οι τελευταίες στιγμές αυτού του ανθρώπου απαθανατίστηκαν από αυτούς.

Ο Δημήτρης Δροσάκης ήταν ένας από τους πολλούς Έλληνες που πλήρωσαν με τη ζωή τους την αντίσταση στον κατακτητή.

Μετά από 70 χρόνια αυτή η έρευνα ίσως είναι το καλύτερο μνημόσυνο για έναν μάρτυρα όπως και για τους υπόλοιπους 109 που εκτελέστηκαν στα Μισσίρια.

Οφείλουμε να θυμόμαστε.....

Το κείμενο και οι φωτογραφίες είναι του ιστορικού ερευνητή Δημήτρη Σκαρτσιλάκη και πρωτοδημοσιεύθηκαν σε τοπικό ΜΜΕ της Κρήτης.

Η έρευνα αυτή δε θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς τη βοήθεια των: Δημητρίου Αντωνογιωργάκη, Στέλλας Γουλιερμάκη, Βασιλείας Μουτάφη, Βαγγέλη Χατζηκωνσταντίνου(ανιψιός Δ.Δροσάκη), Γεωργίου Πωλιουδάκη, Μαρίας Αρχοντάκη και Ανδρέα Φεσσά.