Το Κοντομαρί ή Κοντομάρι (επίσημο: το Κοντομάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην πρώην Επαρχία Κυδωνίας. 

Απέχει 17,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 85 μέτρα, σε μικρή απόσταση από το Μάλεμε. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί μαρτυρικό.

Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Codomari, στην επαρχία Κυδωνίας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Codomari με 66 κατοίκους και 13 οφειλόμενες αγγαρίες. 

Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Co(n)domuri. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπως τη διέσωσε ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ, αναφέρεται ως Kontomarí, με 3 χριστιανικές οικογένειες.

Το 1881 ανήκε στον δήμο Πύργου Ψηλόνερου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 213 χριστιανούς και 14 μουσουλμάνους κατοίκους. 

Στην απογραφή του 1900 είχε 256 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου.

Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία υπήρχε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Πλατανιά.

Στις 2 Ιουνίου 1941, αμέσως μετά τη λήξη της Μάχης της Κρήτης, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 25 κατοίκους του χωριού ως αντίποινα για την αντίσταση που προέβαλαν κατά τη διάρκεια της μάχης. 

Ήταν η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου στην Ευρώπη.

 Λάστρος ( Ά μέρος )

Στην αυλή έγω και άλλοι τρεις Ιταλοί, κανένας δε σάλευε ούτε μιλούσε. Όλοι είχαμε τα μάτια μας καρφωμένα στο Roberto ο οποίος διάβαζε ένα μύνημα που μόλις είχε έρθει. 

To λιμοντσέλο, το λικέρ με το φωτεινό κίτρινο χρώμα και το φίνα άρωμα, έχει γίνει συνώνυμο του καλοκαιριού και της λιακάδας στην Ιταλική Ριβιέρα. Ακόμη και αν δεν την επισκεφθούμε αυτό το καλοκαίρι, αξίζει να φτιάξουμε στο σπίτι το ποτό που θα μας ταξιδέψει νοερά μέχρι εκεί, σε κάθε γουλιά.

Αυτό το γλυκό και ελαφρώς ξινό ποτό, παραδοσιακά σερβίρεται παγωμένο ως «χωνευτικό» μετά το δείπνο ή το επιδόρπιο. Προερχόμενο από την περιοχή της Καμπανίας, στη νοτιοδυτική Ιταλία, το λιμοντσέλο ήταν ένα από τα πιο κλασικά, σπιτικά λικέρ και αποτελεί μέρος των οικογενειακών παραδόσεων και των τελετουργιών του δείπνου.

Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και πλέον, παράγεται ευρέως τόσο στην Ιταλία όσο και στη Γαλλία, με ποικιλία εσπεριδοειδών και αλκοολούχων ποτών. Ωστόσο, το αυθεντικό λιμοντσέλο φτιάχνεται με λεμόνια sfusato, την τοπική ποικιλία που καλλιεργείται στο πλούσιο ηφαιστειακό έδαφος του Σορρέντο και διακρίνονται για το μεγάλο μέγεθός τους, την παχιά και λιπαρή φλούδα τους, το έντονο άρωμα τους, καθώς και την υψηλή περιεκτικότητά τους σε βιταμίνη C. Αξίζει να αναφέρουμε επίσης, ότι τα λεμόνια του Σορρέντο είναι ΠΟΠ (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης) και γι αυτό, ένα αυθεντικό, εμφιαλωμένο λιμοντσέλο από το Αμάλφι και το Σορρέντο, θα πρέπει να φέρει πιστοποίηση ΠΓΕ (Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης).

Το λιμοντσέλο βασίζεται σε μια πολύ απλή συνταγή, που έχει μόλις τέσσερα υλικά: λεμόνια, αλκοόλ, ζάχαρη και νερό. Η πλειονότητα των εργασιών για την παρασκευή του δε, γίνεται από τη φύση και το χρόνο.

Ειδικότερα, ξεκινάμε με μια παρτίδα φρέσκα λεμόνια, τα οποία καθαρίζονται και ξεφλουδίζονται και στη συνέχεια, αφαιρούμε τη σάρκα και το άσπρο μέρος κάτω από τη φλούδα, κρατώντας στην ουσία μόνος τις φλούδες των λεμονιών. Οι καθαρές φλούδες βυθίζονται στη συνέχεια σε αλκοόλ και αφήνονται να μουλιάσουν σε σκοτεινό μέρος για τουλάχιστον 45 ημέρες. Όσο περισσότερο μένουν οι φλούδες λεμονιών στο αλκοόλ, τόσο περισσότερο εξάγονται τα έλαια και η γεύση τους, δημιουργώντας ένα λικέρ με πιο πλούσιο χρώμα και πιο έντονη γεύση εσπεριδοειδών. Στη συνέχεια, τα λεμόνια στραγγίζονται και συνδυάζονται με ένα σιρόπι από ζάχαρη και νερό και μπαίνουν ξανά σε δοχείο, για τουλάχιστον 30 ημέρες ακόμη ή και περισσότερο, μέχρι να είναι έτοιμα να φιλτραριστούν, να εμφιαλωθούν και να σερβιριστούν.

Ανάλογα με τον αριθμό των λεμονιών, την ποσότητα της ζάχαρης και τον χρόνο που μαρινάρονται, κάθε μπουκάλι λιμοντσέλο θα ποικίλει σε χρώμα και γεύση, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι ένα λικέρ με γλυκόξινη γεύση και κίτρινη απόχρωση.

Σπιτικό λιμοντσέλο

Στη συνέχεια σουρώνουμε τη βότκα σε άλλο σκεύος, φιλτράροντας σε χωνί στο οποίο έχουμε βάλει ένα χάρτινο φίλτρο του καφέ ελαφρά βρεγμένο.

Ετοιμάζουμε το σιρόπι: βάζουμε τη ζάχαρη με το νερό σε κατσαρόλα και βράζουμε μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. Αφήνουμε το σιρόπι να κρυώσει. Ανακατεύουμε το σιρόπι με την βότκα και μεταφέρουμε το λιμοντσέλο σε γυάλινα μπουκάλια, με καπάκι. Βάζουμε το λιμοντσέλο στο ψυγείο να παγώσει καλά, πριν το σερβίρουμε. Το διατηρούμε στο ψυγείο, για να έχουμε πάντα παγωμένο το ποτό μας.

 Ο Δημήτρης Νικολαΐδης (Αθήνα, 1922 - Αθήνα, 21 Ιανουαρίου 1993) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία.

Ο Νικολαΐδης ήταν παιδί προσφύγων από τη Σμύρνη και ορφάνεψε από 9 μηνών.Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και ιδιαίτερα τον στίβο, καθώς υπήρξε δρομέας των 800 μέτρων στον Παναθηναϊκό κατά τη δεκαετία του '30.

 Υπήρξε υπότροφος μαθητής στο Πειραματικό Σχολείο Αθηνών (στην οδό Σκουφά). Πέρασε στη Νομική Σχόλη του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα σπούδαζε στη σχόλη του Καρόλου Κουν. Την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε στην Αντίσταση.

Θέατρο

Το 1942, όταν ο Κουν ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», ανέβασε μια παράσταση με τους μαθητές του, όπου ανάμεσά τους ήταν και ο Δημήτρης Νικολαΐδης. Το ουσιαστικό του ντεμπούτο γίνεται το 1944 μαζί με τον δάσκαλό του στο θεατρικό έργο του Αλέξη Σολομού Ο τελευταίος ασπροκόρακας κι αμέσως μετά στον Βυθό του Μαξίμ Γκόρκι.

Το 1945 ξεκινάει συνεργασία με το θίασο της κυρίας Κατερίνας όπου παραμένει μέχρι και το 1949. Ακολούθως, συμμετέχει στον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη με το έργο του Αλέκου Σακελλάριου Δελησταύρου και υιός, που όλα τα μέλη του ήταν κουμπάροι στο γάμο του με την ηθοποιό Σούλη Σαμπάχ στον Ιερό Ναό Διονυσίου του Αρεοπαγίτη.

 Συνεχίζει τη συνεργασία του με διάφορους θιάσους και το καλοκαίρι του 1965 σκηνοθετεί με επιτυχία το έργο Μιας πεντάρας νιάτα των Κώστα Πρετεντέρη - Ασημάκη Γιαλαμά. Έκτοτε σκηνοθετεί και τις περισσότερες φορές παίζει σαν ηθοποιός σε θεατρικά έργα όπως Ούτε γάτα ούτε ζημιά των Αλέκου Σακελλάριου - Χρήστου Γιαννακόπουλου, Αγάπη μου παλιόγρια των Πολύβιου Βασιλειάδη - Λάκη Μιχαηλίδη κ.ά.

Συνεργάστηκε με τους περισσότερους σχεδόν πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου, όπως η Έλλη Λαμπέτη, η Τζένη Καρέζη, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας (που υπήρξε στενός του φίλος), ο Κώστας Βουτσάς κ.ά. Η τελευταία παράστασή του στην θεατρική σκηνή ήταν το 1980 στο έργο Οι ερωτιάρηδες του Βάσου Ανδριανού.

Κινηματογράφος

Πρωτοεμφανίστηκε ως ηθοποιός στον κινηματογράφο το 1954 με την ταινία Το κορίτσι της γειτονιάς με πρωταγωνιστές τους: Σμαρούλα Γιούλη, Γιώργο Φούντα και Ορέστη Μακρή. Έκτοτε έπαιξε σε πάρα πολλές ταινίες, σχεδόν 80, ακόμα και σε διεθνείς παραγωγές όπως το Αμέρικα, Αμέρικα του Ηλία Καζάν το 1963.

Το 1966 σκηνοθέτησε την πρώτη και μοναδική του ταινία, την κωμωδία της Φίνος Φιλμ Η γυναίκα μου τρελάθηκε  σε σενάριο του Νίκου Τσιφόρου και με πρωταγωνιστές τους Μαίρη Αρώνη και Λάμπρο Κωνσταντάρα.

Τηλεόραση - Ραδιόφωνο

Στη μικρή οθόνη συμμετείχε και με τις δύο ιδιότητές του, με πιο γνωστή τη σειρά Εκείνες κι εγώ μαζί με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Υπήρξε αγαπημένος φίλος και συνεργάτης του θεατρικού συγγραφέα Κώστα Πρετεντέρη. Μαζί έκαναν την πετυχημένη σειρά στο ραδιόφωνο Ο θυρωρός όπου έκανε τον Μπουλντόζα. Πεθανε στο νοσοκομείο Σωτηρία, μετά από σοβαρά χρόνια αναπνευστικά προβλήματα. Κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο Βύρωνα.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 Ο κήπος του Προεδρικού Μεγάρου καταλαμβάνει έκταση 25 περίπου στρεμμάτων και αποτελεί μια όαση πράσινου στο κέντρο της Αθήνας. 

Στα μέσα του 19ου αιώνα το χώρο αυτό καταλάμβανε ο λαχανόκηπος των Βασιλικών Ανακτόρων (σημερινής Βουλής) μια και το έδαφος στη θέση αυτή ήταν ιδιαίτερα εύφορο.

Μετά την αποπεράτωση του Μεγάρου το 1897 και τη χάραξη της οδού Ηρώδου Αττικού, ο χώρος που περιέβαλε το Ανάκτορο του Διαδόχου διαμορφώθηκε σε μεγάλο διακοσμητικό κήπο. Το σχεδιασμό φαίνεται ότι ανέλαβε το τεχνικό γραφείο του Τσίλλερ. Την επιλογή όμως των κατάλληλων φυτών θα πρέπει να επιμελήθηκε Έλληνας ειδικός, αφού τα περισσότερα δένδρα ανήκουν στην ελληνική χλωρίδα.

Ο κήπος ήδη από την αρχή, διαχωρίστηκε σε δυο μεγάλα τμήματα λόγω της σημαντικής κλίσης του εδάφους. Στο πιό ψηλό επάνω τμήμα είχε τοποθετηθεί το κτίσμα.

Ο σχεδιασμός του κήπου στην πρόσοψη του κτιρίου συναντάται και σε άλλα νεοκλασικά κτίρια της εποχής (Ακαδημία, Πανεπιστήμιο, Εθνική Βιβλιοθήκη).

 Ο κήπος ακολουθεί ένα σχετικά αυστηρό γεωμετρικό σχέδιο γαλλικού ρυθμού, με συμμετρικά παρτέρια χλόης και νησίδες εποχιακών ανθοφόρων φυτών. Την αυστηρότητα της σύνθεσης προς την οδό Ηρώδου Αττικού μετριάζουν αιωνόβια πλατάνια, φιλύρες, φοίνικες και κυπαρίσσια.

Στο μεγαλύτερο τμήμα του κήπου που βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο, οδηγεί μια φαρδιά μαρμάρινη σκάλα. Η συμμετρία έχει διατηρηθεί και εδώ, με κεντρικό σημείο αναφοράς έναν μακρύ διάδρομο με ψηλά κυπαρίσσια που καταλήγει στην πισίνα και το περίπτερο.

 Δεξιά και αριστερά του διαδρόμου υπάρχουν χλοοτάπητες, βαθμιδωτές ταράτσες, παρτέρια και νησίδες με δέντρα και θάμνους. Περιφερειακά σε όλη την έκταση του κήπου υπάρχουν ψηλές δενδροστοιχίες δίπλα στα κιγκλιδώματα που εξασφαλίζουν την απαραίτητη απομόνωση από τους γύρω δρόμους.

Γενικά η φυτολογική σύνθεση του κήπου είναι αρκετά πλούσια αφού περιλαμβάνει περίπου 140 διαφορετικά είδη και ποικιλίες καλλωπιστικών δένδρων, θάμνων, αναρριχόμενων φυτών κ.α. Μερικά από τα φυτά αυτά είναι σπάνια. Πολλά από τα δέντρα του κήπου όπως για παράδειγμα οι αριές και τα κυπαρίσσια ξεπερνούν έναν αιώνα ζωής.

https://www.presidency.gr/

 Οι ισχυροί δεσμοί φιλίας μεταξύ του τότε ιδιοκτήτη της Γιουβέντους και του Έλληνα Κροίσου εξελίχθηκαν σε ένα στιλάτο τετράτροχο δώρο, με το οποίο ο Ωνάσης απολάμβανε τις βόλτες του στον Σκορπιό.

Ήταν η επιτομή του στιλ, γνήσιος playboy, ασυναγώνιστα πλούσιος, κυρίαρχος του ιταλικού επιχειρηματικού στίβου, πιστός οπαδός -εκτός από ιδιοκτήτης – της Γιουβέντους, και ταυτόχρονα προκλητικά ταπεινός.

Ο Τζιάνι Ανιέλι (περί ου ο λόγος) γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 101 χρόνια (12 Μαρτίου 2021), αφήνοντας πίσω του μια πλούσια κληρονομιά, γνωστή μέσα από τις διηγήσεις των αναρίθμητων επώνυμων εγκάρδιων φίλων του.

Ανάμεσα σε αυτούς, ήταν και ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο Έλληνας θρύλος των ναυτιλιακών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, ο άνθρωπος που από μετανάστης εξελίχθηκε στον πλουσιότερο άνθρωπο της εποχής του.

Οι δύο άνδρες είχαν καταφέρει να κρατούν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας τις επισκέψεις τους. Άπαντες, όμως, γνώριζαν ότι τους ένωναν ισχυροί δεσμοί φιλίας. Μια αλληλοεκτίμηση που εκδηλώθηκε και με έμπρακτο τρόπο, όταν ο Ανιέλι έστειλε στον Κροίσο ένα τετράτροχο δώρο.



Ο Δικηγόρος, όπως ήταν το παρατσούκλι του Ανιέλι, ελέω των νομικών σπουδών του (άλλο αν δεν εξάσκησε το επάγγελμα) λάτρευε τα αυτοκίνητα, όπως μαρτυρά και η λαμπερή συλλογή του, η οποία αποτελούνταν – μεταξύ άλλων - από μοντέλα όπως οι Ferrari 400 Superamerica S1 Pininfarina Coupe Speciale, Ferrari 365 P Berlinetta Speciale, Ferrari 166 MM, Ferrari Testarossa Spider και Lancia Delta Integrale Spider.

Στράφηκε, λοιπόν, στο καμάρι της αυτοκινητοβιομηχανίας του, το “500ράκι”. Γοητευτικό, λιτό και αναμφισβήτητα… ιταλικό, το Fiat 500, πιο συγκεκριμένα το 500 Jolly ή 500 Spiaggina, ταίριαζε για αυτόν τον σκοπό όσο κανένα άλλο. 

Απευθύνθηκε στον ταλαντούχο σχεδιαστή και ιδιοκτήτη της Carozzeria Ghia, Mario Boano, ζητώντας δύο αντίτυπα του ανοιχτού τετραθέσιου, λιλιπούτειου αυτοκινήτου, με τον έντονα εξωστρεφή χαρακτήρα.

Το πρώτο θα τον μετέφερε σε παραθαλάσσιους παραδείσους, και το δεύτερο θα αποτελούσε ένα δώρο προς τον φίλο του, τον Αριστοτέλη Ωνάση. Φυσικά, δεν συμβιβάστηκε με το μαζικής παραγωγής μοντέλο που κυκλοφορούσε από το 1958 στους ιταλικούς δρόμους, αλλά ζήτησε δυο πιο εκλεπτυσμένες παραλλαγές, οι οποίες ονομάστηκαν Fiat 500 Elegance Savio.

Ο Έλληνας επιχειρηματίας, δεν είπε όχι στον Ανιέλι, παραλαμβάνοντας περιχαρής το αυτοκίνητο που έγινε συνώνυμο της Dolce Vita. Το μοντέλο δεν σάπισε κάτω από πυκνά στρώματα σκόνης σε κάποιο γκαράζ. Αντιθέτως, τέθηκε στις υπηρεσίες του Ωνάση, για την εξερεύνηση του Σκορπιού, αυτής της καταπράσινης κουκίδας στο Ιόνιο Πέλαγος που έμελλε να εξελιχθεί στον παράδεισο του πασίγνωστου Έλληνα Κροίσου εφοπλιστή.

Ενδεικτική είναι μια φωτογραφία (δείτε παραπάνω) που δείχνει τον Αριστοτέλη Ωνάση να έχει σκύψει κάτω από το 500 Jolly, προσπαθώντας να εντοπίσει τη βλάβη που τον άφησε στη μέση του πουθενά. Όπως και δύο ακόμα, όπου ο Ωνάσης έχει απαθανατιστεί καθήμενος πίσω από το τιμόνι του buggy του.

Έχοντας στο κάθισμα του συνοδηγού τον πρώην Βρετανό Πρωθυπουργό Ουίνστον Τσόρτσιλ και τη σύζυγό του, Τίνα Ωνάση, κατευθυνόμενοι στους Δελφούς, ώστε να επισκεφθούν τον αρχαίο Ναό του Απόλλωνα.

Με το πέρασμα των χρόνων τα ίχνη του Fiat του Ωνάση χάθηκαν. Από την άλλη, το όχημα του Ανιέλι διασώθηκε, έστω και αν ήταν επί χρόνια κλειδωμένο σε ένα γκαράζ στη Βόρεια Ιταλία. Η πολυετής εγκατάλειψη και μοναξιά, όμως, δεν άφησαν σημάδια στο κομψό αμάξωμα του 500 Jolly, το οποίο -συγκριτικά με ένα απλό 500αράκι - έφερε επιμηκυμένο μεταξόνιο για την ενίσχυση της άνεσης των elite επιβατών, ενώ ενσάρκωνε την έμφυτη κομψότητα που χαρακτήριζε κάθε λεπταίσθητη κίνηση του Ανιέλι.

Οι ξύλινες επενδύσεις που αγκάλιαζαν το αμάξωμα και το τιμόνι, οι καλαίσθητες ζάντες, το μίνιμαλ παρμπρίζ, και στρογγυλοί προβολείς στο ρύγχος, προσέδιδαν στα δύο αυτοκίνητα έναν στιλάτο χαρακτήρα, συμβατό με το προφίλ των ιδιοκτητών του.

Τα Fiat 500 Jolly δεν έβαζε φωτιά στον δρόμο. Έτσι και αλλιώς ουδείς εκ των Ανιέλι και Ωνάση δεν ενδιαφέρθηκε για τις επιδόσεις του, μιας και οι 17 ίπποι που πήγαζαν από τον μινιόν βενζινοκινητήρα του των 479 κ.εκ. ήταν υπεραρκετοί προκειμένου να απολαύσουν τις ξέγνοιαστες βόλτες τους με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Τα 500 Spiaggina ήταν η έξοδός τους, όταν αναφυόταν με επιτακτικό τρόπο η ανάγκη να ξεφύγουν μακριά από όλους και όλα, και να εγκαταλείψουν, έστω για λίγο, το στυγνό επιχειρηματικό τους κουστούμι. 

www.carandmotor.gr