Ξανά μαζί μετά από μισό αιώνα, απόφοιτοι του 1976 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Αλικαρνασσού

 Μισό αιώνα μετά την αποφοίτησή τους, οι μαθητές του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Αλικαρνασσού στο Ηράκλειο Κρήτης συναντήθηκαν ξανά, σε μια επανένωση που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες ημέρες, επιβεβαιώνοντας ότι οι δεσμοί των σχολικών χρόνων παραμένουν ενεργοί στο πέρασμα του χρόνου. 

Ήταν μια συνάντηση με έντονο συμβολισμό, που τους επέστρεψε πίσω στο 1976, τη χρονιά της αποφοίτησής τους. Πενήντα ολόκληρα χρόνια μετά, συναντήθηκαν και πάλι, συμμετέχοντας σε μια γιορτή στην οποία δεν ήταν όλοι παρόντες, σίγουρα όμως όσοι ήταν εκεί, το απόλαυσαν με την ψυχή τους.

   Η πρωτοβουλία για τη συνάντηση ανήκε, μεταξύ άλλων, στη Μαρία Χριστοδούλου, η οποία μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ περιέγραψε μια εμπειρία με έντονο αποτύπωμα και αναφορά στο σχολείο τους -γνωστό τότε ως «ξύλινο» το οποίο αποτελούσε σημείο αναφοράς για τη γειτονιά της Νέας Αλικαρνασσού, επί της οδού Μαυσώλου. «Έτσι το λέγαμε τότε "ξύλινο" και έτσι το θυμούνται ακόμη και μέχρι σήμερα όσοι απαντούν ότι εκεί φοίτησαν τα χρόνια του δημοτικού», σημείωσε χαρακτηριστικά, αποτυπώνοντας μια εποχή με διαφορετικές συνθήκες εκπαίδευσης.

   Η αποφοίτησή τους τον Ιούνιο του 1976, σήμανε όπως τόνισε η κ. Χριστοδούλου, την αρχή διαφορετικών διαδρομών για τους συμμαθητές της, πολλοί από τους οποίους έφυγαν από την Κρήτη ή και από την Ελλάδα, αλλά ποτέ δεν έχασαν την επαφή τους. «Μπορεί να μην είχαμε συνεχή επικοινωνία, αλλά υπήρχε πάντα μια έμμεση γνώση για το τι κάνει ο καθένας», ανέφερε η Μαρία Χριστοδούλου, που με συγκίνηση μοιράστηκε την εμπειρία που είχε η ίδια και οι συμμαθητές της, πριν από λίγες ημέρες, σε αυτή τη συνάντηση με παρούσα και τη μοναδική εν ζωή δασκάλα τους. 

Η κ. Μαριάνθη Σκουρέλου, που παρά το προχωρημένο της ηλικίας της και τις δυσκολίες υγείας- όχι μόνο αποδέχθηκε την πρόσκληση και παραβρέθηκε στη συνάντηση, αλλά φάνηκε να το απολαμβάνει με την καρδιά της. «Ήρθε με χαρά και λαχτάρα, μας αγκάλιασε έναν έναν και είχε για όλους μια καλή κουβέντα να πει, η αγαπημένη μας δασκάλα» σημείωσε η κ. Χριστοδούλου, προσθέτοντας ότι η παρουσία της λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για όλους. «Μας έκανε μάθημα καλοσύνης και αξιοπρέπειας», τόνισε η ίδια, επισημαίνοντας τη διαύγεια και τη συναισθηματική σύνδεση που παρά τις δεκαετίες, φάνηκε να διατηρεί με τους μαθητές της.

   Στο «αντάμωμα» πριν από λίγες ημέρες, μπορεί να μην συμμετείχαν όλοι οι συμμαθητές, όμως όπως ανέφερε η Μαρία Χριστοδούλου οι συζητήσεις που έγιναν αφορούσαν όσους μοιράστηκαν τα σχολικά θρανία, εκείνη την περίοδο. Συζητήσεις που δεν περιορίστηκαν μόνο σε ένα πλαίσιο αναμνήσεων, αλλά αντιθέτως, επεκτάθηκαν και σε έναν άτυπο απολογισμό εποχών. «Τότε δεν είχαμε όλα όσα υπάρχουν σήμερα, ούτε τεχνολογία, ούτε υποδομές, όμως οι οικογένειες ήταν πιο δεμένες», τόνισε η κ. Χριστοδούλου, μεταφέροντας μια άποψη που -όπως λέει- συμμερίστηκαν οι περισσότεροι από τους πρώην συμμαθητές.

   Μοιραία ένα μεγάλο μέρος των συζητήσεων, απορρόφησαν και οι τότε συνθήκες της σχολικής ζωής της δεκαετίας του ’70 στο «ξύλινο» σχολείο, σε μια σύγκριση που τίποτα δεν θυμίζει το σήμερα: «Δεν υπήρχαν κάγκελα, ούτε μπασκέτες, ούτε δάπεδα ασφαλείας, ούτε κινητά ή κάμερες. Ήταν μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα» ανέφερε, που χαρακτηριζόταν από τις μπλε μαθητικές ποδιές και την ανεμελιά, χωρίς αυτό ωστόσο να αναιρεί ότι οι σημερινές συνθήκες για τα παιδιά, είναι αποτέλεσμα εξέλιξης και ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής.

   «Δεν ξέρω αν ήταν καλύτερα τότε ή σήμερα, αυτό που γνωρίζω σίγουρα να σας πω είναι πως ως παιδιά είχαμε λιγότερο άγχος», σημείωσε η ίδια, που επισήμανε ότι πέρα από το συναισθηματικό σκέλος της εκδήλωσης που πραγματοποίησαν, η όμορφη βραδιά που πέρασαν, ανέδειξε τη σημασία της μνήμης ως ένα εργαλείο σύνδεσης, αφού οι ιστορίες, οι διαδρομές και οι διαπιστώσεις των συμμαθητών του χθες λειτούργησαν και ως μια μικρογραφία για μιας ολόκληρη γενιά, η οποία μεγάλωσε σε διαφορετικές συνθήκες, αλλά εξακολουθεί να αναζητά σημεία επαφής με το παρελθόν της.

   «Ήταν μια πολύ όμορφη ευκαιρία να θυμηθούμε, ότι και εμείς κάποτε υπήρξαμε παιδιά. Να θυμηθούμε τους γονείς μας που πολλοί από εμάς τους έχουμε χάσει. Να θυμηθούμε όσα περάσαμε και τα οποία λειτούργησαν με τέτοιο τρόπο που μας διαμόρφωσε ως προσωπικότητες. Και εν τέλει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη ζωή, όταν δεν είμαστε μόνοι, το ταξίδι είναι πιο ευχάριστο», είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ χαρακτηριστικά η κ. Χριστοδούλου.

   Ρ. Μωραΐτη

   Τις φωτογραφίες παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Μαρια Χριστοδούλου